Todos los capítulos de เว่ยซวงอวี่ หนึ่งรัก สองปรารถนา: Capítulo 51 - Capítulo 60

หยวนเฟิงหลิงยิ้มก่อนพยักหน้าให้นาง “เป็นเช่นนี้ดียิ่ง” เขากล่าวเสียงเบา“อย่างไรหรือ”“ข้าพบว่าการพูดกับเจ้าตามตรงนั้น ง่ายดายกว่าที่คิด เดิมทีข้ามีเรื่องในใจมากมายและกังวลว่าเจ้าจะไม่เข้าใจและไม่ยอมรับ แต่หลังจากพูดออกมาแล้ว ข้ารู้สึกว่าง่ายดายยิ่ง”ได้ยินดังนั้นเว่ยซวงอวี่พลันชะงัก นางเงียบไปครู่หนึ่งเพราะถูกคำพูดประโยคนั้นของเขาทำให้ฉุกคิดขึ้นได้ นางเองก็เป็นเช่นนั้น มีเรื่องในใจที่ปิดบังผู้อื่นมากมาย หากจะเล่าก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร อีกทั้งหากเล่าออกไปแล้ว เรื่องมันจะง่ายดายอย่างที่เขาพูดจริงๆ หรือ“คุณชายหยวน เอ่อ…ข้าหมายถึง…”“หากไม่สะดวกเรียกว่าท่านพี่ เรียกข้าว่าเฟิงหลิงก็ได้” เขายิ้มกว้างเมื่อเห็นท่าทีกระอักกระอ่วนของนาง“เช่นนั้นข้าเรียกท่านเฟิงหลิง” นางเอ่ยเสียงเบาด้วยความขัดเขิน หยวนเฟิงหลิงพยักหน้า“อยู่กับข้าอาจไม่สะดวกสบายเท่าการเป็นคุณหนูตระกูลเว่ย แต่ข้ารับรองว่าจะดูและเจ้าเป็นอย่างดี”“ท่านเคยบอกข้าแล้ว”“อ้อ” เขาขยับตัวด้วยความประหม่า“ท่านจะพาข้ากลับเมืองผิงหยางเมื่อไรหรือ”“คงเดือนหน้ากระมัง” เขามีท่าทีกังวลขึ้นมาอีกครั้ง “แต่หากเจ้าต้องการเวลา ข้าอาจให้เวลาเ

ค่ำคืนที่สายลมพัดพลิ้วเว่ยซวงอวี่ที่ร่างแข็งเกร็งกลับไม่คิดว่าจะหลับไปโดยง่าย อ้อมแขนของเขาอบอุ่นราวกับสามารถขับกล่อมให้นางรู้สึกสบายใจ น้ำเสียงของเขาทำให้นางรู้สึกราวกำลังได้รับการปลอบโยน อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้บังคับให้นางเข้าหอ ทั้งที่ความจริงแล้วเขาสามารถทำได้นางกลัว…ถูกแล้ว และนั่นคงเป็นสาเหตุที่เขาไม่บังคับฝืนใจนางฟ้าใกล้สางแล้วหยวนเฟิงหลิงตื่นนอนแต่ยังคงไม่อยากลุกจากเตียง ทั้งนี้ก็เพราะเขายังคงเพลิดเพลินกับการมองภาพตรงหน้าเว่ยซวงอวี่ที่นอนหลับใหล พร้อมกับซุกซบใบหน้าอยู่บนแผ่นอกของเขา ยิ่งไปกว่านั้นมือข้างหนึ่งของนางสอดเข้าไปในสาบเสื้อ วางบนผิวเนื้อเปล่าเปลือยบนแผ่นอกเขา ราวกับมือข้างนั้นของนางกำลังต้องการความอบอุ่นมองดูใบหน้าของคนที่หลับใหลอย่างเป็นสุข หยวนเฟิงหลิงก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เขาขยับเพื่อจัดท่าให้นางสามารถนอนได้สบายกว่าเดิม รั้งนางให้ชิดเข้ามามากขึ้น กระทั่งสามารถรับรู้แม้กระทั่งจังหวะการเต้นของหัวใจนางที่เป็นจังหวะมั่นคงนึกถึงริมฝีปากเย้ายวนที่เขาได้สัมผัสเมื่อคืน สายตาของเขาก็เหลือบไปมอง เขาอดใจไม่ไหวจึงชิดใบหน้าเข้าไป กดจุมพิตแผ่วเบาลงไปยังมุมปากของเว่ยซวงอวี่

บ้านตระกูลหยวนไม่ได้ใหญ่โตโอ่อ่า มองดูพุ่มดอกหงฟู่[1]สีแดงหนาทึบซึ่งถูกตัดแต่งเป็นกำแพงสูงเลยหน้าอก แทนการก่อสร้างกำแพงล้อมรอบตัวบ้าน เว่ยซวงอวี่พลันยิ้มออกมาชาวบ้านโดยรอบส่วนใหญ่แล้วไม่ได้มีฐานะร่ำรวยแต่อย่างใด ดังนั้นไม่ต้องหวังว่าบ้านหลังอื่นๆ ที่อยู่ห่างออกไปประปรายนั้น จะมีกำแพงรั้วรอบขอบชิด ซึ่งนั่นก็เป็นข้อดีอีกอย่างคือ พวกเขาสามารถมองเห็นทั้งหมดไม่ว่าใครจะมาหรือไป“คุณชายหยวนท่านกลับมาแล้วหรือ!”เสียงตะโกนเช่นนี้ดังขึ้น ตลอดทางที่รถม้าของหยวนเฟิงหลิงวิ่งผ่าน เนื่องจากชายหนุ่มเปิดม่านรถม้าขึ้น ทั้งนี้ก็เพื่อให้เว่ยซวงอวี่มองเห็นบรรยากาศโดยรอบ หญิงสาวสังเกตเห็นว่าหมู่บ้านฉางหนิงแห่งนี้ ไม่มีใครเลยที่จะไม่รู้จักหยวนเฟิงหลิง และเขาเองก็ดูเหมือนจะรู้จักทุกคนที่ตะโกนถามเช่นกันบ้านหลังเล็กที่มีเนื่อที่ไม่มาก มีพื้นที่สามห้องนอน ห้องรับแขก ห้องหนังสือและส่วนครัว แม้จะเล็กมากหากเทียบกับคฤหาสน์ตระกูลเว่ย แต่ถึงอย่างนั้นบรรยากาศเย็นสบาย เพราะตั้งอยู่สูงขึ้นมากว่าบ้านหลังอื่นๆ ของหมู่บ้าน ทำให้เว่ยซวงอวี่ชื่นชอบยิ่งนัก “เจ้าเข้าไปพักผ่อนเถิด ข้าจัดการของเหล่านี้เอง มีคนค

น้ำแกงไก่ตุ๋นยาจีนนี้ นางตั้งใจทำให้หยวนเฟิงหลิง เนื่องจากนางเห็นว่าเมื่อคืนเขาดื่มไปมาก แม้ยุ่งยากและใช้เวลานาน แต่นางก็อยากทำเพื่อแสดงความจริงใจ“ท่านตื่นแล้วหรือ” ใบหน้ายิ้มแย้มของเว่ยซวงอวี่ ทำให้หยวนเฟิงหลิงพลอยรู้สึกสดใสไปด้วย ความจริงเขาตื่นนานแล้วแต่ยังคงไม่ยอมลุก ทั้งนี้ก็เพราะเห็นความตั้งใจของหญิงสาว มองดูนางยกน้ำร้อนและผ้าเช็ดหน้าเข้ามา เขาพลันยิ้มกว้าง“วันนี้ฮูหยินดูกระตือรือร้นยิ่งนัก”เว่ยซวงอวี่ที่ได้รับคำกล่าวชมยิ้มกว้าง “ท่านรีบล้างหน้าเร็วเข้า น้ำแกงยังไม่เสร็จ แต่คงอีกไม่นาน”มองด้านนอกแสงแดดเริ่มสาดส่อง เว่ยซวงอวี่พลันรู้สึกกังวลว่าน้ำแกงจะยังไม่ได้ที่ ก่อนเขาจะออกไปทำอย่างอื่นหยวนเฟิงหลิงมองออกจึงรั้งให้นางนั่งลงตัก หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย เขาลูบแผ่นหลังของนางเบาๆ จากนั้นก็จุมพิตลงไปยังข้างแก้มของนาง “วันนี้จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าทั้งวัน ดังนั้นไม่ต้องรีบร้อน ข้าตั้งใจจะขึ้นเขาในอีกสามสี่วัน”“ข้ารู้” นางพยักหน้า “ข้าพบสมุดรายละเอียดต่างๆ ของท่านในห้องหนังสือ”เขาไม่ได้ปิดบังเรื่องภายในบ้านตระกูลหยวน ดังนั้นนางจึงรับรู้มาบ้างว่าร้านขายสมุนไพรในเมืองผิงหยาง ร

เมื่อถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลลั่ว เฒ่าวิปลาสบอกจะรอนางที่แผงเต้าหู้เหม็นฝั่งตรงข้าม แม้ว่าเว่ยซวงอวี่จะบอกให้เขาตามนางเข้าไปด้านใน “ข้าไม่ถูกกับพวกบัณฑิตคร่ำครึ อยู่ใกล้แล้วรู้สึกคันยุบยิบ” นั่นคือคำตอบที่ทำเอาเว่ยซวงอวี่หลุดขำ“บ้านข้าก็เป็นบัณฑิต”“ไม่เหมือนกันนี่ เจ้าไม่ได้เอาแต่พูดถึงหลักการน่าเบื่อเหมือนพวกเขา”“เอาเถิด ข้าจะรีบไปรีบออกมา”“ได้”มอบจดหมายออกไปไม่นาน คนของตระกูลลั่วก็ออกมาเชิญนางเข้าไปด้านใน ท่าทีก่อนและหลังช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ซึ่งนั่นทำให้เว่ยซวงอวี่ถอนหายใจออกมาอย่างปลงตกวันนี้นางแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเรียบง่าย เครื่องประดับเองก็หาได้ใช้สักชิ้น เว้นเพียงแต่สร้อยที่หยวนเฟิงหลิงสวมให้ เส้นผมหรือก็รวบแบบสตรีที่ออกเรือน ปักเอาไว้ด้วยปิ่นไม้เรียบๆ ไร้ราคา“เจ้าคงจะเป็นแม่นางเว่ย”“ท่านจะเรียกข้าว่าหยวนฮูหยินย่อมได้ ข้าออกเรือนแล้ว ไม่ใช่คุณหนูตระกูลเว่ย”ลั่วเจิงพยักหน้าช้าๆ เขาเองก็ได้อ่านจดหมายฝากฝังจากจ้าวเสิ่นแล้ว น่าแปลกที่จ้าวเสิ่นสามารถทำให้นางได้พบองค์ชายเจ็ดได้โดยง่าย แต่เหตุใดจำเพาะต้องให้เขาเป็นคนพานางไปเข้าเฝ้า เรื่องนี้เขายิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ“ท่าน