All Chapters of รังสิมันตุ์ไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

"จริงเหรอคะที่ว่าพี่ยูนป่วย""ใช่...พี่ป่วยมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วล่ะ เมื่อวานทั้งวันพี่ก็รู้สึกไม่สบายตัวอยู่ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะเป็นหนักขนาดนี้ ต้องขอโทษด้วยนะที่ต้องมาป่วยแบบนี้น่ะ" พะยูน เป็นคนงานที่ผันตัวมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กเพราะหลังจากมีบุตรก็ต้องเลี้ยงเอง ซึ่งมีสามีที่ทำงานในไร่ จึงรับจ้างทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กของคนงานในไร่ด้วย"ไม่เป็นไรเลยค่ะ เรื่องเจ็บป่วยมันช่วยไม่ได้อยู่แล้ว""ส่วนลูกของพี่ก็จะให้ไปนอนห้องของป้าไปก่อนน่ะ ไม่รู้ว่ากี่วันถึงจะหาย แต่พี่ว่าจะขอพักไปก่อนสักสามวัน แล้วนี่เพลงขวัญจะเอายังไงดีล่ะ ช่วงสามวันนี้ถ้าพี่พัก แล้วใครจะเลี้ยงของขวัญให้""นั่นสิคะ เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงก็ต้องไปทำงานแล้วด้วย หนูเตรียมตัวไม่ทันเลยค่ะว่าจะเอายังไงดี แถมเพิ่งเริ่มทำงานใหม่ด้วย ถ้าลาเพื่อเลี้ยงของขวัญก็คงจะดูไม่ดีแน่ พี่ยูนพอจะแนะนำอะไรได้ไหมคะ""ความจริงเราสามารถเอาเด็กไปที่ไร่ได้นะ เพียงแต่ว่ามันจะร้อนแค่นั้นเอง ถ้าเด็กไม่ดื้อ ไม่วิ่งไปยุ่งกับเราระหว่างที่ทำงานด้วยก็คงไม่เป็นไรหรอก เพราะยังไงก็มีคนที่คอยดูแลในส่วนของอาหารกลางวันอยู่แล้วนี่ ยังไงก็สามารถฝากแม่ครัวที่โรง

"แม่จ๋า มีน้ำหย่นมาจากฟ้าเยอะเยยค่ะ""อันนี้เขาเรียกว่าน้ำฝนนะคะลูก""น้ำฝนหยอคะ""ใช่ค่ะลูก อันนี้เรียกน้ำฝนค่ะ แต่ถ้าน้ำฝนที่ตกรวมกันเยอะ ๆ แบบนี้เขาเรียกว่าฝนตกนะคะ""แย้วเยาจะกลับกันยังไงคะแม่จ๋า""ก็คงต้องรอให้ฝนหยุดตกก่อนนะจ๊ะลูก เพราะถ้าเราตากฝนอาจจะทำให้เป็นหวัดและไม่สบายค่ะ""แย้วถ้าฝนไม่หยุดตก เยาจะทำไงคะแม่จ๋า""ถ้าไม่หยุดก็ต้องรอจนกว่าจะหยุดค่ะ เพราะแม่จะไม่ยอมให้หนูตากฝนเด็ดขาดเลยลูก ถ้าหนูไม่สบายขึ้นมา แม่ต้องรู้สึกผิดแน่ ๆ เลย งั้นเราก็นั่งรออยู่ที่นี่สักพักนะคะ"เพลงขวัญก็เดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์อีกครั้งพร้อมกับบุตรสาว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเจ้าของไร่กำลังเดินมาตรงนี้พอดี"นี่เธอเดินกลับเข้ามาในบ้านฉันทำไมอีก แค่ให้มานวด ไม่ได้มีอภิสิทธิ์ที่จะเดินเข้าออกบ้านนี้เมื่อไหร่ก็ได้นะ อย่าคิดว่าแม่ฉันให้ท้ายหน่อยแล้วเธอจะถือวิสาสะทำอะไรได้ตามใจชอบได้ล่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้เลย! นี่มันบ้านฉัน คนงานอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของกัน""ขอโทษค่ะพ่อเลี้ยง ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นจริง ๆ นะคะ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ ของขวัญลูก เราออกไปกันเถอะค่ะ""ไหนแม่จ๋าบอกว่าไม่ควรตากฝนนี่คะ

"เดี๋ยวนี้ของขวัญกลายเป็นขวัญใจของคนงานในไร่แล้วนะเนี่ย เดินไปที่ไหนก็มีแต่คนทักตลอดเลย""นั่นสิคะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าของขวัญจะเข้ากับคนได้ง่ายขนาดนี้""นั่นก็เป็นเพราะเธอสอนลูกมาดีไง เด็กมันน่ารัก ผู้ใหญ่ก็เอ็นดู ร้อยทั้งร้อยก็โดนตกกันทั้งนั้นแหละ""เดี๋ยวนี้กลายเป็นว่าพี่แม่บ้านไม่ยอมให้ของขวัญไปอยู่กับพี่เลี้ยงอีกแล้วน่ะสิคะ เพราะอยากจะดูแลของขวัญเอง แบบนี้หนูก็ต้องยิ่งเกรงใจกว่าเดิมอีก เพราะพี่แม่บ้านไม่ยอมรับเงินตอบแทนน้ำใจจากหนูเลยสักคน""การมีเด็กที่น่ารักสักคนมาอยู่ในช่วงเวลาที่เครียด ๆ มันก็ทำให้ผ่อนคลายได้นะ เธอลองสังเกตดูสิ เดี๋ยวนี้คนงานก็พากันยิ้มมากขึ้น เพราะมีของขวัญนี่แหละที่ทำให้บรรยากาศเป็นแบบนี้ ไม่มีใครอยากจะเอาค่าตอบแทนจากเธอหรอก ของขวัญก็คือของขวัญสำหรับทุกคนแน่นอน พี่มั่นใจ""หนูก็รู้สึกดีใจแทนของขวัญมากเลยค่ะที่ทุกคนต่างก็ให้ความเอ็นดูขนาดนี้ ทุก ๆ วันหลังจากเลิกงาน ของขวัญก็จะมีเรื่องราวต่าง ๆ มาเล่าให้ฟังเยอะแยะไปหมดเลยค่ะ แถมยังมีขนมติดกระเป๋ามาทุกวันด้วย จนเดี๋ยวนี้หนูแทบไม่ได้ซื้อขนมให้แล้ว""ของขวัญน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ จะไม่ให้ทุกคนเอ็นดูได้ไง""แม่จ๋า หน

"อะไรครับม้า มองหน้าผมทำไม""แล้วเมื่อไหร่ลูกจะมีสะใภ้ให้ม้าสักทีล่ะ นี่ลูกจะครองตัวเป็นโสดไปอีกนานแค่ไหน อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนะ ตอนนี้ก็อายุสามสิบสองเข้าไปแล้ว ถ้าเกิดว่ามีช้ากว่านี้ จะมีหลานให้ม้าทันไหมเนี่ย""ก็ผมยังไม่อยากมีนี่ครับม้า การมีใครสักคนมันน่าวุ่นวายจะตาย แถมยังไม่มีชีวิตเป็นของตัวเองด้วย""ยิ่งม้าเห็นหนูของขวัญก็ยิ่งอยากมีหลาน ม้าก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เวลามองใบหน้าของหนูของขวัญทีไรก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกที ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้ม้าหยุดมองไม่ได้อย่างงั้นแหละ""ก็เพราะว่าม้าอยากจะมีหลานน่ารัก ๆ น่ะสิครับ ถ้าม้าอยากมีมากนักก็ให้ลูกสาวสุดที่รักของม้าหาสามีได้แล้วนะ ไม่แน่ว่าบางที ปีหน้าลูกรักของม้าอาจจะหิ้วหนุ่มฝรั่งตาน้ำกลับมาที่ไทยด้วยก็ได้""นี่ลูกก็โสดมาตั้งหลายปีแล้วนะตาเขม ม้าว่ารีบหาใครสักคนมาเป็นสะใภ้ให้ม้าสักทีเถอะ ก่อนที่ม้าจะไม่มีโอกาสได้อุ้มหลานแล้วจริง ๆ""ผู้หญิงมันน่ารำคาญนะครับ อีกอย่างผมก็ทำงานอยู่แต่ในไร่ ไม่มีโอกาสได้ไปหาผู้หญิงที่ไหนหรอก แล้วอีกอย่างนะครับ ถ้าผมมีแฟนก็ต้องมีเวลาให้ ถ้าผมจะมีใครสักคน แล้วคนที่จะเข้ามาในชีวิตของผมไม่เข้าใจงานแ

"ของขวัญลูก..." เพลงขวัญก็รีบเข้าไปสวมกอดบุตรสาวทันที หลังจากที่เลิกงานแล้วก็รีบชวนใบเฟิร์นมาที่นี่โดยที่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดทำงานเลยด้วยซ้ำ"แม่จ๋า แม่จ๋ามาแย้วหยอคะ""ของขวัญ ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะลูก ทำไมถึงมากับคนอื่นโดยที่ไม่บอกแม่ล่ะคะ ต่อไปนี้ไม่เอาแบบนี้แล้วนะลูก ถ้าทำแบบนี้อีกแม่จะไม่พูดด้วยอีกแล้วนะ อย่าทำให้แม่เป็นห่วงสิคะรู้ไหม ถ้าเกิดว่าเป็นคนอื่นที่ไว้ใจไม่ได้ล่ะคะ แล้วถ้าเกิดว่าป้าแม่บ้านไม่ติดตามไป แม่จะรู้หรือเปล่าว่าหนูไปกับใครที่ไหนน่ะ"พอเพลงขวัญเจอหน้าลูกสาวก็รัวคำพูดออกมาเป็นชุดด้วยความเป็นห่วง ซึ่งของขวัญก็รู้สึกสลดและรู้สึกผิดที่ทำให้มารดาเสียใจ"หนูขอโทษค่ะแม่จ๋า""แม่ไม่ได้โกรธหนูหรอกนะคะ แต่ต่อไปไม่เอาแบบนี้แล้วนะ เพราะถ้าหนูทำแบบนี้อีกแม่จะโกรธจริง ๆ นะลูก ขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายนะคะ ถ้าหนูอยากจะไปไหนหนูต้องมาบอกแม่ก่อนเข้าใจไหม""ค่ะแม่จ๋า หนูขอโทษค่ะ แต่พ่อเยี้ยงไม่น่าอันตราย หนูก็เยยมาค่ะ ถ้าเป็นคนอื่นหนูไม่ไปหยอก""แม่เข้าใจค่ะลูก แต่ถึงจะไว้ใจหรือไม่ไว้ใจหนูต้องบอกแม่ก่อน เข้าใจไหมคะ หนูลองคิดตามแม่นะ ถ้าเกิดว่าแม่ออกไปที่อื่นโดยไม่บอกหนูเลย ออกไปข้าง