Todos los capítulos de เว่ยซวงอวี่ หนึ่งรัก สองปรารถนา: Capítulo 41 - Capítulo 50

นางหัวเราะออกมาเสียงเบา ตัดสินใจปล่อยวางเรื่องของเฮยหลิง หากนางยังดึงดันตามหาชายหนุ่มอีก บางทีหากเขายังรอดชีวิต อาจกลายเป็นว่านางทำให้เขาตกอยู่ในอันตรายจากจินเสออีกครั้งเฒ่าวิปลาสยังคงพาเว่ยซวงอวี่เข้าไปส่งยังเค่อหลี่โดยไม่มีผู้ใดรู้ หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของเฮยหลิง จากนั้นก็หลับตาซึมซับความรู้สึกจากกลิ่นอายของเขาเป็นครั้งสุดท้ายอยากปล่อยวางแต่ใจยังคงสับสนอยากลืมแต่นางยังคงเอาแต่หวนนึกถึงอยากปล่อยมือแต่ใจนางกลับเจ็บปวด“ศิษย์พี่ ข้าต้องปล่อยท่านไปจริงๆ แล้ว” หาไม่นางจะยังมีแก่ใจคิดถึงเรื่องอื่นอีกหรือ“หากนี่เป็นบทลงโทษที่ข้าทำให้ท่านเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ เช่นนั้นก็สมควรแล้ว” เอ่ยจบก็ถอนหายใจออกมา ก่อนจะลุกขึ้นปรับสีหน้าให้เป็นปกติดวงตาของนางว่างเปล่าราวกับเป็นคนละคน กระทั่งนางก้าวออกมาจากห้องและไม่หันหลังกลับไปมองอีกเลย“ศิษย์น้องอวี่! เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่” หลิวเย่ากวงตะโกนเสียงดังลั่น “แล้วนี่…” เขาทำจมูกฟุดฟิดเพราะได้กลิ่นสุรา“เจ้าเด็กสมควรตาย! ทำผู้อื่นวุ่นวายทั้งคืนที่แท้ก็แอบหนีไปดื่มสุรานี่เอง”“ท่านหมายความว่าอย่างไร”“รีบเข้าไปพบอาจารย์เดี๋ยวนี้เลย รู้หรือไม่ว่

หญิงสาวมองมารดาก่อนจะเม้มปาก ดวงตาของนางวูบไหวถึงอย่างนั้นก็รีบกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว ‘ท่านแม่ข้าขอโทษ’ นางได้แต่เอ่ยในใจ“หรือว่าเจ้า…เจ้าเป็นดังที่คนเหล่านั้น…”ได้ยินประโยคนั้นของมารดาเว่ยซวงอวี่พลันสิ้นเรี่ยวแรง ตอนนี้แม้แต่มารดาเองก็หาได้เชื่อมั่นในตัวนางหญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก สีหน้าของนางหาได้เปลี่ยนไปจากเดิม แต่ถึงอย่างนั้นใครเล่าจะรู้ว่าหัวใจของนางเจ็บปวดเพียงใดใบหน้าว่างเปล่าเย็นชาของบุตรสาวทำให้เว่ยจื่อฉีชะงัก เขาลังเลเพราะในใจคาดเดาได้หลายส่วนว่านางจดจำเรื่องบางเรื่องได้แล้ว และก็จริงดังคาด ประโยคต่อมาของบุตรสาว ทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือด“หากท่านพ่อยังบีบบังคับ เรื่องที่ข้าสมควรลืม ข้าอาจกลับมาจดจำได้อีกครั้ง”ถึงกับกล้าข่มขู่เขา!!!“เจ้า! รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่! ฟังสิ่งที่เจ้าเพิ่งพูดยังคิดว่าข้าเป็นบิดาอยู่อีกหรือ!”‘เพราะท่านคือบิดา เพราะนางคือพี่สาว เพราะข้าต้องการปกป้องท่านแม่ข้าจึงจำต้องทำ ท่านพ่อ…ได้โปรด’ นางเม้มปากดวงตาแดงก่ำ พยายามเก็บซ่อนทุกสิ่งเอาไว้เพียงผู้เดียว“พ่อบ้าน!” เว่ยจื่อฉีตะโกน “ให้คนนำนางไปขังเอาไว้ที่เรือน หากข้าไม่อนุญาตห้ามนางก้

เช้าวันต่อมาเว่ยซวงอวี่อาสาพาหยวนเฟิงหลิงไปเที่ยวชมเมือง ท่ามกลางความประหลาดใจของทุกคน มีเพียงหยวนเฟิงหลิงเท่านั้นที่รู้สึกว่านางมีบางอย่างในใจ กระทั่งรถม้าจอดลงยังสำนักศึกษาเค่อหลี่ เขาจึงนึกได้ถึงบทสนทนาของนางกับอาจารย์ทั้งสอง‘นางมาเพราะคำตอบของอาจารย์’เขาครุ่นคิดในใจตอนที่มองดูร่างเล็กซึ่งวันนี้สวมชุดของสตรี ทั้งยังแจ้งฐานะของตัวเองในการเข้าพบอาจารย์ทั้งสองอย่างโจ่งแจ้ง ชายหนุ่มพลันรู้สึกประหลาดใจการเข้าพบจ้าวเสิ่นและหวังชิงครั้งนี้เต็มไปด้วยขั้นตอน เนื่องจากเว่ยซวงอวี่ไม่ได้มาในฐานะเฟยอวี่ ดังนั้นแม้จ้าวเสิ่นจะอยากพบนางแต่ยังคงต้องรักษาธรรมเนียมหวังชิงแสร้งทำเป็นดึงหยวนเฟิงหลิงออกไปเพื่อให้หญิงสาวได้สนทนากับจ้าวเสิ่นตามลำพัง ตามที่เว่ยซวงอวี่ร้องขอ ดังนั้นแน่นอนว่าทันทีที่มีโอกาสหญิงสาวก็ทวงคำตอบทันใด“อาจารย์ศิษย์มาทวงคำตอบ”จ้าวเสิ่นถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง เขาล้วงจดหมายออกมาจากอกเสื้อ ก่อนจะยื่นให้หญิงสาว“นี่เป็นจดหมายที่อาจารย์เขียนขึ้นด้วยตัวเอง ส่วนนี่เป็นหยกที่อาจารย์ฝากไปคืนองค์ชายเจ็ด เมื่อถึงเมืองหลวงจงไปยังคฤหาสน์ตระกูลลั่ว ตามหาลั่วเจิง มอบของสองสิ่งให้เขา เขาจะเข้าใ

กระนั้นเขากลับเป็นสหายเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่เคยทอดทิ้งนาง ไม่เคยถามเหตุผล ไม่เคยตั้งคำถามที่นางไม่อยากตอบ ไม่เคยกล่าวโทษนางจริงๆ จัง และที่สำคัญนางไม่ต้องกลัวว่าเขาจะถูกทำร้ายเพราะตัวนาง…หยวนเฟิงหลิงในฐานะแขกของเค่อหลี่ได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี ห้องที่เขาพักเป็นห้องที่อยู่ติดกันกับหลิวเย่ากวง ดังนั้นทุกวันทั้งสองจึงได้เจอกันบ่อยครั้งหลิวเย่ากวงยืนจ้องชายหนุ่มอยู่นาน กระทั่งหยวนเฟิงหลิงเดินเข้าไปทักทาย อีกฝ่ายก็ยังไม่หยุดจ้อง “ท่านสงสัยอะไรหรือ”“ข้ากับท่านเคยพบกันหรือไม่”หยวนเฟิงหลิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา “หากท่านเคยไปเมืองหลวงคงได้พบข้ามาก่อนกระมัง ข้าเดินทางมายังอี๋หยางไม่ใคร่จะบ่อยนัก อีกครั้งล่าสุดนั้นก็นานมาก”“แล้วท่าน…พบศิษย์น้อง ข้าหมายถึงท่านพบแม่นางเว่ยแล้วหรือ”“พบแล้ว ทำไมหรือ”“ไม่มีอะไร ข้าเพียงสงสัยเท่านั้น”หลิวเย่ากวงทำหน้าไม่ใคร่จะสบอารมณ์ ก่อนหน้านี้เขาสู้อุตส่าห์คอยช่วยให้ศิษย์น้องอวี่กับศิษย์พี่ใหญ่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังบ่อยครั้ง แต่เหตุใดมีเจ้าหนุ่มหน้าตาท่าทางซื่อบื้อนี่โผล่มาเสียได้“ได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้แม่นางเว่ยสนิทสนมกับเฮยหลิง”ได้ยินดังนั้นหลิวเ

หยวนเฟิงหลิงลุกพรวดขึ้นหลังจากที่ผ่านไปสักพัก เขารับรู้ถึงอาการเครียดเกร็งของหญิงสาว เพราะเขาเองก็รู้สึกเช่นนั้น เขาและนางยังไม่พร้อมที่จะร่วมเตียง มีเรื่องมากมายเกินไป ดังนั้นทั้งนางและเขาต้องการเวลาด้วยกันทั้งคู่“ไม่ได้การ”เว่ยซวงอวี่เองก็ลุกขึ้นมานั่ง นางมองเขาผ่านความมืด กระทั่งทั้งสองถอนหายใจออกมาเสียงเบา “เช่นนั้นเราสนทนากันดีหรือไม่” นางเสนอ“เจ้าอยากรู้เรื่องอะไรก็ถามมาเถิด ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะชวนคุยอย่างไรไม่ให้เจ้ารู้สึกเบื่อ” หยวนเฟิงหลิงขยับกายขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เมื่อเห็นเว่ยซวงอวี่เองก็ทำตามเขาจึงลอบอมยิ้ม“เอาเป็น” หญิงสาวลังเล “เรื่องในวัยเด็กเป็นอย่างไร ท่านเล่าก่อนท่านทำอะไรบ้าง”“ได้” หยวนเฟิงหลิงยิ้มออกมาเมื่อได้ยินน้ำเสียงผ่อนคลายของหญิงสาวในที่สุดเขาพลันรู้สึกว่านางในตอนนี้ ดูราวกับไร้ซึ่งเรื่องราวใดๆ มากวนใจ บรรยากาศภายในห้องเองก็หาได้กดดันเช่นในตอนแรกเมื่อก่อนเขาอาจกังวลว่าการอยู่กับนางอาจเป็นเรื่องยาก เพราะต้องคอยระมัดระวังตัวเองอยู่เสมอ ดังนั้นทั้งนางและเขาจึงมีท่าทีเคร่งเครียดด้วยกันทั้งคู่ หากแต่เมื่อปล่อยตัวตามสบาย เขาพลันรู้สึกว่าทุกอย่างไม่ได้ยากอย่าง