All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 31 - Chapter 40

เสี่ยวจูเห็นว่าท่าไม่ดี จึงรีบวิ่งกลับไปที่จวนแม่ทัพ เพื่อบอกพ่อบ้านหยวนทันที และในยามนี้เห็นจะมีแต่องค์ชายสามที่จะช่วยได้ “ท่านรองแม่ทัพ แย่แล้วขอรับ” พ่อบ้านหยวนที่รีบรุดเดินทางไปยังประตูวังหลวง และแจ้งกับยามรักษาประตูวังเพื่อขอให้อู๋อิงสงออกมาพบเพราะมีเรื่องด่วน“มีอะไรหรือท่านพ่อบ้าน” อู๋อิงสงเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทางรีบร้อนของพ่อบ้านหยวน“เมื่อครู่เสี่ยวจูแจ้งข่าวว่า คนของที่ว่าการพาตัวท่านหญิงหว่านเอ๋อร์ไปขอรับ”“อะไรนะ” อู๋อิงสงเอ่ยเสียงดังจนเหล่ายามรักษาการณ์ประตูวังสะดุ้งและหันมามอง“ข้าน้อยไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรแต่เสี่ยวจูบอกว่า ท่านเจ้าเมืองคิดว่าท่านหญิงขโมยของของทางการ ท่านรีบไปดูก่อนเถิดขอรับหากว่าช้าจะไม่ทันการณ์”“ข้าจะรีบไป” กล่าวจบก็เขียนจดหมายถึงซิ่วจินหลินหัวหน้าราชองครักษ์วังหลวง ให้เข้าไปแจ้งข่าวกับจ้าวเหยียนเจี๋ยทันที “เจ้าเอาจดหมายนี้ไปให้ท่านหัวหน้าราชองครักษ์ด้วย”“ขอรับ” นายทหารเฝ้าประตูรับคำ ส่วนอู๋อิงสงขึ้นม้าแล้วรีบควบตรงไปที่ว่าการของหยินเสี่ยวหมิงทันที เขาไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น ที่แน่ใจคือหยินเสี่ยวหมิงเดือดร้อนแน่ที่ถึงกับกล้าพาตัวเหยียนหว่านเอ๋อร์ไป เขาได้

ผลจากเรื่องที่เกิดเหยียนหว่านเอ๋อร์ถูกกักบริเวณหนึ่งเดือน ซึ่งหญิงสาวเองก็ยินดีรับโดยไม่มีข้อโต้แย้ง แม้แต่เข้าวังหลวงก็ไม่ได้ เพราะจ้าวเหยียนเจี๋ยขอพระราชทานอนุญาตจากไทเฮาด้วยตัวเอง วันที่เกิดเรื่องจ้าวซูหนี่ว์ให้ซิ่วจินหลินเข้าวัง ทั้งนี้ก็เพื่อสอบถามเรื่องราวทั้งหมด ความซุกซนของท่านหญิงคนใหม่ทำให้จ้าวซูหนี่ว์ถึงกับหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดังวันถัดมามู่หรงเซียวและซิ่วจินหลินต่างก็พากันมาเยี่ยมอาการของหญิงสาว เพราะได้ยินว่าเหยียนหว่านเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บกลับมาด้วย “เห็นว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บ เหตุใดยังทำหน้าระรื่นแบบนั้นได้อีก ข้าอุตส่าห์มาเยี่ยมเจ้าเพราะคิดว่าอาการคงย่ำแย่” ซิ่วจินหลินเอ่ย“ข้าว่าเจ้าดูดีกว่าทุกวันด้วยซ้ำ” มู่หรงเซียวเอ่ยพร้อมกับยกชาขึ้นดื่ม“บาดเจ็บอะไรกัน ข้าแค่มีรอยฟกช้ำแล้วก็เข่าถลอกนิดเดียวเอง”เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยอย่างไม่รู้เรื่อง เพราะว่าคนภายนอกต่างก็รู้ว่าหยินเสี่ยวหมิงถูกจ้าวเหยียนเจี๋ยลงโทษด้วยการโบยตั้งห้าสิบไม้ และที่ทั้งสองรีบรุดมาก็เพราะได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นว่าเหยียนหว่านเอ๋อร์โดนเจ้าหน้าที่ลงโทษจนได้รับบาดเจ็บ “เข่าข้าคงไม่เป็นแผลเป็นหรอกกระมัง”“ข้า

“เช่นนั้นคงเป็นเราที่ได้ยินผิดไป แล้วเรื่องที่เจ้าแต่งเป็นขันที ทั้งยังแอบลักลอบมาถึงตำหนักของเราในยามวิกาลเช่นนี้...” จ้าวเหยียนเว่ยยกมือขึ้นมาลูบปลายคางอย่างใช้ความคิดแล้วเดินวนไปรอบตัวหญิงสาว“ช่างเถิด...” เฮ้อโล่งอกที่เขาพูดมาแบบนั้น ทว่า... “เช่นนั้นเราก็ต้องไปดูด้วยตาว่ามีหรือไม่มีกันแน่”“หา!” เหยียนหว่านเอ๋อร์อุทานเสียงดังลั่น“หากเป็นเรื่องเท็จก็แสดงว่าจินกงกงสร้างเรื่องขึ้นมาเอง ข้าคงจะต้องส่งตัวไปให้หม่ากงกงผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าขันทีจัดการ ส่วนคนปล่อยข่าวเช่นเจ้าข้าควรส่งตัวให้หัวหน้านางกำนัล หรือว่า....”‘อ้าวเป็นคนข่มขู่คนอื่นอยู่ดีๆ ทำไม่ตอนนี้กลับมาเป็นคนถูกข่มขู่เองเสียได้ล่ะ’ เหยียนหว่านเอ๋อร์ได้แต่คร่ำครวญอยู่ในใจ ‘เวรกรรมสมัยนี้มันทั้งเร็วและแรงยิ่งกว่าเน็ตสี่จีซะอีกนะเนี่ย’ด้วยเหตุนี้จินกงกงจึงได้เดินเหงื่อตกใบหน้าซีดเซียวตัวสั่นงันงกเข้าไปยังยังเรือนขันที โดยมีขันทีร่างเล็กอรชรและขันทีร่างสูงโปร่งเดินตามหลัง จินกงกงได้แต่แอบด่าตัวเองในใจที่บอกกับหญิงสาวว่าที่นี่กำลังเต็มไปด้วยความคึกคัก ทั้งของกิน และการละเล่นต่างๆ ที่ไม่เคยเห็นในวังหลวง ต่างก็ถูกนำเข้ามายังที่นี่ ท

หากว่าจะตัดสินใจเดินหน้ากับความรู้สึกของตนอย่างกล้าหาญ ตัวเขาซึ่งเป็นถึงองค์ชายสามแคว้นจ้าว ตามกฎมณเฑียรบาลจะต้องมีสามชายาสี่ฮูหยิน ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ตนไม่สามารถรับได้อย่างแน่นอน“หนูควรทำอย่างไรดีคะทวด” เหยียนหว่านเอ๋อร์พึมพำกับตัวเองเบาๆ สายตาเหม่อมองไปยังแม่น้ำหลิวฉือที่นิ่งสงบ นั่งอยู่เป็นนาน กว่าที่จะนึกขึ้นได้ว่ามืดค่ำแล้ว จึงได้ลุกขึ้นยืนแต่เมื่อหันหน้ากลับมาก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเห็นอู๋อิงสงที่ดูเหมือนจะยืนระวังภัยให้อยู่ไม่ไกลจากต้นหลิวนัก“ท่านตามข้ามาหรือ” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเดินเข้าไปใกล้เขากว่าเดิม“ท่านแม่ทัพเป็นห่วงว่าท่านจะหลงทาง”“อืม” เหยียนหว่านเอ๋อร์ตอบสั้นๆ“ท่านหญิงจะกลับแล้วกระมัง ข้าน้อยจะได้นำทางกลับจวน”“ขอบคุณท่านมาก”ทั้งสองหนึ่งเดินนำหน้า อีกหนึ่งเดินตาม โดยรักษาระยะห่างอย่างเหมาะสม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านั่นคือการรักษาระยะห่างของผู้เป็นนายกับบ่าว เหยียนหว่านเอ๋อร์เพิ่งจะมาเข้าใจเอาตอนนี้ว่าตนนั้นโง่แค่ไหนที่ไม่สังเกตเห็นตั้งแต่แรก ทุกคนต่างก็ปฏิบัติกับตนในฐานะนายมิใช่แขกมาตั้งแต่แรก“ท่านเองก็เห็นและจำได้ใช่หรือไม่ว่าข้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่

“อายุห้าชันษาเสียพระมารดา ต่อมาล้มป่วยแทบเอาชีวิตไม่รอด พอกลับเข้ามาวังหลวงก็ต้องออกรบจนผู้คนขนานนามว่าเป็นปีศาจสงคราม น่าเกรงขาม ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ สงครามสามแคว้นยังโดนศรอาบยาพิษแทงทะลุหน้าอกจนแทบจะก้าวเท้าข้างหนึ่งไปยมโลก ต่อมาตอนที่เรากำลังออกล่าสัตว์ เสือตัวหนึ่งเข้ามาโจมตีเรา เขาเอาตัวเองเข้าขวางจนตัวเองโดนกรงเล็บของมันเสียเอง เจ้าว่าอย่างไรเล่า...”‘นั่นสินะจะมีใครที่เกิดมาชีวิตบัดซบ เอ้ย เลวร้ายขนาดนี้’ แน่นอนว่าหญิงสาวเพียงใคร่ครวญในใจ“แต่เจ้าอย่าเข้าใจผิด เราบอกเจ้าเรื่องนี้ไม่ใช่เพราะเราอยากจะบังคับให้เจ้ายอมรับ แต่เราอยากจะให้เจ้าคิดให้รอบคอบก่อนตัดสินใจ แน่นอนว่าน้องสามรู้เรื่องคำทำนายดี แต่เขารู้เพียงบางส่วนที่เขาควรรู้เช่นเดียวกับเรา เจ้าไม่ได้กำลังคิดว่าที่เขาดีต่อเจ้าเป็นเพราะคำทำนายกระมัง”จ้าวเหยียนเว่ยเอ่ยทำเอาเหยียนหว่านเอ๋อร์สะดุ้ง เพราะกำลังคิดเรื่องนั้นอยู่พอดี “ถึงจะน่าคิด แต่ว่าหม่อมฉันดูออกเพคะว่าเขามิใช่คนที่จะฝืนใจทำเรื่องเช่นนี้หากตนเองมิเต็มใจ”“เจ้าจึงจะเป็นผู้ที่รู้ใจน้องสามอย่างแท้จริง” จ้าวเหยียนเว่ยหัวเราะ“เรื่องนี้ช่างทำให้สับสนดีแท้”