All Chapters of ลำนำจอมนาง: Chapter 51 - Chapter 60

“มีเรื่องอะไรกันหรือ” จางเยว่ชิงเดินเข้ามาใกล้ “ทำไมยังไม่รีบไปเก็บของของพวกเจ้าอีก”“อย่าคิดว่าตัวเองจะได้เป็นพระชายาแล้วจะสั่งคนอื่นได้นะเยว่ชิง เพราะถึงอย่างไรตอนนี้เจ้าก็เป็นเพียงนางในเหมือนกับข้า”“ข้าไม่ลืมหรอกว่าเจ้ากับข้าต่างก็เป็นนางในเช่นกัน หว่านเอ๋อร์เองนางก็เป็นนางในเช่นเจ้า และการที่นางในที่ผ่านการคัดเลือกมาอยู่ที่นี่ ก็เพราะได้มีการพิจารณาแล้วเช่นกัน หากพวกเจ้ามีเรื่องกันเจ้าคงจะรู้นะว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร”จางเยว่ชิงเอ่ยจบหยินเสี่ยวเกี้ยวก็ยืนหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธก่อนจะเดินหนีไปเงียบๆ“ทุกคนแย่แล้วรีบออกไปด้านนอกเร็ว ได้ยินมาว่าองค์หญิงแปดทรงเสด็จมาที่นี่เพื่อมาคัดเลือกนางกำนัล เห็นว่าผู้ที่ถูกคัดเลือกวันนี้ต้องไปร่ายรำในงานฉลองที่จะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า” นางในอีกสองคนวิ่งเข้ามาหลังจากที่ออกไปด้านนอกได้ไม่นาน“เอาล่ะพวกเจ้าทั้งหมดออกไปได้แล้ว อย่าลืมว่าองค์หญิงเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาทมาก ดังนั้นจะพูดจะจาอะไรก็ระวังด้วย” นางกำนัลอาวุโสเอ่ยตักเตือนก่อนจะเดินนำทุกคนออกไป“ถวายพระพรองค์หญิง ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน” ทุกคนเอ่ยและย่อคำนับอย่างพร้อมเพรียง“ลุ

งานพิธีพระราชสมภพพระสนมเอกหยินอี้เฟยพระมารดาองค์หญิงแปด และงานฉลองหลังจากรับนางกำนัลใหม่ ถูกจัดเตรียมขึ้นในอีกไม่นาน นั่นหมายความว่านางกำนัลใหม่มีเวลาฝึกเพียงสิบห้าวันเพื่อจะคัดเลือกให้เหลือน้อยลงในวันนั้นจะเป็นวันสำคัญที่เหล่านางในได้พบกับขุนนางข้าราชการของแคว้นจ้าว เพื่อให้พวกเขาได้ร่วมตัดสินและเป็นสักขีพยาน ในการคัดเลือกผู้ที่เหมาะสมจะเป็นพระชายาขององค์รัชทายาทและเหล่าองค์ชาย ซึ่งในวันนั้นนางในทุกคนจะต้องพยายามทำให้ตัวเองโดดเด่นเป็นที่ต้องตาของเหล่าองค์ชายนางกำนัลน้อยใหญ่ต่างก็พากันตื่นเต้นกับข่าวการมาถึงเมืองหลวงขององค์ชายรองจ้าวเหยียนอิ่ง คนที่เคยพบเจอเขาต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเขาทั้งหล่อเหลาและสง่างาม ไม่ว่าหญิงสาวคนใดที่พบเจอต่างก็ถวิลหา ดังนั้นไม่ว่าตอนกลางวันจะผ่านการเรียนรู้กฎการปฏิบัติตนในวังหลวงอย่างหนักหน่วงเท่าไหร่ ตกเย็นนางกำนัลน้อยที่เพิ่งจะผ่านการคัดตัวเข้ามาหลายคน ก็จะยังพากันฝึกฝนกันอย่างเอาเป็นเอาตายกัน ทว่าเหยียนหว่านเอ๋อร์กลับมิได้ร้อนใจจะแสดงอะไรเลย เช่นกันกับจางเยว่ชิง และซิ่วอิ่งจิน จึงมีเพียงหยินเสี่ยวเกี้ยวที่ได้รับแรงผลักดันจากจ้าวเยวี่ยเอิน ให้แสดง

ค่ำคืนหนึ่งท่ามกลางความมืดมิดของราตรีกาล ร่างที่อยู่ในชุดคลุมสีดำปกปิดตัวตนได้อย่างแนบสนิท ยากจะมองว่าเป็นหญิงหรือชายได้เดินเข้าไปยังวังเย็นสถานที่ต้องห้าม สถานที่แห่งนี้เป็นที่สำหรับคุมขังเหล่านางใน หรือสนมที่กระทำผิด สถานที่แห่งนี้ไม่สมควรจะมีผู้ใดได้รับอนุญาตให้เข้ามา ยิ่งเป็นในเวลาวิกาลเช่นนี้ร่างในชุดคลุมหยุดลงที่หน้าตำหนักร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ด้านหลังสุดของวังเย็น เสียงกรีดร้องโหยหวนน่าสะพรึงกลัวดังแว่วมาจากด้านใน “ท่านพี่” ร่างในชุดคลุมเงยหน้ามองป้ายหน้าตำหนัก ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินไปอีกทาง ซึ่งตอนนี้มีร่างในชุดคลุมหลายคนรออยู่“พวกเขารอท่านอยู่ในสวนหลังวังเย็นแล้ว”“พวกเจ้าเพียงยืนรออยู่ห่างๆ ก็พอ”“รับทราบ”ทั้งหมดเคลื่อนที่ไปอย่างเงียบเชียบ ทั้งยังตรงไปยังสวนรกร้างด้านหลังของวังเย็นอย่างคุ้นเคย สถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่นัดพบอันยอดเยี่ยม เพราะมีเหล่าสนมนางในไม่น้อยต่างพากันมาผูกคอตาย หลังจากรับสภาพการถูกจองจำที่วังเย็นไม่ได้ ทั้งยังข่าวลือของวิญญาณร้ายจากการทำคุณไสย ซึ่งว่ากันว่ายังคงวนเวียนไม่ไปไหน ดังนั้นยากนักที่จะมีคนใจกล้าเดินผ่านมาละแวกนี้ไม่ว่าจะเป็นยามกลางวันหรือ

เหยียนหว่านเอ๋อร์ตกตะลึงหันกลับมามองยังเงาดำที่ยังคงลอยวนเวียนอยู่ด้านล่างกำแพง หลังจากที่บุรุษในชุดรัดกุมผู้หนึ่งพาดีดตัวข้ามกำแพงมา เงามืดสีดำพวกนั้นยังคงอยู่ที่เดิม ทั้งยังพยายามยื้อยุดร่างของทั้งสองเอาไว้ ทว่าบุรุษชุดดำซัดมีดบินออกไปสองครั้งสองครา เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังออกมาจากเงาพวกนั้นทันที พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ถูกพาเหินข้ามกำแพงลงมายืนอย่างมั่นคงหน้าเรือนที่พักของนางกำนัล เขาก็วางหญิงสาวลงทั้งยังช่วยพยุงแขนของอีกฝ่ายเอาไว้เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยืนไม่อยู่“ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ค่อยจะเกรงกลัวใครมาก่อน ทำไมถึงกับหมดแรงยืนไม่อยู่เพียงแค่เรื่องเท่านี้เล่า” เสียงทุ้มไม่คุ้นหูทำให้เหยียนหว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองเขา ทว่ากลับได้พบเพียงดวงตาคมปราบประดุจสัตว์ร้ายยามค่ำคืน เพราะเขาใช้ผ้าปกปิดใบหน้าเอาไว้“ท่านเป็นใคร”“เจ้ายังไม่ต้องรู้ กลับเข้าไปด้านในได้แล้วอย่าได้ออกมาด้านนอกอีก”“เดี๋ยวสิ” เมื่อเห็นเขาหันหลังจะจากไปหญิงสาวจึงรีบเรียกเอาไว้ “เมื่อครู่เงาดำนั่นคืออะไรหรือ”“อย่าได้อยากรู้อะไรที่ไม่สมควรรู้ ทำเช่นนั้นจะดีต่อตัวเจ้ามากกว่า กลับเข้าไปด้านในเสีย” เขาเอ่ยก่อนที่หายตัวไปกับ

“ไม่ยักรู้ว่าที่นี่จะคึกคักแบบนี้ในยามราตรี” ขันทีร่างสูงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“ราชองครักษ์จะทำเช่นไรเพคะหากรู้ว่าทรงหายไป” เหยียนหว่านเอ๋อร์เหงื่อตกเมื่อมองเห็นใบหน้าสนุกสนานของจ้าวเหยียนเว่ย“ทดสอบพวกเขาบ้างว่าบกพร่องต่อดีหรือไม่” จ้าวเหยียนเว่ยเอ่ยติดตลก“แต่...เรื่องอาจวุ่นวายได้นะเพคะ”“พูดธรรมดากับเราสิตอนนี้ เราสองคนเป็นขันทีนะ อีกทั้งเจ้ายังมีตำแหน่งสูงกว่าเราด้วยซ้ำ หากดูจากชุดที่สวม” จ้าวเหยียนเว่ยเอ่ยกลั้วหัวเราะ“ช่วยไม่ได้นี่นา ก็ท่านตัวสูงเลยหาชุดขันทีที่พอดีตัวยากกว่าข้านี่ จะมีก็ชุดของขันทีรับใช้ชุดนี้เท่านั้นที่ท่านพอจะสวมได้” เหยียนหว่านเอ๋อร์บ่นทั้งยังทำหน้างอใส่เขาในขณะที่จินกงกงกำลังเดินมองหาที่ที่เหมาะสมสำหรับคนทั้งสองให้นั่ง ก็มีขันทีคนหนึ่งเดินมาจากทางด้านหลังแล้วลากสองคนไปทันที “พวกเจ้าสองคนเป็นขันทีจากตำหนักไหน ข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” เสียงพูดไม่คุ้นเคยนั้นทำให้คนทั้งคู่ชะงัก ก่อนที่เหยียนหว่านเอ๋อร์จะเป็นคนที่หันหน้ามาเอง“เอ่อ ข้าชื่ออวี้กงกง ส่วนนี่...เอ่อ...เหยียนเว่ย...เหวยเยี่ยน...” ประโยคหลังพึมพำเบาๆ คนเดียว “เหวยกงกง เขาคือเหวยกงกง” นางเอ