Semua Bab เว่ยซวงอวี่ หนึ่งรัก สองปรารถนา: Bab 61 - Bab 70

ทั้งสองเดินกลับเข้าไปในบ้าน เสียงสนทนายังคงดังเล็ดลอดออกมาแผ่วเบา แต่ถึงอย่างนั้นเสียงหัวเราะก็ยังคงมีให้ได้ยินเป็นระยะเว่ยซวงอวี่ไม่ได้สังเกตตัวเองเลยสักนิด นับตั้งแต่นางแต่งให้หยวนเฟิงหลิง นางทั้งยิ้ม หัวเราะ และพูดคุยหยอกล้อกับเขาอย่างเป็นธรรมชาติในหมู่บ้านฉางหนิงแห่งนี้ นางไม่เคยต้องเสแสร้งแกล้งทำเป็นอารมณ์ดี ไม่ต้องปั้นรอยยิ้มสดใสให้ใครดู เพราะรอยยิ้มนั้นเป็นความจริงจากใจของนางยามนี้“นอนไม่หลับหรือ”หยวนเฟิงหลิงเอ่ยถามเมื่อสังเกตว่าเว่ยซวงอวี่พลิกกายไปมาอยู่บ่อยครั้ง“ข้าทำท่านตื่นหรือ”“ข้าเห็นเจ้านอนไม่หลับแต่แรก ข้าจึงไม่หลับเช่นกัน” เขารั้งนางเข้าสู่อ้อมกอด “กังวลไปไย อะไรจะเกิดเจ้าล้วนไม่อาจควบคุม”“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้ากังวลเรื่องใด”เขาถอนใจออกมาคราหนึ่ง“เจ้าแต่งงานแต่นางหาได้ส่งของขวัญ ทั้งยังไร้ซึ่งคำอวยพร ท่านพ่อไม่เอ่ยถึง ท่านแม่เองก็ไม่เคยบอกข้าเรื่องของพี่สาวเจ้า มาวันนี้นางกลับรู้ว่าเจ้ามาถึงแล้ว ทั้งยังส่งนางกำนัลมาตามตัวเจ้าเข้าวังไปพบ เช่นนี้ข้าไหนเลยจะไม่รู้”“เฟิงหลิง” เว่ยซวงอวี่กระซิบเรียกเขา “หากวันหนึ่งมีบางเรื่องที่ข้าจำต้องปิดบังท่าน ท่านอย่าได้ลืมค

“ท่านไม่ได้ตั้งใจ… แต่กลับให้องค์ชายเก้าเขียนออกมาเป็นลายลักษณ์อักษร ท่านทำได้อย่างไร เขาไม่เพียงเป็นองค์ชายสูงศักดิ์เท่านั้น แต่ยังเป็นศิษย์พี่ของเค่อหลี่อีกด้วย ตอนที่ท่านวางยาพิษเขา ท่านจำได้หรือไม่ว่าเขาใจดีเพียงใด แม้ไม่ได้สนิทสนมใกล้ชิด แต่เขาคือศิษย์พี่สามของเค่อหลี่! หรือว่าแม้แต่เค่อหลี่ก็ไม่สามารถทำให้ท่านเกิดสามัญสำนึกอันดีงามได้ ตอนที่ท่านกับท่านพ่อกระทำเรื่องเหล่านี้ เคยคิดถึงผลที่ตามมาหรือไม่…”“ไม่นะ เรื่องนั้นข้าถูกหลอกใช้ เจ้าต้องเชื่อข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าไม่รู้ว่านั้นคือยาพิษ หากรู้ย่อมไม่กล้าทำ เจ้าเชื่อข้า เชื่อข้า”เว่ยซวงอวี่สะอื้นออกมา “ท่านบอกให้ข้าเชื่อท่าน แล้วมีใครบ้างที่เชื่อในตัวข้า…ไม่มีเลย” เอ่ยจบเว่ยซวงอวี่ก็เช็ดน้ำตาจากแก้ม นางหมุนตัวตั้งท่าจะจากมา แต่เว่ยเอินหลินกลับรั้งแขนเสื้อของนางเอาไว้“อวี่เอ๋อร์ ข้าขอโทษ ขอโทษ”“ท่านวางใจเถิด ข้ามิใช่ท่าน ข้าไม่อาจทำร้ายท่าน ทำร้ายท่านพ่อ จดหมายที่องค์ชายเก้าเขียนรับรองตำแหน่งใหม่ของท่านพ่อ เพื่อแลกเปลี่ยนกับการลอบสังหารองค์ชายเจ็ดนั้น ข้าแบกรับเอาไว้แล้ว เรื่องนี้ไม่มีทางแพร่งพรายออกไป”“แต่…ข้าขอร้องเจ้ามอบ

“ข้ารู้”“เหตุใดจึงรู้” นางพึมพำถามออกมา“เพราะข้าอยู่ข้างกายเจ้าโดยตลอด ข้าอยู่ที่เค่อหลี่ตอนที่เจ้าเข้าไปยึดครองห้องของข้า” นางเงยหน้าสบตาเขาแต่นางก็พบเพียงแววของความจริงใจ “ตอนที่ข้าถูกเขาแทง”หยวนเฟิงหลิงก้มลงมองแผลเป็นของตัวเอง “เขาพูดกับข้าประโยคหนึ่ง”ดวงตาของเว่ยซวงอวี่ฉายแววตื่นตะลึง“เขาบอกข้าว่า ‘หากอยากให้เว่ยซวงอวี่มีชีวิตอยู่ก็รีบแต่งนางเป็นฮูหยินเสีย หรือไม่ก็ไม่ต้องกลับไปเมืองหลวงเลยตลอดชีวิต’ ข้าตระหนักในตอนนั้นว่าข้าไม่อาจปล่อยให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจ้า”“ต้องเจ็บมากแน่ๆ” นางสะอื้นออกมาอีกครั้งพร้อมกับกกกอดเขาเอาไว้“ไม่เจ็บแล้ว ความจริงเขาไม่ได้ลงมือจริงจัง หาไม่เวลาเพียงแค่นี้แผลข้าจะหายเร็วเพียงนี้เลยหรือ”“แต่ท่านไม่ขยับตัวเลย”“นั่นเพราะเขาสกัดจุดข้าเอาไว้ แม้ข้ามีวรยุทธ์แต่ก็ต้องใช้เวลา” เขากอดตอบนางจุมพิตเบาๆ ลงไปบนเรือนผมนุ่มสวยนั้น “ข้าขอโทษ” เขายังคงกระซิบเสียงเบาในขณะที่ลูบไล้แผ่นหลังของนางอย่างปลอบประโลม “ข้าจะไม่ทำเช่นนั้นอีกแล้ว”เว่ยซวงอวี่ยังคงซบใบหน้านิ่งกับอกเขา นางหลับตาครุ่นคิดไม่เอ่ยคำ หยวนเฟิงหลิงปล่อยให้นางนั่งแอบอิงเขาเช่นนั้น ไม่ได้พยายามร้

ชายหนุ่มเองก็ยังคงหลบหลีกได้อย่างว่องไว เขาตั้งรับกระบวนท่าพิสดารของเฒ่าวิปลาสด้วยความประหลาดใจ เนื่องจากรู้ดีว่าฝีมือของอีกฝ่ายนั้น นับเป็นยอดฝีมือที่หายากยิ่ง“พวกท่านหยุดนะ หากยังไม่หยุดชาวบ้านต้องเข้ามามุงดูแน่นอน” เว่ยซวงอวี่มองการต่อสู้ที่กินวงกว้างออกมายังนอกบ้าน จากนั้นก็ปรี่เข้าไปขวาง “ข้าบอกให้หยุด!” นางตะโกนก่อนหลับตาลงฃ“อวี่เอ๋อร์!” ทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกัน ต่างฝ่ายต่างรั้งฝ่ามือกลับเว่ยซวงอวี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นแล้วถอนหายใจออกมา “เข้าไปสนทนากันในบ้าน หาไม่คงได้ตอบคำถามท่านลุงท่านป้าเพื่อนบ้านอย่างไม่มีที่สิ้นสุด”เฒ่าวิปลาสส่งเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย เขามองหยวนเฟิงหลิงตาขวาง ก่อนจะเดินนำเข้าไปด้านในราวกับเป็นบ้านของตัวเอง เว่ยซวงอวี่เห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้า นางกันไปสบตากับหยวนเฟิงหลิง ก่อนจะพยักหน้าให้เขาเดินตามเข้าไปด้านในเมื่อจุดเทียนหยวนเฟิงหลิงก็เลิกคิ้วมองเสี่ยวหูที่ถูกมัดมือมัดเท้านอนอยู่บนพื้น แม้แต่ปากเองก็ยังถูกปิดเอาไว้ไม่อาจส่งเสียง “เสี่ยวหู!” เขาปรี่เข้าไปช่วยแก้มัด“ใครหรือ” เว่ยซวงอวี่เอ่ยถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ“ถามเขาสิ เขารู้ดี” เฒ่าวิปลาสยังคงมีท่าทีโกรธกรุ่

“ไม่ใช่อย่างนั้น เจ้าเข้าวังมาเหนื่อยๆ ข้าจึงอยากให้เจ้าพักอย่างไรเล่า”“จริงหรือ” นางหรี่ตาถามอย่างคาดคั้น ทำให้อีกฝ่ายเพียงหัวเราะเสียงเบา“ตกลงตามนี้เถิด ข้าเองก็อยากลองว่าจะเลิศรสถึงเพียงใด” “ต้องอร่อยแน่นอน ข้าพนันได้เลยว่าเจ้าต้องชอบ เสี่ยวหู!” เฒ่าวิปลาสเปิดม่านรถม้าก่อนออกไปนั่งกับเสี่ยวหู ทั้งนี้เพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะได้ไปกินเป็ดอบน้ำผึ้งจริงๆ“เหนื่อยกระมัง”“วันนี้ข้าได้เข้าเฝ้าฮองเฮา องค์ชายเจ็ดทรงทำอะไรรวดเร็วยิ่งนัก”“เขาเป็นคนฉลาดรอบคอบ แม้ภายนอกอาจดูเหมือนเป็นคนไม่จริงจัง แต่ข้ารับรองว่าหากเขาลองได้ทำอะไรแล้ว เขาย่อมพยายามอย่างสุดความสามารถ”“ดูแล้วเขาไม่ใคร่จะอยากอยู่ในวังหลวงสักนิด” นางกล่าว“เขาไม่ได้อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องในราชสำนัก แต่เขาเองก็เข้าใจว่าไม่อาจหลีกเลี่ยง แม้ไม่เคยพูดถึง แต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่ตระหนัก ตลอดมาข้าไม่พูด น้องรองไม่พูด เขาเองก็ไม่อยากจะเอ่ยถึง ตอนนี้ไม่เหมือนกันเพราะองค์ชายเก้าเปิดกระดานหมากก่อนล่วงหน้าไปแล้ว เขาจะหลับตาข้างหนึ่งหรือก็ไม่อาจทำได้อย่างใจ”“การเปิดกระดานหมากขององค์ชายเก้าครั้งนี้ ช่าง…โง่งมนัก” เว่ยซวงอวี่พึมพำ