Todos los capítulos de เว่ยซวงอวี่ หนึ่งรัก สองปรารถนา: Capítulo 21 - Capítulo 30

“แล้วอย่างไรต่อ”“ก็จะอย่างไรเล่าศิษย์พี่ใหญ่กลัวว่าเรื่องจะรู้ไปถึงอาจารย์จึงให้ศิษย์พี่กวงไปส่งแทน”“ว่าแต่เจ้าสืบรู้หรือไม่ศิษย์น้องอวี่ที่ว่าเป็นใครกันแน่ เหตุใดลึกลับยิ่งนัก”“นั่นสิ เมื่อก่อนข้าไม่เคยสนใจเพราะได้ยินว่าเขาเป็นเด็กกำพร้าที่อาจารย์เก็บมาอุปถัมภ์”“นั่นสิ หาไม่อาจารย์จะห้ามไม่ให้ถาม ทั้งยังปกปิดตัวตนไม่ยอมให้เขาออกมาด้านนอกหรือ”“จะว่าไปก็ไม่มีใครรู้ว่าศิษย์น้องอวี่เป็นใครมาจากไหนจริงๆ นั่นแหละ ข้ายังคิดว่าเขาเป็นศิษย์พี่ด้วยซ้ำ เพราะเห็นเขาเข้าไปเรียนกับศิษย์พี่กวง”ตอนนี้ทุกคนต่างก็เริ่มสนอกสนใจศิษย์น้องเฟยอวี่ขึ้นมา ทั้งที่เมื่อก่อนเพียงแค่คิดว่าเฟยอวี่เป็นเด็กกำพร้าที่อาจารย์เก็บมาเลี้ยงดู กระทั่งให้เข้ารับการศึกษาหยวนเฟิงหลิงหันไปมองยังต้นเสียง จากนั้นก็ก้าวเข้าไปด้วยท่าทีน่าหวั่นเกรง “ใครเป็นคนต้นเรื่อง” เขาเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบจนแทบจะแช่แข็งผู้คนศิษย์น้องของเขาหลายคนยืนตัวแข็งทื่อ ก่อนจะชี้มือไปยังหอตำรา“หากให้ข้ารู้ว่าลับหลังข้ามีใครกล้าพูดเรื่องศิษย์น้องอวี่ หรือสงสัยตัวตนของเขากระทั่งตามสืบสาวขึ้นมาอีกละก็...”“ไม่มีขอรับ ไม่มีใครสงสัยเลย!!!”พวกเขาไหนเ

“ใช่” หยวนเฟิงหลิงยังคงมีท่าทีนิ่งเฉย ในยามที่ตั้งใจในสิ่งที่หญิงสาวต้องการพูด“เช่นนั้นท่านบอกข้าได้หรือไม่ เมื่อก่อนข้ากับท่านสนิทสนมกันมากเลยหรือ ในเมื่อข้าได้ยินมาว่าท่านเป็นคนรักสันโดษ ทั้งยังไม่ใคร่จะให้ความสนิทสนมกับศิษย์เค่อหลี่คนใดมากเป็นพิเศษ อีกอย่าง…ข้าไม่รู้สึกคุ้นเคยกับท่านสักนิด”หญิงสาวเอ่ยจบก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ดวงตาของนางเรียบเฉย จนไม่อาจบอกได้ว่าในยามนี้นางกำลังคิดอะไรอยู่หยวนเฟิงหลิงยิ้มออกมาบางๆ “ดูเหมือนนี่จึงจะเป็นตัวเจ้าอย่างแท้จริงสินะ” เขาเอ่ยแม้จะประหลาดใจ แต่เว่ยซวงอวี่ยังคงพยายามรักษาสีหน้าเอาไว้ เนื่องจากรู้ว่าผู้เป็นศิษย์พี่กำลังพยายามคาดเดาว่านางกำลังคิดจะทำอะไรอยู่“ข้าจะไม่กลับไปที่เค่อหลี่อีกแล้ว” นางเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่มีประโยชน์ที่จะกลับไป เพราะข้าตระหนักแล้วว่านั่นมิอาจช่วยให้ข้าคืนความทรงจำ”“กลัวหรือ” เขาเอ่ยถาม “กลัวว่าจะเกิดเรื่องเช่นเมื่อวาน กลัวว่าคนกลุ่มนั้นจะกลับมาตามไล่ล่าอีกครั้ง”นางชะงักก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “ท่านว่าหากข้าไม่อาจคืนความทรงจำไปตลอดกาล พวกเขาจะรามือหรือไม่”“รู้หรือไม่ว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร”นางส่ายหน้าอย่างจนใจ “บางทีหาก

มองดูท่าทีอึดอัดของหญิงสาวหยวนเฟิงหลิงพลันถอนใจ เขาเดินผ่านร่างของนางที่ยังคงยืนนิ่งเข้าไปในห้อง วางป้านชาบนโต๊ะก่อนจะนั่งลง “นั่งสิ”เว่ยซวงอวี่หมุนตัวกลับเข้ามาก่อนมองเขาอย่างพิจารณา“ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก นั่งสนทนากันสักหน่อยดีหรือไม่”“เรื่องอะไรหรือ”“มิใช่อยากให้ผู้อื่นเชื่อใจในตัวเจ้าหรอกหรือ หากอยากให้ข้าเชื่อเช่นนั้นก็พูดในสิ่งที่เจ้าสงสัยออกมา”“ท่าน…ท่านได้ยินหรือ”“ใช่”“อะไรบ้าง”“ทั้งหมดที่เจ้าสนทนากับมารดา”เว่ยซวงอวี่ขมวดคิ้วมุ่น“ข้าไม่ได้แอบฟังแต่อยู่ที่นั่นก่อนหน้าแล้ว” เขาเอ่ยพร้อมกับรินชาก่อนส่งถ้วยใบหนึ่งมาตรงหน้านาง “ก่อนหน้าที่เจ้าจะสูญเสียความทรงจำมีเรื่องมากมายเกิดขึ้น”เว่ยซวงอวี่มีท่าทีตั้งอกตั้งใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดทันที“ในยามที่ราชสำนักกำลังเกิดคลื่นใต้น้ำ ฮ่องเต้และขุนนางกำลังหารือเกี่ยวกับการแต่งตั้งรัชทายาทเพื่อสืบทอดบัลลังก์ ข่าวลือเรื่องที่มีศิษย์สำนักเค่อหลี่คู่หนึ่งมีความสามารถโดดเด่นเล็ดลอดออกไป”เว่ยซวงอวี่ขมวดคิ้วนางสังหรณ์ใจอย่างไรชอบกล“ใช่ คือเจ้ากับพี่สาวของเจ้า” หยวนเฟิงหลิงคาดเดาได้จากท่าทีของนาง “กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าองค์ชายเก้

ที่สำคัญ... แม้นางจะไม่รู้ว่าอดีตเป็นเช่นไร แต่นับจากได้พบกับเฒ่าวิปลาส นางสาบานเลยว่าหากเรื่องนี้จบลง นางต้องการกลับไปเป็นเว่ยซวงอวี่ บุตรสาวบัณฑิตเว่ยผู้สุขุมเยือกเย็นจะไม่กลับมาใช้ชีวิตผาดโผน ด้วยการพาชีวิตตัวเองไปแขวนเอาไว้บนเส้นด้ายโดยเด็ดขาดยังพูดไม่ทันจบประโยคเขาพลันยิ้มกว้าง “เชื่อเถิดต่อไปเจ้าย่อมต้องได้ใช้”ลางสังหรณ์ของเขาบอกเช่นนั้น แต่เขาไหนเลยจะบอกให้นางรู้เส้นทางที่หยวนเฟิงหลิงเลือก เป็นเส้นทางที่อ้อมมาจากด้านหลังอารามสงบใจ ส่วนมากแล้วไม่ใคร่จะมีชาวบ้านใช้เส้นทางนี้ เนื่องจากเส้นทางนี้มีป่าสนสูงชันทั้งยังดูน่ากลัวเมื่อถึงจุดหนึ่งซึ่งอีกฟากเป็นทางลาดชัน หยวนเฟิงหลิงจึงหยุดม้า เขากวาดสายตามองไปโดยรอบ ก่อนจะกระโดดลงจากหลังม้า มือใหญ่ยื่นมารับเว่ยซวงอวี่เพื่อช่วยนางก้าวลงมา จากนั้นจึงผูกม้าเอาไว้กับต้นสนต้นหนึ่งจากจุดที่ทั้งสองยืนด้านขวาเป็นป่าสนรกทึบ ด้านซ้ายเป็นเนินสูงสามารถมองเห็นเบื้องล่าง อีกทั้งยังสามารถมองเห็นกำแพงเมืองอี๋หยางอยู่ไกลๆ“เป็นที่นี่หรือ” เว่ยซวงอวี่เอ่ยถาม“เป็นที่นี่” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ทั้งยังเดินไปยืนอยู่ตรงขอบถนน เว่ยซวงอวี่ก้าวตามไปยืนด้านห

ชายหนุ่มกระซิบบอกนางทั้งที่ตระหนักดีว่านางไม่ได้ยิน เขายืดกายขึ้นก่อนเดินออกไปยังมือสังหารชุดดำที่เพิ่งเหินกายลงมาไม่ห่างจากจุดที่เขายืนผู้มาใหม่ชะงักเพราะคาดไม่ถึงว่าเป้าหมายที่ไล่ล่า อยู่ๆ ก็หยุดราวกับรอทั้งสองอยู่ เมื่อหันไปสบตากันอย่างลังเลจากนั้นก็จู่โจมเข้ามาร่างสูงของหยวนเฟิงหลิงเหินกายขึ้นหลบลูกดอก พุ่งไปยังทิศทางตรงข้ามกับจุดที่เขาวางร่างหมดสติของเว่ยซวงอวี่ ชายหนุ่มหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว กระทั่งสามารถเข้าใกล้มือสังหารทั้งสองคน เพียงเหวี่ยงฝ่ามือออกไปสองครั้ง เงาร่างในชุดดำก็ทรุดลงกับพื้นเมื่อค้นตามตัวของทั้งแล้วไม่พบสิ่งใด หยวนเฟิงหลิงใช้ผ้าปิดหน้าของคนทั้งคู่มัดมือทั้งสองเอาไว้ด้วยกัน ฉีกบางส่วนออกมามัดเท้าก่อนทิ้งเอาไว้เช่นนั้นร่างสูงเดินมาหยุดข้างๆ หญิงสาวที่ยังคงไม่ได้สติ ใช้แขนเสื้อซับเหงื่อตามไรผมให้นาง ก่อนจะเงี่ยหูฟังเมื่อได้ยินเสียงคล้ายละเมอ“อย่า พี่ใหญ่ท่านไปไม่ได้นะ ท่านพ่อ ท่านพ่อ”ที่ได้ยินมีเพียงเท่านั้น เพราะหลังจากจบประโยคที่ไม่ปะติดปะต่อเว่ยซวงอวี่พลันเงียบไป มองดูคิ้วเรียวขมวดแน่นใบหน้าหรือก็ซีดขาว หยวนเฟิงหลิงตบเบาๆ ลงบนแก้มนวล หวังเรียกสติของหญิงสาว