All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 11 - Chapter 20

จ้าวเหยียนเจี๋ยยิ่งเห็นรอยยิ้มนั้นยิ่งหนักใจ เขาคล้ายสังหรณ์ใจว่าต่อแต่นี้ไปชีวิตเขาคงต้องยุ่งวุ่นวายแน่ ดูจากที่เมื่อครู่ตอนที่เขาหานางไม่พบ เขาทั้งโกรธทั้งร้อนใจ แต่เมื่อเจอตัวการกลับพบว่าเขาโล่งอกมากกว่าที่จะอยากลงโทษคนตรงหน้า “เมื่อครู่เจ้าเรียกข้าว่า...”“แหมก็ชื่อสั้นๆ เรียกง่ายดีนี่นา ข้าเรียกเจี๋ยเฉยๆ ไม่ดีหรือไง” เพราะคิดว่าเขาโกรธหญิงสาวจึงบ่นออกมาเบาๆ“ข้าก็ยังไม่ได้บอกว่าไม่ได้” เขาเอ่ยเสียงเรียบนั่นหมายถึงอนุญาตนั่นเองหญิงสาวยิ้มแป้น “ไปเถอะเราต้องออกเดินทางแล้ว” เหยียนหว่านเอ๋อร์ยิ้มเมื่อเขายื่นถุงน้ำที่เขาเพิ่งไปเติมจนเต็มให้ และเดินตามเขาไปโดยดีครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เหยียนหว่านเอ๋อร์ได้ขี่ม้า ดังนั้นจึงรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย ผิดกับจ้าวเหยียนเจี๋ยเขาต้องสงบจิตใจไปตลอดทางเมื่อมีร่างนุ่มนิ่มทั้งยังหอมกรุ่นนั่งเบียดอยู่ด้านหน้า บาดแผลของเขายังไม่หายสนิทจึงเพียงแต่ปล่อยให้ม้าวิ่งเยาะๆ ไม่ได้ควบวิ่งเต็มเหยียดอย่างที่เขาชอบทำตอนที่ขี่ม้า พวกเขาจึงเดินทางได้ไม่เร็วนัก กระทั่งบ่ายคล้อยทั้งสองจึงสามารถข้ามเขามาได้ เมื่อครู่ตอนที่อยู่บนเขาเหยียนหว่านเอ๋อร์สามารถมองเห็นเมือง

“หมายถึงเมีย เอ่อฮูหยินน่ะ ข้ารู้ว่าค่านิยมของแต่ละที่ไม่เหมือนกัน แต่ข้าจะไม่มีทางยอมให้คนที่ข้ารักไปมีคนอื่นหรอก หากเขายังอยากมีคนอื่นก็ต้องหย่าขาดกับข้าเสียก่อน” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยจริงจัง“เจ้าหมายถึงเจ้าจะยอมให้เขาหย่าเจ้าหรือ”“ใช่”“แต่การที่ผู้หญิงถูกสามีหย่านั้น ออกจะเป็นเรื่องที่เสื่อมเสีย....”“เสื่อมเสียแล้วไง อย่างมากก็ถูกผู้คนติฉินนินทา แต่หากต้องใช้ชีวิตแบบที่ต้องทุกข์ทรมาน ข้ายอมถูกคนติฉินนินทาเสียยังดีกว่า” เหยียนหว่านเอ๋อร์เบ้ปากก่อนจะนอนลงไปบนพื้นหญ้าแห้งๆ “หรือไม่ก็ไม่ต้องรักใครไปเลย ง่ายดี”เสียงแผ่วยังบ่นพึมพำเบาๆ ทว่าจ้าวเหยียนเจี๋ยก็ยังคงได้ยินชัดเจน แนวคิดแบบนี้เขาออกจะคาดไม่ถึงอยู่บ้าง ทั้งยังไม่เคยได้ยินว่ามีแคว้นไหนในแถบนี้ที่มีแนวคิด หรือประเพณีดังเช่นที่หญิงสาวกล่าวมา แต่จะว่าไปแล้วทั้งกิริยาท่าทาง การพูดจาและการปฏิบัติตัวของหญิงสาว ที่ดูแตกต่างจากหญิงสาวแคว้นจ้าวหรือแคว้นไหนๆ ก็บ่งบอกอย่างเห็นได้ชัดอยู่แล้วว่านาง...มิใช่คนของที่นี่รุ่งเช้าวันต่อมาจ้าวเหยียนเจี๋ยกับเหยียนหว่านเอ๋อร์ออกเดินทางแต่เช้าตรู่ ทั้งสองยังคงไม่ใช้เส้นทางหลัก แม้ว่าจะอันตรายไปสั

“เอาเถอะ เจ้ารีบไปรีบมาระวังตัวด้วย” หลังจากที่จ้าวเหยียนเว่ยเอ่ยจบ มือสังหารจำนวนหนึ่งก็บุกเข้ามา ทั้งหมดต่างก็ช่วยรับมือ กระทั่งผ่านไปสักพักจำนวนของมือสังหารที่เริ่มเพิ่มจำนวนจนสังเกตได้ ตอนนี้แม้แต่คนเจ็บอย่างอู๋อิงสงก็ต้องออกมาอารักขาด้วย“ไม่ได้การแล้วเราต้องออกไปจากที่นี่”“นำเสด็จองค์รัชทายาทไปเร็วเข้า”เมื่อเหล่าราชองครักษ์เริ่มเคลื่อนย้าย ทำให้เกิดช่องโหว่ระหว่างอู๋อิงสงกับจ้าวเหยียนเจี๋ยที่รั้งอยู่ท้ายขบวน เป็นโอกาสให้มือยิงธนูมีจังหวะเล็งมาที่จ้าวเหยียนเจี๋ย“เจี๋ยระวัง!!” เสียงใสตะโกนดังลั่น เสียงนั้นดังขึ้นมาจากมุมหนึ่งของกำแพง ซึ่งเป็นจุดที่จ้าวเหยียนเจี๋ยใช้ลอดเข้ามาในบ้านร้าง ร่างเล็กวิ่งออกมาจากเงามืด ก่อนกางแขนสองข้างบังลูกดอกให้ชายหนุ่มจากด้านหลังลูกดอกสองลูกเสียบเข้าไปที่หน้าอกของเหยียนหว่านเอ๋อร์จนเซไปสองก้าว นางชนเข้ากับแผ่นอกของชายหนุ่มที่เพิ่งจะหันกลับมาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เขาสับสนและไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เขาน่าจะรู้อยู่แล้วว่าหญิงสาวคนนี้ไม่ใช่คนที่จะยอมรออยู่เฉยๆ เขาไม่น่าเลยไม่น่าพูดถึงบ้านร้างแห่งนี้เลย ยิ่งไม่ควรบอกนางว่าอยู่ที่ไหนมองเห็นหญิงสาวเอนกา

“ดะ...ได้ขอรับ” หลังจากนั้นพ่อบ้านก็ลนลานออกไป ส่วนเสี่ยวจูก็นำอาหารและยาเข้ามาให้ตลอดบ่ายนั้นเหยียนหว่านเอ๋อร์หลับไปนาน เนื่องจากบาดแผลที่ปริออกทำให้หญิงสาวมีไข้สูง หากไม่ใช่เสียงทุ้มหนักของคนที่กำลังไม่พอใจดังอยู่นอกห้อง เหยียนหว่านเอ๋อร์คงไม่ตื่นขึ้นมาเช่นนี้ เพราะคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นเสียงของคนที่รอมาทั้งวัน แม้ว่าจะสะลึมสะลือเพราะพิษไข้แต่หญิงสาวก็ยังเพ้อเรียกเขาออกมา “เจี๋ย...ท่านหรือ” เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมาทำให้เสียงข้างนอกเงียบลง เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ๆ เตียงนอน พร้อมกับเสียงคุ้นเคยทำให้เหยียนหว่านเอ๋อร์ยิ้มออกมา“เจ้ารู้สึกเช่นไรบ้าง เจ้าตัวร้อนมาก รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่” เสียงกระซิบนั้นช่างอ่อนโยนเหลือเกิน อีกทั้งสัมผัสเบาๆที่กำลังลูบหน้าผาก ทำให้เหยียนหว่านเอ๋อร์ฝืนลืมตาขึ้นมา“ท่านหายไปไหนมา”“ข้าขอโทษ”“พาข้าไปอยู่บ้านท่านด้วยนะ ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่”“ทำไมเล่า” เขาเลิกคิ้ว“ก็นี่มันจวนแม่ทัพ ข้าไม่รู้จักแม่ทัพใหญ่อะไรนั่นเสียหน่อย แล้วทำไมข้ามาอยู่ที่นี่เล่า”จ้าวเหยียนเจี๋ยถึงกับพูดไม่ออก เขาลืมไปได้อย่างไรว่าไม่ได้บอกนางว่าเขาเป็นใคร ตอนนี้เหยียนหว่านเอ๋อร์คิดว่าเ

การเข้าวังของเหยียนหว่านเอ๋อร์ครั้งนี้ แน่นอนว่าเป็นความต้องการของจ้าวซูหนี่ว์เอง เมื่อขบวนรถม้าออกจากจวนแม่ทัพไป บ่าวไพร่หลายคนในจวนจึงมีท่าทีตื่นเต้นดีใจ ต่างคนต่างก็มั่นใจว่าเหยียนหว่านเอ๋อร์คือว่าที่พระชายาของท่านอ๋องสามไม่ผิดแน่ รถม้าเข้ามาจอดภายในวังหลวงอันกว้างใหญ่ เหยียนหว่านเอ๋อร์ค่อยๆ ก้าวลงมาจากรถม้า ก่อนจะเดินตามขันทีและนางกำนัลที่มารอรับตลอดทางหญิงสาวได้แต่นับหนึ่งถึงร้อยไปเรื่อยๆ เพราะความตื่นเต้นและคิดทบทวนไปมา บางอย่างน่าสงสัยผุดขึ้นในใจ ไทเฮาทรงอยากให้นางเข้าเฝ้า แล้วไทเฮาทรงรู้จักหญิงสาวธรรมดาได้อย่างไร แล้วทำไมถึงมีรับสั่งให้เข้าเฝ้าด้วย คิดไปก็ระวังกิริยาให้สง่างามอยู่เสมอ และพยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่มองไปรอบๆ อย่างอยากรู้ อยากเห็น ด้วยเกรงว่าจะทำให้ดูเหมือนหญิงสาวบ้านนอกอย่างที่เสี่ยวจูสอนมาทุกย่างก้าวที่เดินหญิงสาวสามารถรับรู้ได้ว่าสายตาหลายคู่กำลังมองมายังตน จึงพยายามอย่างสุดความสามารถ ที่จะไม่หันไปมอง ทั้งที่อยากจะเห็นรอบวังหลวงเหลือเกิน เมื่อเดินไปได้สักพักขันทีและนางกำนัลก็หยุดเดินลงหน้าตำหนัก นางกำนัลหลายคนมองมาที่ผู้มาใหม่อย่างอยากรู้อยากเห็น“ท่านหญิงรอ