Lahat ng Kabanata ng ลำนำจอมนาง: Kabanata 61 - Kabanata 70

“นี่มันเรื่องอะไรกัน” หญิงสาวได้ยินร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ พึมพำ“กลุ่มคนพวกนี้ เป็นไปได้ว่าเป็นพวกเดียวกับที่ลอบทำร้ายพวกท่านหรือไม่” เหยียนหว่านเอ๋อร์กระซิบเสียงเบา สายตามองไปรอบๆ ด้วยความหวาดระแวง เพราะหลายครั้งที่ฝ่ายตรงข้ามเข้ามาใกล้ตน แต่ก็โดนอีกคนที่เข้ามาพัวพันแกะไม่ออกได้ง่ายๆ“แล้วอีกคนเล่า”“เดาว่าน่าจะเป็นคนของเจี๋ย” เหยียนหว่านเอ๋อร์เอ่ยทั้งที่ยังไม่มั่นใจนัก“คนของน้องสาม หรือว่าเขาคือองครักษ์เงาคนนั้น” จ้าวเหยียนเว่ยไม่ทันได้ถามต่อก็มองเห็นเงาร่างของผู้บุกรุกสองคนทิ้งร่างลงมาใกล้ๆ เขาเบี่ยงตัวมาขวางหน้าหญิงสาว แล้วดันร่างเล็กกว่าไปไว้ด้านหลังตน ลืมไปสนิทว่าถูกห้ามไม่ให้เคลื่อนไหวโดยพละการณ์ทันทีที่ร่างสองร่างขยับตัวออกจากแนวป้องกัน สือเจี้ยนหาวที่ประมือติดพันอยู่กับอีกฝ่ายก็เสียสมาธิและตกเป็นรอง เมื่อหันมาอีกครั้งก็พบว่าร่างขันทีทั้งสองหายไปจากสะพานแล้ว ก่อนที่จะมองเห็นว่าอีกด้านของสะพานที่เขายืนอยู่มีถุงใบใหญ่ที่ดิ้นขยุกขยิกอยู่บนหลัง เหล่าผู้บุกรุกที่ส่งสัญญาณถอยออกไป“บ้าจริง” เสียงสบถของสือเจี้ยนหาวดังขึ้น แม้ว่าเขาจะเก่งกาจและรวดเร็วเพียงใด แต่จำนวนคนที่มากกว่าของฝ

ขณะเดียวกันจ้าวเหยียนเจี๋ยซึ่งเพิ่งจะตามมาถึง เขาทั้งกังวลทั้งเดือดดาล รังสีเข่นฆ่าที่มีเฉพาะยามออกศึกตอนนี้มันกลับแผ่ออกมาจากร่าง ทำให้ราชองครักษ์หลวงหลายคนที่อยู่ใกล้ๆ เขารู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ “เป็นผู้ใดกัน” เขาเอ่ยถามขึ้นด้วยแรงอารมณ์“กลุ่มคนพวกนี้แต่งชุดดำ ทั้งยังมีการใช้อาวุธลับแบบธรรมดา ซึ่งน่าแปลกฝีมือขนาดนี้แต่กลับใช้เพียงลูกดอกที่ไม่มีเอกลักษณ์ใดๆ” อู๋อิงสงถือคบเพลิงในมือนั่งลงบนพื้น พยายามแกะรอยอย่างถึงที่สุด เขาพบลูกดอกเรียบๆ หนึ่งอันถูกทิ้งไว้บนพื้น “ตรงนี้เคยมีศพสองร่างเป็นบุรุษ แต่ถูกย้ายไปแล้ว” ลุกขึ้นยื่นคบเพลิงไปรอบๆ พบคราบเลือดตามพื้นจุดต่างๆ“มีการต่อสู้กันที่นี่เป็น ‘เขา’ แน่ แต่หลังจากนั้นมีคนกลุ่มจำนวนหนึ่งเข้ามา ทำให้ร่องรอยสับสน” อู๋อิงสงขมวดคิ้วเมื่อเอ่ยถึงสือเจี้ยนหาว เขาตั้งใจจะไม่เอ่ยนามเพราะมีราชองครักษ์คนอื่นๆ อยู่ด้วย “เขากำลังถูกไล่ล่าเป็นแน่ ไม่เช่นนั้นน่าจะจุดพลุส่งสัญญาณแล้ว”“หย่งสือเจ้าจงส่งคนทั้งหมดที่พวกเจ้ามีออกไปค้นหาให้ทั่วในรัศมีห้าสิบลี้ จากป่าสนด้านกำแพงเมืองหลวงกระทั่งต้นน้ำแม่น้ำหลิวฉือ คืนนี้ข้าจะต้องได้ข่าวไม่ว่าจะเป็นฝ่ายล่าหรือฝ่ายถูกล่า

ภาพการต่อสู้อันดุเดือดข้างหน้าทำให้เหยียนหว่านเอ๋อร์ได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวได้เห็นการต่อสู้ที่แท้จริงของจ้าวเหยียนเจี๋ย แม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีมากกว่าเขาหลายคน ทว่าเขากลับยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งทั้งยังรับมือได้อย่างสบายๆ เสียงไอเบาๆ ดังขึ้นด้านหลังทำให้หญิงสาวหันกลับมามองคนเจ็บในที่สุด แต่เมื่อหันกลับมาก็พบกับใบหน้าตกตะลึงของจ้าวเหยียนเว่ยที่มองไปด้านหลัง ทั้งยังดันร่างของหญิงสาวมาหลบข้างหลังตน เมื่อหญิงสาวหันกลับมาอีกที ก็ปรากฏว่ามีบุรุษชุดดำเล็งหน้าไม้มาที่ตนกับจ้าวเหยียนเว่ยแล้วยิงออกมา“อย่านะท่านอย่าทำแบบนั้น” เหยียนหว่านเอ๋อร์ใจหายวูบมองร่างสูงที่กำลังเหินกายเข้ามายังด้านหน้าของตนกับจ้าวเหยียนเว่ย ใบหน้าของเขามั่นคงแน่วแน่ไม่มีร่องรอยความลังเลเลยแม้แต่น้อย“เจี๋ย!”วินาทีที่ลูกดอกทั้งสี่ปักลงไปบนหน้าอกของตัวเอง จ้าวเหยียนเจี๋ยก็ตระหนักได้ทันทีว่าเขาจึงจะเป็นเป้าหมายที่แท้จริงของแผนการลักพาตัวครั้งนี้ เพราะบุคคลทั้งสองเป็นผู้ซึ่งเขาจะต้องปกป้องไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผู้อยู่เบื้องหลังครั้งนี้รู้จักเขาดีเหลือเกิน จึงได้วางแผนลักพาคนทั้งสองมา ทั้งยังสามารถหลอกล่อคนขอ

“อิงสงระหว่างท่านกับเจี้ยนหาวใครเดินทางได้เร็วกว่ากัน”“แม้ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บ แต่เจี้ยนหาวก็ยังคงรวดเร็วกว่าขอรับ” อู๋อิงสงตอบอย่างไม่ปิดบัง“เช่นนั้นให้เขากลับไปที่จวนแม่ทัพ นำเครื่องมือแพทย์ของข้ามาที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ ข้าเก็บเอาไว้ที่ห้องของข้าในจวนแม่ทัพ”“ได้ยินแล้วสินะ” อู๋อิงสงเอ่ยขึ้นลอยๆ“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” เสียงที่ไม่มีที่มาที่ไปทำเอาหลายคนในห้องมองซ้ายขวาเหยียนหว่านเอ๋อร์ตรวจชีพจร ก่อนจะมองไปยังลูกดอกอีกสามอันที่ยังคงอยู่ที่หน้าอกของเขา หญิงสาวเหลือบไปมองลูกดอกอันหนึ่งที่ถูกดึงออกมาอยู่ในถาดแล้วใช้ผ้าสีขาวหยิบลูกดอกสีดำนั้นขึ้นมา กลิ่นหอมประหลาดที่ปนออกมากับกลิ่นเลือด ทำให้เหยียนหว่านเอ๋อร์หวาดหวั่น เพราะมันคือพิษดอกมู่หวา พิษที่รุนแรงถึงขึ้นชีวิตหากใช้ปริมาณมาก แต่ทว่าพิษอีกชนิดที่มีกลิ่นไม่คุ้นเคยนั้นหญิงสาวไม่อาจเดาได้ว่ามันคือพิษชนิดไหน“อิงสง!” เหยียนหว่านเอ๋อร์ตะโกนพร้อมกับดึงซองเข็มออกมาเรียงราย “เจี้ยนหาวมาหรือยัง”ลำพังแค่ลูกดอกสี่อันที่ปักลงไปบนลำตัวด้านบนของเขาจ้าวเหยียนเจี๋ย ก็เรียกได้ว่าก้าวขาข้างหนึ่งเข้าไปยังประตูยมโลกแล้ว นี่ถึงกับใช้พิษด้

“เขาเสียเลือดไปมากทั้งยังถูกพิษหม่อมฉันเองก็บอกไม่ได้เพคะ”“เจ้าเป็นอย่างไรบ้างได้พักผ่อนบ้างหรือเปล่า ดูสิซูบไปในวันเดียวเช่นนี้ลูกเจี๋ยรู้สึกตัวขึ้นมาจะหาว่าเราไม่ดูแลเจ้าให้ดี” จ้าวซูหนี่ว์ลูบใบหน้าอิดโรยของหญิงสาวด้วยความสงสาร“หม่อมฉันยังพักไม่ได้เพคะ เขา....” เหยียนหว่านเอ๋อร์กลั้นก้อนสะอื้น“โถ ร้องออกมาเถิดอย่าได้เก็บเอาไว้ ข้ารู้ว่าเจ้ากลัว ข้าเองก็กลัวเช่นกัน” จ้าวซูหนี่ว์เดินเข้ามาสวมกอดหญิงสาวเอาไว้หลวมๆ เมื่อได้ยินเสียงอ่อนโยนนั้นเหยียนหว่านเอ๋อร์ก็ปล่อยก้อนสะอื้นออกมาแบบไม่เก็บกักไว้อีกต่อไป“ไม่เป็นไรทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย ทั้งยังช่วยลูกเจี๋ยเอาไว้ได้ถึงตอนนี้ก็ดีแล้ว เจ้าทำดีแล้วเด็กดี” จ้าวซูหนี่ว์ปลอบประโลมหญิงสาวซ้ำๆค่ำคืนนั้นเหยียนหว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นจากตำราในมือ หญิงสาวหันมองซ้ายขวาคล้ายกำลังมองหาใคร ทว่าเมื่อไม่พบผู้ใดรอบๆ กายนางจึงเอ่ยขึ้นกับความเงียบ “ได้ยินว่าท่านเองก็บาดเจ็บขอข้าดูหน่อย”“ข้าไม่เป็นไร”“ข้าขอดูหน่อย” หญิงสาวย้ำสือเจี้ยนหาวจึงได้ออกมาจากเงามืดข้างๆ ตู้ใบใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้กับผนังห้อง หญิงสาวหันมามองเขาแล้วยื่นมือออกไ