Semua Bab รังสิมันตุ์ไร้ใจ: Bab 21 - Bab 30

"นี่ฉันขับรถมาตั้งหนึ่งชั่วโมงแล้วนะเนี่ย แต่ทำไมถึงยังไม่เจอเบาะแสอะไรเลยวะ ส่วนเจ้าสิงห์ก็ไม่ได้เรื่องเลย บอกให้หาเบาะแสแค่นี้ก็ยังตามหาจุดที่หายตัวไปไม่ได้อีก"มือแกร่งก็ทุบไปที่พวงมาลัยรถหรูด้วยความสิ้นหวัง ขนาดเขาสั่งเกณฑ์คนทั้งไร่ให้ออกตามหาก็ยังไม่มีใครส่งข่าวมาบอกเลยแม้แต่คนเดียว เท้าของรังสิมันตุ์ก็รีบเหยียบเบรกจนเกือบมิด เมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขาในตอนนี้ ซึ่งถ้าเขาไม่ตั้งใจมองให้ดีก็อาจจะชนไปแล้วก็ได้"อย่าบอกนะว่านั่นคือ..." รังสิมันตุ์รีบเปิดประตูรถหรูแล้วก้าวออกจากรถทันที ก่อนจะรีบเดินไปที่ร่างเล็กที่เนื้อตัวเปียกปอน เธอกำลังนั่งอยู่กลางถนนคอนกรีตที่สร้างเป็นทางสัญจรในไร่ของเขาท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก เมื่อเขาได้เห็นสภาพของคนตรงหน้า รังสิมันตุ์ก็รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะรู้สึกดีใจที่ได้เห็นคนที่ตามหาแล้ว แต่นั่นก็ยังไม่อุ่นใจเพราะยังมีเด็กอีกคนที่ต้องตามหาอยู่ แต่ยังไม่รู้ชะตากรรมเลยเพลงขวัญไม่มีเรี่ยวแรงที่จะเดินต่อได้อีกแล้ว เพราะเธอเดินตามหาบุตรสาวตลอดเวลาติดต่อกันหลายชั่วโมง จนร่างกายอ่อนล้าไปหมด รังสิมันตุ์ก็ดึงข้อศอกเล็กให้ยืนขึ้น แต่ร่างเล็กก็

"ขอบคุณพ่อเลี้ยงมากนะคะ ที่ช่วยเหลือเงินค่ารักษาพยาบาลให้กับฉัน ถ้าลำพังตัวฉันเองก็คงจะไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นแน่ ๆ ของขวัญขอบคุณพ่อเลี้ยงด้วยนะคะลูก"รังสิมันตุ์ก็มองไปที่เพลงขวัญซึ่งตอนนี้ได้สวมเป็นชุดยูนิฟอร์มของไร่แล้ว ซึ่งถ้าเดาไม่ผิด วันนี้เธอก็คงจะไปทำงานตามปกติแน่ ๆ"ขอบคุณค่ะพ่อเยี้ยง" มือป้อมยกพนมแล้วไหว้ได้อย่างน่ารัก ก่อนจะเปิดกระเป๋าเป้คู่ใจแล้วยื่นอมยิ้มให้"ของขวัญ...ไม่ทำแบบนั้นนะคะลูก ผู้ใหญ่ไม่กินอมยิ้มกันแล้ว เก็บอมยิ้มไว้ทานที่ไร่กันนะคะลูก" เพลงขวัญก็ไม่คาดคิดเลยด้วยซ้ำว่ามือแกร่งจะเอื้อมมารับอมยิ้มจากบุตรสาวของตัวเอง ซึ่งของขวัญก็ยิ้มตาหยีจนแก้มปริด้วยความดีใจ ก่อนจะโบกมือลาคนตัวสูงแล้วเดินออกไปจากคฤหาสน์เพื่อขึ้นรถตู้ของไร่รังสิมันตุ์ที่ได้เตรียมไว้ โดยมีใบเฟิร์นช่วยถือกระเป๋าของเพลงขวัญไปด้วย"แน่ใจนะเพลงขวัญว่าจะไปที่ทำงานเลย""แน่ใจค่ะ นี่หนูนอนมาตั้งเจ็ดวันแล้วนะคะ หนูไม่อยากนอนอยู่เฉย ๆ อีกแล้วล่ะค่ะ แถมยังเบื่อและไม่มีรายได้ด้วย ถึงได้ให้พี่เอาชุดทำงานมาให้ถึงนี่เลยไงคะ""ส่วนเรื่องของของขวัญไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ แม่ครัวเขาประชุมกันแล้วล่ะว่าจะสลับกันทำหน้

"พ่อเลี้ยงจะเข้าไปที่ห้องจริง ๆ เหรอคะ แต่ว่าห้องมันเล็กมากเลย แถมยังไม่มีเก้าอี้อะไรให้พ่อเลี้ยงนั่งด้วยค่ะ ของขวัญแค่พูดเล่นเอง ไม่ต้องใส่ใจมากนักหรอกนะคะ""ก็บอกว่าจะขึ้นไปไง รีบนำทางไปสักทีสิ ก็ถือว่าเป็นการตรวจอาคารของคนงานด้วยก็แล้วกัน""เย้ ๆ ที่ห้องของหนูมีขนมเยอะมากเยยนะคะ เดี๋ยวหนูจะแบ่งให้พ่อเยี้ยงเยอะ ๆ เยยค่ะ"คนงานที่อยู่ในอาคารต่างก็หันไปมองเจ้าของไร่เป็นตาเดียว เพราะเจ้าของไร่ไม่เคยมาตรวจอาคารหรือห้องพักของคนงานแบบใกล้ชิดเลยด้วยซ้ำ นอกจากจะเดินตรวจแค่หน้าอาคารระหว่างที่มาตรวจตราในไร่และตรวจความเรียบร้อยเพียงเท่านั้นเพลงขวัญก็รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ที่จะต้องให้คนอื่นเข้ามาในห้องของตัวเองที่แทบจะไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำแบบนี้ เกรงว่าคนที่ไม่เคยลำบากแบบรังสิมันตุ์จะหัวเราะเยาะเธอหรือเปล่า ถ้าเกิดว่าได้เห็นสภาพห้องพักของเธอ ขนาดห้องน้ำที่บ้านของเขาก็ยังดูหรูหราและน่าอยู่กว่าห้องของเธอตอนนี้เป็นร้อยเท่าเลยก็ว่าได้"เชิญค่ะ""อันนี้เป็นห้องของหนูกับแม่จ๋าเองค่ะพ่อเยี้ยง"บริเวณห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ ที่แทบจะไม่มีอะไรเลย นอกจากที่นอนที่พับเก็บไว้และมีหมอนกับผ้าห่มที่ถูกพับเก

"นี่ผมเป็นอะไรไปครับเนี่ย แล้วทำไมผมถึงได้มานอนอยู่ที่นี่ล่ะครับ""เพราะคุณเป็นลมไปน่ะสิ คุณคงไม่เคยทำงานตากแดดตากลมแบบนี้สินะ แล้วนี่จะทำงานต่อไหวหรือเปล่าล่ะ หรือว่าจะไม่ทำแล้ว คงจะเข็ดแล้วจริง ๆ สินะ""ทำสิครับ ผมก็ต้องหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ผมจะไม่มีวันยอมแพ้หรอกนะครับ ยังไงก็ขอรบกวนทุกคนช่วยสอนงานผมด้วยนะครับ แล้วผมจะพยายามปรับตัวให้ได้อย่างรวดเร็วที่สุดเลย""โอเค ก็ดูใจสู้ดีนี่นา งั้นก็เต็มที่นะ เดี๋ยวฉันจะสอนนายเอง""ขอบคุณมากนะครับ""แล้วนี่ใครเป็นคนช่วยพาผมมานอนตรงนี้เหรอครับ""ก็คนงานช่วย ๆ กันนั่นแหละ พวกเราหามนายใส่เปลมา แล้วก็ให้หนูเพลงขวัญเป็นช่วยปฐมพยาบาลให้""อ๋อ...งั้นเหรอครับ ผมก็ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อนแบบนี้""ไม่ต้องคิดมากหรอกพ่อหนุ่ม เราเป็นคนใช้แรงงานเหมือนกันก็ต้องเห็นอกเห็นใจกันอยู่แล้ว พ่อหนุ่มคงจะไม่เคยลำบากสินะ แต่ก็อดทนเข้าล่ะ""ขอบคุณมากนะครับ""คุณเป็นคนงานใหม่งั้นเหรอคะ ฉันชื่อมารีค่ะ""ครับ ผมเพิ่งมาทำงานวันนี้วันแรก ผมชื่อปริญนะครับ""เป็นเด็กใหม่แถมทำงานวันแรกก็เป็นลมแบบนี้ แสดงว่ายังไม่เคยทำงานหนักสินะคะ""ก็ไม่เชิงครับ แต่ผม

"แม่จ๋า เดี๋ยวหนูไปหาพ่อเยี้ยงก่อนนะคะ""ของขวัญไปทำไมลูก เอ๊ะ? ทำไมพ่อเลี้ยงถึงมาอยู่ที่นี่อีกแล้วล่ะ" เพลงขวัญก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย เมื่อเห็นเจ้าของไร่ได้มานั่งอยู่ตรงจุดเดิมในตอนเช้าตรู่แบบนี้อีกแล้วของขวัญก็พูดคุยกับรังสิมันตุ์อย่างสนุกสนาน ซึ่งก็เป็นแผนของรังสิมันตุ์ที่ต้องการจะดึงตัวของเด็กน้อยไว้ เพื่อให้มารดาของเธอได้เดินมาที่นี่ ซึ่งแผนนี้ก็ได้ผล เพราะไม่ว่าเพลงขวัญจะเรียกบุตรสาวยังไง แต่ของขวัญก็ไม่ได้สนใจที่มารดาเรียกเลย จึงจำใจต้องเดินเข้าไปหาที่นั่นเพื่อเรียกบุตรสาวไปแปรงฟันและอาบน้ำ"สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง ขอโทษนะคะที่ของขวัญมารบกวนพ่อเลี้ยงอีกแล้ว ของขวัญคะ แม่เรียกตั้งหลายครั้งแล้ว ทำไมไม่หันมาคุยกับแม่เลยล่ะลูก ได้เวลาอาบน้ำแล้วค่ะ ตอนนี้ห้องน้ำว่างแล้ว เดี๋ยวถ้าช้ากว่านี้จะไม่ทันเอานะคะ""แม่จ๋า ส่วนคนนี้พ่อจ๋า""คะลูก? หนูพูดว่าอะไรนะคะ""ก็หนูเรียกแม่จ๋ากับพ่อจ๋าไงคะ ก็พ่อจ๋าหนูนั่งอยู่ตรงนี้น่ะค่ะ""ฉันต้องขอโทษแทนลูกสาวด้วยนะคะที่ไปเรียกพ่อเลี้ยงแบบนั้น ของขวัญจะไปเรียกแบบนั้นกับพ่อเลี้ยงไม่ได้นะคะลูก ถึงแม่จะยอมปล่อยให้หนูคุยกับพ่อเลี้ยงได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหน