ログインคอนโดบิว
เมื่อบิวกลับมาถึงคอนโด เธอก็ทิ้งตัวนั่งบนโซฟาในห้องโถงแล้วนึกไปถึงเรื่องที่คุณป้าพูดกับเธอ 'ป้ามีลูกชายอยู่คนเดียว ชื่อธาวิน ตอนนี้เขาอายุยี่สิบเก้าปีแล้ว' 'ค่ะ' ตั้งแต่คุณป้าอุปการะเธอมายี่สิบสี่ปี คุณป้าไม่ได้เล่าเรื่องส่วนตัวให้เธอฟังมากนัก คุณป้าบอกแค่ว่าสามีเสียชีวิตมาหลายปีแล้ว เธอก็เพิ่งรู้วันนี้แหละว่าคุณป้ามีลูกชายด้วย 'ธาวินเคยมีแฟนอยู่คนนึง ซึ่งพวกเขาคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัยโน่นแหละ ธาวินคบกับแฟนมาสี่ปี แล้วทีนี้อยู่ๆแฟนก็มาบอกว่าพ่อแม่บังคับให้แต่งงานกับคนที่พ่อแม่หาให้ เพราะฉะนั้นทั้งสองจึงต้องเลิกกัน ธาวินกับแฟนเลิกกันมาสี่ปีแล้วล่ะ' 'อ๋อค่ะ' 'หลังจากนั้นธาวินก็ไม่คิดจะมีใคร และไม่คิดจะรักใครอีกเลย เพราะเขากลัวว่าจะผิดหวังเหมือนเมื่อสี่ปีก่อนอีก ธาวินบอกกับป้าว่าเขาจะอยู่เป็นโสดไปตลอด' '...' 'ป้าอยากมีหลานน่ะ แล้วทีนี้ป้าจึงคิดว่าอยากหาผู้หญิงมาอุ้มบุญ แต่พอคิดไปคิดมา ถ้าป้าจะให้คนอื่นที่ป้าไม่รู้จักมาอุ้มบุญให้หลานป้า ป้าก็ไม่ไว้ใจ' 'ดังนั้นป้าจึงคิดไตร่ตรองดีแล้วว่า บิวเหมาะสมที่จะมาเป็นแม่อุ้มบุญให้ลูกของธาวิน' '...' เธอชะงักอึ้งจนพูดไม่ออก เมื่อได้ยินในสิ่งที่คุณป้าบอก 'บิว...พอจะช่วยป้าได้ไหม' 'เอ่อ...คือ' เธออ้ำอึ้งและมีสีหน้าลำบากใจ แต่ใจหนึ่งก็อยากจะช่วยคุณป้า เพราะคุณป้าเป็นผู้มีพระคุณกับเธอมาก 'ถ้าเป็นการลำบากใจ งั้นป้าก็จะไม่...' 'บิวจะอุ้มบุญให้คุณป้าค่ะ' เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและไม่ลังเล คุณป้าอุปการะเลี้ยงดูเธอมาตั้งยี่สิบสี่ปี เรื่องแค่นี้เธอจะทำให้ท่านไม่ได้เหรอ คุณป้าขอแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่คุณป้าให้เธอมาตลอดยี่สิบสี่ปี บิวคิดในใจ 'ป้าขอบใจบิวมากนะที่ช่วยป้าและเห็นใจป้า' อมราลุกมานั่งข้างหญิงสาวแล้วสวมกอดเธอด้วยความดีใจ และบิวก็สวมกอดอมรากลับไปเช่นกัน 'ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า เรื่องแค่นี้เล็กน้อยมาก คุณป้ามีบุญคุณกับบิวมาก ชาตินี้บิวก็ไม่รู้จะทดแทนยังไงหมด' ก่อนที่อมราจะผละออกจากหญิงสาวแล้วเอ่ยออกมา 'งั้นอาทิตย์หน้าป้าจะให้บิวย้ายไปอยู่กับธาวินที่คอนโดนะ' 'บิวต้องไปอยู่กับคุณธาวินด้วยเหรอคะคุณป้า' เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางคิดในใจว่าการอุ้มบุญไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ ก็ในเมื่อทำเด็กหลอดแก้ว ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันนี่ 'ป้าจะไม่ทำเด็กหลอดแก้วหรืออะไรทั้งนั้น' อมราพูดแล้วหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ 'หนูคงเข้าใจใช่ไหมว่าที่ป้าพูดหมายถึงอะไร' หญิงวัยกลางคนจ้องหน้าถามพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นใจดี 'ค่ะ บิวเข้าใจ' เธอตอบออกไป พลางใจก็เต้นระทึกนึกหวั่นกลัว เมื่อคิดว่าอยู่ๆต้องไปนอนกับผู้ชายที่เธอไม่เคยได้เห็นหน้ามาก่อน 'ถ้าบิวท้อง บิวก็ย้ายออกมาจากคอนโดของธาวินแล้วกลับไปอยู่คอนโดของตัวเองได้เลย' '...' 'ไม่ใช่อะไรหรอกนะบิว ที่ป้าให้หนูย้ายออกมาเพราะป้าอยากให้หนูได้อยู่อย่างอิสระเหมือนกับที่หนูเคยอยู่มายี่สิบกว่าปี ป้ารู้ว่าหนูคงอึดอัดที่ต้องอยู่กับธาวิน ดังนั้นถ้าหนูท้องเมื่อไหร่ หนูก็ย้ายออกมาจากคอนโดของธาวินได้เลย' 'ได้ค่ะคุณป้า' 'งั้นหนูเตรียมตัวและเตรียมใจให้พร้อมนะ อีกหนึ่งอาทิตย์หนูจะต้องย้ายไปอยู่กับธาวิน' 'ค่ะคุณป้า'วันต่อมาด้านแนนหลังจากที่แนนกับชายหนุ่มหน้าตาดีที่เธอได้มีวันไนท์สแตนกันเมื่อคืนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พากันมานั่งกันบนโซฟาตัวยาว ก่อนชายร่างสูงจะเป็นฝ่ายถามเธอก่อน"ผมอยากรู้ว่าคุณชื่ออะไรครับ""ฉันชื่อแนนค่ะ""แนนเหรอ..." ปากหนาพึมพำชื่อของเธอ เมื่อชื่อของเธอบังเอิญไปเหมือนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขายังไม่เคยลืม"แล้วคุณล่ะคะชื่ออะไร""ผมชื่อกายครับ""กายเหรอ..." เธอพึมพำชื่อของเขาออกมา เมื่อชื่อของเขาบังเอิญไปเหมือนกับผู้ชายคนหนึ่งที่เธอยังไม่ลืม'ผู้ชายที่ลูกจะต้องแต่งงานด้วยเขาชื่อกายนะลูก'กายที่สงสัยจึงเอ่ยถามเพื่อให้หายเคลือบแคลงใจ"คุณเป็นคนจังหวัดไหนครับ""ฉันเป็นคนอ่างทองค่ะ""เมื่อสี่ปีก่อนคุณเคยหนีงานแต่งงานใช่ไหมครับ""คุณรู้ได้ยังไงคะ" เธอถามด้วยสีหน้าตื่นตกใจ"ผมนี่แหละคือว่าที่เจ้าบ่าวของคุณที่ทำให้คุณต้องหนีงานแต่งงานเมื่อสี่ปีก่อน""ห๊ะ! ที่แท้ก็เป็นคุณเหรอคะเนี่ย" จุดใต้ตำตอชัดๆ แนนคิดในใจ"หึ โลกกลมจังเลยนะครับ" กายหัวเราะยิ้มเอ่ย"ใช่ค่ะ โลกกลมมาก ฉันไม่คิดว่าจะได้มาเจอคุณตัวจริงที่นี่""ทำไมคุณถึงหนีงานแต่งล่ะ""ตอนนั้นฉันมีแฟนอยู่แล้วค่ะ แล้วอยู่ๆพ่อกับ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไปหลังจากที่ทั้งสามคนนั่งคุยกันจนเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง อมราก็ขอตัวกลับบ้าน"วันนี้แม่กลับก่อนนะบิว""ค่ะคุณแม่ เดี๋ยวบิวลงไปส่งนะคะ""ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวแม่ลงไปเองได้""ให้บิวลง..." ก่อนที่อมราจะพูดขึ้น"ไม่ต้องหรอกบิว บิวกำลังท้องกำลังไส้อยู่ อย่าลำบากเลย""งั้นก็ได้ค่ะ" ว่าแล้ว อมราก็ลุกจากโซฟาแล้วออกจากห้องไปคนเดียว ในขณะที่ร่างสูงยังนั่งไม่ยอมลุกออกไป"คุณแม่ออกไปแล้วค่ะ คุณก็กลับไปสิคะ""ใครบอกว่าพี่จะกลับล่ะ คืนนี้พี่จะนอนกับบิวที่นี่" พูดด้วยสีหน้าแช่มชื่น"แล้วคุณแม่จะกลับยังไงล่ะคะ""ก่อนออกจากบ้านแม่บอกให้คนขับรถมารับที่นี่""ถ้าคุณจะนอนที่นี่ คุณต้องนอนบนโซฟาตรงนี้นะคะ""ได้ไงล่ะบิว บิวให้พี่นอนด้วยสิ ตั้งอาทิตย์แล้วนะที่พี่ไม่ได้นอนกอดบิว พี่คิดถึงบิวจะแย่แล้วรู้ไหม" เขาทำหน้ามุ่ยออดอ้อน"บิวอยากนอนคนเดียวค่ะ""ให้พี่เข้าไปนอนกับบิวด้วยนะ บิวให้พี่นอนข้างเตียงก็ได้ แต่ขออย่างเดียวอย่าให้พี่นอนโดยที่ไม่มีบิวนอนด้วยเลยนะ""คุณจะนอนบนพื้นเหรอคะ""บนพื้นพี่ก็นอนได้ ขอแค่ให้พี่ได้นอนห้องเดียวกับบิวก็พอ""ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ" เธอพูดไปอย่างนั้น แต่ใครจะใจดำให้เข
คอนโดธาวินเมื่อร่างสูงของธาวินเปิดประตูเข้ามาในคอนโด แนนที่เปิดประตูออกจากห้องนอนมาพอดีก็เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับโผเข้าสวมกอดเอวสอบของเขาทันทีหมับ!"พี่ธาวินกลับมาแล้ว ไหนบอกว่าคืนนี้จะไม่กลับมายังไงล่ะคะ"ทว่าเขาไม่ได้กอดเธอกลับไป แต่กลับแกะมือของเธอแล้วดันร่างของเธอออก ดวงตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าของอดีตคนรัก ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกไป"พี่กับแนนคงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วล่ะ""ทำไมล่ะคะพี่ธาวิน ก็ในเมื่อพี่ยังไม่มีใคร และแนนก็ยังไม่มีใคร ทำไมเราถึงกลับมาคบกันอีกไม่ได้ล่ะคะ""พี่ยอมรับว่าหลังจากที่เลิกกับแนน พี่ก็ไม่คิดจะมีใครอีก จนเมื่อสี่เดือนก่อนแม่ขอให้พี่มีหลานให้ท่าน โดยให้บิวมาเป็นแม่อุ้มบุญให้""เรื่องนั้นแนนรู้แล้วค่ะ เพราะแม่อุ้มบุญของพี่บอกแนนหมดแล้ว""อันที่จริงพี่กับบิวก็แค่ต่างคนต่างมาทำหน้าที่ของตัวเอง พอบิวคลอดพี่กับบิวก็ไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกัน แต่พอเอาเข้าจริงพี่ก็ต้องเป็นคนกลืนน้ำลายตัวเอง พี่ไม่ได้คิดกับบิวแค่แม่อุ้มบุญ แต่พี่คิดกับบิวมากกว่านั้น""พี่ธาวินรักเขาเหรอคะ""ใช่ พี่รักบิว พี่พยายามที่จะไม่รักใครอีกแล้วในชีวิตนี้ แต่พี่ก็ไม่สามารถห้ามใจไม่ให้รัก
คอนโดธาวิน ตอนเย็นเมื่อธาวินขับรถเข้ามาจอดยังที่จอดรถประจำแล้วไม่เห็นรถของบิวที่เคยจอดอยู่ข้างรถเขา เขาก็โทรหาเธอทันทีตู๊ด~~~เขากดโทรออกหาเธอหลายครั้งติดต่อกัน แต่เธอก็ไม่รับสาย เขาจึงรู้สึกแปลกใจ เพราะปกติเธอจะรับโทรศัพท์เร็ว ไม่เคยต้องให้เขาโทรซ้ำหลายครั้งแบบนี้ เมื่อเป็นอย่างนั้นเขาก็นึกเป็นห่วงเธอขึ้นมาทันที ก่อนที่เขาจะรีบสาวเท้าเข้าไปในคอนโดด้วยความร้อนใจ ในขณะที่อยู่ในลิฟต์เขาก็กดโทรหาเธอซ้ำๆอยู่อย่างนั้น แต่เธอก็ไม่รับสาย นั่นมันจึงทำให้หัวใจของเขาร้อนรุ่มและรู้สึกไม่สบายใจขึ้นอย่างฉับพลันเมื่อเข้ามาในคอนโดก็เจอกับแนนที่นั่งอยู่บนโซฟา เมื่อเห็นอย่างนั้นธาวินก็เอ่ยถามทันที"บิวกลับมาหรือยัง""กลับมาแล้วค่ะ แต่ออกไปแล้ว""บิวไปไหน""เห็นบอกว่ากลับไปอยู่คอนโดของเขาค่ะ" เมื่อได้ยินอย่างนั้นหัวใจของธาวินก็เหมือนกับว่าหล่นฮวบลงไปอยู่ข้างล่างยังไงยังงั้นเมื่อเป็นเช่นนั้นเรียวขายาวก็ก้าวฉับๆไปเปิดประตูห้องนอนที่เขานอนร่วมกับเธอมาสี่เดือนแล้วธาวินเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วไม่เห็นเสื้อผ้าของเธอแม้แต่ชิ้นเดียว ใจแกร่งก็กระตุกสั่นไหวและรู้สึกใจหายเป็นอย่างมากร่างสูงก้าวถอยหลังมาทิ้งตัวนั
เมื่อธาวินลองนึกย้อนเหตุการณ์ไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ซึ่งเขายังจำได้ ตอนนั้นเขากับบิวไปนอนที่บ้าน เขาก็พอจะลำดับเหตุการณ์ถูกว่าจังหวะที่เขาเข้าห้องน้ำแล้วแนนโทรเข้ามา และบิวก็รับสายที่เขาเห็นบิวเหม่อลอยก็น่าจะเป็นเรื่องที่แนนโทรเข้ามานี่แหละ"ตอนนั้นทำไมพี่ถึงไม่พูดกับแนนเลยล่ะคะ พอแนนบอกว่าอยากกลับมาเริ่มต้นใหม่กับพี่ธาวินอีกครั้ง พี่ก็วางสายไปเลย""ตอนนั้นแบตหมดน่ะ" เขาจำต้องพูดแก้ต่างออกไป"อ๋อค่ะ แนนก็คิดว่าพี่ธาวินจะโกรธแนนจนไม่อยากพูดกับแนนซะอีก""เปล่าหรอก""พี่ธาวินยังไม่มีแฟนใช่ไหมคะ""..." เขาชะงักกึกเมื่อจู่ๆเธอถามคำถามนั้นออกมา เขามีความรู้สึกว่ายากในการตอบมาก"ที่เงียบแบบนี้ยังไม่มีใช่ไหมคะ""อืม" ตอบแบบส่งๆไปก่อน"ถ้าอย่างนั้นเรากลับมาเป็นแฟนกันเหมือนเดิมนะคะพี่ธาวิน""..." ประโยคนั้นยิ่งทำให้เขาชะงักหนักยิ่งกว่าเดิม"ในเมื่อแนนยังไม่มีใคร และพี่ก็ยังไม่มีใคร งั้นเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดินเถอะนะคะ แนนรับรองว่าพ่อกับแม่จะไม่บังคับให้แนนแต่งงานกับใครก็ไม่รู้อีกแล้วค่ะ""..." เขามองหน้าคนรักเก่าและได้แต่เงียบไม่พูดอะไร พลางในใจคิดไปถึงคนตัวเล็กที่ทำงานอยู่อีกชั้น"พี่ธาวินยัง
สี่เดือนต่อมาโรงอาหารของบริษัท"ทำไมหลายวันมานี้เธอถึงไม่ค่อยอยากกินข้าวเลยล่ะบิว เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" ครีมเอ่ยถามบิวที่รวบช้อนส้อมเข้าหากันทั้งที่ข้าวในจานยังเหลืออยู่อีกมาก"ช่วงนี้ฉันเบื่อข้าวน่ะ จึงไม่ค่อยอยากกินเท่าไหร่" เธอตอบออกไปด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย แววตาอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด"ทำไมถึงไม่ไปให้หมอตรวจล่ะบิว""ฉันก็กะว่าจะไปอยู่เหมือนกัน" จากนั้น ครีมก็ทานข้าวต่อจนเสร็จ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันออกไปจากโรงอาหารแล้วไปยืนอยู่หน้าลิฟต์ แต่ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ในชุดเดรสสั้นเกาะอกสีสวย สวมแว่นตาดำสาวเท้าเดินเข้ามายืนรอลิฟต์ข้างๆบิวกับครีม พร้อมกับถอดแว่นตาดำออกบิวที่ยืนมองอยู่เมื่อเห็นหญิงสาวในชุดเดรสสั้นเกาะอกถอดแว่นตาดำออก ก็ถึงกับดวงตาเบิกกว้างเมื่อผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเธอนั้นคือผู้หญิงที่ชื่อแนนแฟนเก่าของเขานั่นเอง ถึงเธอจะเคยเห็นในรูปถ่ายแค่ครั้งเดียว แต่เธอก็จำได้ว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเธอคือแฟนเก่าของเขาก่อนที่แนนจะหันมาทักทายแล้วถามบิวที่ยืนมองตัวเองอยู่"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณทั้งสองคนทำอยู่แผนกไหนเหรอคะ""ทำอยู่แผนกการเงินค่ะ" บิวตอบกลับไป"อ๋อค่ะ" ก่อนที่คร
ด้านธาวินเมื่อกลับมาถึงคอนโดแล้วไม่เห็นบิว เขาก็โทรหาเธอทันทีตู๊ด~เมื่อบิวกดรับสาย เรียวปากหนาก็ขยับถามทันที'เธออยู่ไหน''อยู่บ้านคุณแม่ค่ะ''เธอว่าอะไรนะ พูดอีกที' เขานึกแปลกใจที่ได้ยินเธอพูดออกมาแบบนั้นจึงถามย้ำกลับไป'บิวมาหาคุณแม่ค่ะ''แม่เธอ?''ใช่ค่ะ''แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน''บ้านของคุณ
"คุณเบรครถทำไมคะคุณธาวิน" เธอเอ่ยถามด้วยอาการตกใจแล้วมองไปยังด้านหน้าของรถ"หมาวิ่งตัดหน้ารถน่ะ""แล้วหมาเป็นยังไงบ้างคะ""มันวิ่งผ่านหน้ารถไปแล้ว""ไม่ได้ชนมันใช่ไหมคะ""ไม่หรอก ฉันเบรคทัน" ก่อนที่บิวจะหันกลับมามองหน้าเขา"อุ๊ย คุณธาวิน" เธออุทานพลางอมยิ้มขำ"มีอะไรเหรอ" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยคว
หลังจากที่เสร็จจากการร่วมรักแล้ว ทั้งคู่ก็ยังคงนอนอยู่บนเตียงด้วยความหอบเหนื่อยจากการที่ได้ปลดปล่อยความต้องการออกมาสามรอบติดต่อกัน"เธอหิวหรือยัง" ใบหน้าหล่อหันถามยังร่างบอบบางเปลือยเปล่าที่ถูกคลุมด้วยผ้านวมผืนหนา"เริ่มหิวแล้วค่ะ" ใบหน้าเรียวสวยหันไปตอบกลับเขาที่นอนอยู่ข้างๆ"จะโทรสั่งให้เขาเอาขึ้
หลังจากที่บิวอาบน้ำเสร็จก็ออกมาสวมใส่ชุดนอนแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงที่เขานอนอยู่ เธอขยับเข้าไปชิดกับร่างสูงในท่านอนตะแคงหันหน้าไปทางเขา ก่อนจะยกศีรษะขึ้นแล้วหนุนแขนของเขา พลางแขนเรียวยกขึ้นสวมกอดเอวสอบพร้อมกับขาเรียวยกก่ายบนโคนขาแกร่ง และบังเอิญไปทับบนลำเอ็นของเขาที่เพิ่งจะสงบนิ่งไปได้ไม่นาน"เธอกำลังย




![คุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


