6 ไม่อยากรักใครอีกแล้ว

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่บิวมาอยู่กับธาวิน ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ ตื่นเช้ามาทั้งสองก็ต่างออกไปทำงานกัน ตอนเช้าก่อนที่ทั้งคู่จะออกไปทำงานก็ได้เห็นหน้ากันบ้าง บางวันก็ไม่ได้เห็นกันเลย เจอกันอีกทีก็ตอนเย็น มีบางวันที่เขากับเธอจะทานข้าวเย็นด้วยกัน

ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมานี้นับคำได้ว่าทั้งสองพูดอะไรกันบ้าง เพราะทั้งคู่ไม่รู้สึกสนิทสนมกัน จึงไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกันดี ส่วนมากจะคุยกันตอนที่กินข้าวนั่นแหละ บ่อยครั้งที่เขาจะเป็นฝ่ายชวนเธอกินข้าว และบางทีเธอก็เป็นฝ่ายชวนเขากินข้าวเช่นกัน

'ฉันซื้อของกินมาแล้ว มากินด้วยกันสิ'

'ค่ะ'

'คุณธาวินคะ วันนี้บิวซื้อของกินมาด้วย มากินด้วยกันสิคะ'

'อืม'

'ปกติคุณจ้างคนมาทำความสะอาดคอนโดใช่ไหมคะ'

'อืม ฉันจ้างคนมาทำงานบ้านอาทิตย์ละสองครั้ง'

'ต่อไปนี้คุณไม่ต้องจ้างแล้วนะคะ บิวจะทำงานบ้านเองค่ะ'

'อืม'

จนกระทั่งวันนี้

บิวที่กลับมาจากทำงานเปิดประตูเข้ามาในคอนโดก็เจอกับร่างสูงที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เมื่อเห็นอย่างนั้นหญิงสาวก็เดินไปยังห้องนอนของตัวเองอย่างเช่นตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา

เจ้าของนัยน์ตาคมที่นั่งอยู่จ้องมองไปยังร่างสวยที่ก้าวเดินไป ก่อนที่เรียวปากหยักได้รูปจะขยับเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่ง

"คืนนี้เธอเตรียมตัวเอาไว้ด้วย"

"คะ?" เธอชะงักฝีเท้าแล้วหันถามด้วยสีหน้างงๆ

"ที่เธอมาอยู่กับฉันที่นี่ก็เพราะมาทำหน้าที่เป็นแม่อุ้มบุญให้ลูกฉันไม่ใช่เหรอ"

"ค่ะ"

"คืนนี้ฉันจะเข้าไปนอนกับเธอ"

"..." เธอนิ่งพร้อมกับกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก พลางใจเต้นระส่ำคร่อมจังหวะ เหมือนกับว่ามันจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่านั่นคือหน้าที่ที่เธอจะต้องทำ แต่พอถึงเวลาที่ต้องทำจริงๆก็รู้สึกวิตกกังวลเหมือนกัน

"ทำไม กลัวเหรอ"

"ปละ เปล่าค่ะ ไม่ได้กลัว" บอกออกไปว่าไม่กลัว ทว่าตอนนี้มือเรียวทั้งสองข้างเย็นเฉียบ และชื้นไปด้วยเหงื่อเต็มฝ่ามือ

"เธอเข้าห้องไปสิ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปอาบน้ำก่อนแล้วจะตามเข้าไป"

"ค ค่ะ" เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น แต่ก็สั่นอยู่ดี

จากนั้น คนตัวเล็กก็สาวเท้าเข้าห้องนอนไป ก่อนที่ร่างสูงจะลุกจากโซฟาแล้วเดินไปเข้าห้องนอน

เวลาต่อมา

หลังจากที่ธาวินอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกจากห้องนอนและไปเปิดประตูห้องนอนของแม่อุ้มบุญ ซึ่งตอนนี้เธอออกมาจากห้องน้ำพอดี โดยหญิงสาวสวมใส่ชุดนอนกางเกงขาสั้นเผยให้เห็นเรียวขาขาวนวลเนียน

คนตัวสูงเดินมาหย่อนตัวนั่งลงบนเตียง พลางดวงตาคมจ้องมองไปยังร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนอนกางเกงขาสั้นซึ่งตอนนี้เธอมีท่าทีกระอักกระอ่วน ก่อนเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังจะเอ่ยออกไป

"มานี่สิ"

"คะ?"

"มานั่งตรงนี้" พูดพร้อมฝ่ามือหนาตบไปบนที่นอนข้างตัวเอง

"ค่ะ" เธอรับคำพร้อมกับก้าวเดินไปอย่างช้าๆแล้วหย่อนสะโพกนั่งลงบนที่นอนหนานุ่ม ซึ่งห่างจากเขาไปเป็นวา

"ขยับมาอีก" สิ้นเสียงทุ้มบอก หญิงสาวก็ขยับเข้ามาอีกหนึ่งศอก

"ขยับมาใกล้ๆฉัน" จากนั้น เธอจึงขยับมานั่งชิดกับเขาจนขาของเธอเบียดกับขาของเขา ก่อนเจ้าของใบหน้าหล่อจะหันถามยังคนตัวเล็กที่นั่งเบียดขาของเขาอยู่

"ฉันรู้ว่าอันที่จริงเธอก็ไม่ได้อยากอุ้มบุญให้ลูกฉันใช่ไหม"

"ในใจลึกๆบิวคิดแบบนั้นค่ะ แต่บิวสงสารคุณป้าที่ท่านอยากมีหลาน บิวก็เลยตกลงและเต็มใจจะอุ้มบุญค่ะ และที่สำคัญที่สุดคือคุณป้าเป็นผู้มีพระคุณของบิวค่ะ บิวจึงอยากตอบแทนบุญคุณของคุณป้าที่อุปการะเลี้ยงดูบิวมาตลอดยี่สิบสี่ปีแล้ว" เธอตอบแต่ไม่ได้หันไปมองเขาที่กำลังมองเธออยู่

"แม่คงเล่าเรื่องของฉันให้เธอฟังหมดแล้วใช่ไหม"

"เล่าแล้วค่ะ คุณป้าเล่าว่าคุณเคยถูกแฟนที่คบกันมาสี่ปีบอกเลิกแล้วไปแต่งงาน หลังจากนั้นคุณก็ไม่คิดจะมีแฟนอีกเลย"

"ตอนนั้นฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าฉันกับแนนจะต้องเลิกกัน" ดวงตาคมผละจากเจ้าของใบหน้าเรียวใสที่นั่งอยู่ข้างตัวเองแล้วเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ามัวหมอง

"คุณยังไม่ลืมเธอเหรอคะ" เธอหันถามยังร่างสูงที่ตอนนี้เขามีสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด

"อืม ฉันยังไม่ลืมแนน"

"..."

"ที่ฉันไม่อยากมีแฟน เพราะฉันกลัวว่าจะต้องเจอกับความผิดหวังอีก ดังนั้นฉันจึงไม่อยากรักใครอีกแล้ว"

"บิวว่าอยู่เป็นโสดก็ดีไปอีกแบบนะคะ"

"เธออยากอยู่เป็นโสดด้วยเหรอ ถึงได้พูดแบบนั้น"

"ถ้าไม่เจอคนที่ใช่และคนที่ดีก็ขออยู่เป็นโสดดีกว่าค่ะ อยู่ตัวคนเดียวก็ดีไปอีกแบบนะคะ"

"ดียังไงเหรอ"

"ดีคือเราไม่ต้องมีใครให้ห่วงไงคะ"

"แต่ถ้าเธอท้อง ฉันก็ต้องมีลูกที่ต้องให้ห่วง"

"อันที่จริงคุณก็ไม่ได้อยากมีลูกใช่ไหมคะ"

"ตอนที่ฉันคบกับแนนน่ะอยากมี แต่หลังจากเลิกกับแนนแล้วฉันก็ไม่อยากมี"

"แล้วถ้าเกิดว่าบิวท้องขึ้นมา คุณจะรักลูกของคุณไหม"

"มีใครไม่รักลูกตัวเองบ้างล่ะ"

"คงมีบ้างแหละค่ะคนที่ไม่รักลูกตัวเอง"

"แต่ไม่ใช่ฉันแน่นอน"

"..." เธอมองหน้าเขาแล้วยิ้มบางๆด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจเมื่อได้ยินเขาบอกว่ารักลูก

"ต่อให้ลูกฉันเกิดจากแม่อุ้มบุญ แต่ฉันก็รักเขา"

"คุณอยากได้ลูกผู้หญิงหรือลูกผู้ชายคะ"

"หญิงหรือชายก็ได้ ขอให้เขามีร่างกายแข็งแรงก็พอ"

"บิวอยากรู้จังว่าลูกของคุณจะหน้าเหมือนบิวหรือหน้าเหมือนคุณ" เรียวปากเล็กเอ่ยพร้อมระบายยิ้มตาหยี

"ถ้าอยากรู้ว่าลูกของฉันจะออกมาหน้าเหมือนเธอหรือหน้าเหมือนฉัน งั้นเราก็มาเริ่มกันเลย" พูดจบ ธาวินก็หันไปจับไหล่บางของแม่อุ้มบุญตัวเล็ก แล้วผลักให้นอนลงไปบนที่นอนหนานุ่มขนาดคิงไซส์