Todos los capítulos de เว่ยซวงอวี่ หนึ่งรัก สองปรารถนา: Capítulo 31 - Capítulo 40

“นับว่าเจ้าเป็นคนมีความอดทนสูงมาก น่านับถือยิ่ง”เว่ยซวงอวี่จ้องชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง“รู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมา”หญิงสาวเม้มปากแน่นไม่เอ่ยคำจินเสอมองนางด้วยดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “นายท่านรออยู่ มาเถิด” เขาหาได้ก้าวเข้ามาในห้องเพียงยืนพิงประตูอยู่เช่นนั้น“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะหลีกเลี่ยง ข้าสูญเสียความทรงจำจริงๆ”“ให้นายท่านเป็นคนตัดสิน อย่างไรเสียไม่ช้าก็เร็วเจ้าก็ต้องไปจากเมืองอี๋หยางอยู่แล้ว”“หากข้าหายตัวไป คนที่นี่…”“อย่าคิดมาก เรื่องไหนควรไม่ควร แน่นอนว่าเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล”เว่ยซวงอวี่ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง นางลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าต่อหน้าจินเสอโดยไร้ซึ่งความขัดเขิน อีกฝ่ายเองก็จดจ้องนางนิ่งราวกับกำลังมองเรื่องน่าสนุก แต่สายตาของเขาไม่ได้จาบจ้วงเช่นบุรุษที่มองรูปโฉมของอิสตรีแต่อย่างใดตรงกันข้ามเขากลับมองเพื่อให้มั่นใจว่านางจะไม่ซุกซ่อนอาวุธในเสื้อผ้าที่นางสวมใส่“ข้าขอบังอาจถามท่าน”“ว่ามาสิ”“กลุ่มคนเหล่านั้น…”“ไม่ใช่คนของนายท่าน”“เช่นนั้นพวกเขา”“เว่ยซวงอวี่ …แค่คำถามเดียว”“เจ้าค่ะ” นางถอนหายใจก่อนเดินออกมาหลังจากแต่งตัวเสร็จแล้วชุดที่นางสวมทำให้จินเสอยิ้มกว้าง “ยั

เส้นทางที่เฮยหลิงพาเว่ยซวงอวี่หลบหนี หาใช่เส้นทางกลับไปยังเค่อหลี่ นางมองกวาดไปรอบกาย แต่ยังคงไม่รู้ว่าเขาจะพานางไปไหน เมื่อจะเอ่ยปากถามฝ่ามือที่เต็มไปด้วยความรุนแรง ก็จู่โจมตรงหัวไหล่ของชายหนุ่มเว่ยซวงอวี่ปิดตาก่อนกรีดร้อง หากเขาหลบฝ่ามือนั้น แน่นอนย่อมเป็นนางที่ต้องรับเคราะห์ ร่างเล็กเกร็งตัวเพื่อรับความเจ็บปวด มือทั้งสองข้างกอดร่างใหญ่เอาไว้แน่น แต่แรงกระแทกนั้นกลับไปได้โดนตัวนางแม้เส้นผมเสียงทึบหนักดังขึ้นพร้อมกับแรงสั่นไหวของผู้เป็นศิษย์พี่ นางลืมตาขึ้นก่อนจะเบิกตาโต เพราะตอนนี้ทั้งเขาและนางกำลังร่วงลงจากหลังคา“ศิษย์พี่!” นางกรีดร้องพร้อมกับมือทั้งสองที่หลุดออกจากการเกาะกุม คอเสื้อด้านหลังถูกผู้มาใหม่ดึงอย่างแรง กระทั่งมองเห็นร่างสูงของเฮยหลิงกระแทกเข้ากับขอบหลังคาจากนั้นจึงร่วงลงสู่พื้น“จินเสอเจ้าคนสมควรตาย ท่านทำร้ายเขาทำไม!”“พูดมาก” จินเสอวางร่างของนางลงก่อนเหลือบไปมองเฮยหลิงซึ่งบัดนี้กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง “นับว่าเป็นคนที่ไม่เลว น่าเสียดาย” เขาไหนเลยจะไม่รู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะตัวเขาเองจงใจที่จะหยั่งเชิงอีกฝ่ายเว่ยซวงอวี่วิ่งเข้าไปยังร่างที่นอนราบกับพื้น มองดูเขานอ

“ท่านพ่อลูกอยากทราบเพียงว่าท่านพ่อกับท่านแม่คิดอย่างไรกับเรื่องนี้ ท่านพ่อเชื่อเช่นนั้นจริงๆ หรือเจ้าคะ”ได้ยินน้ำเสียงเรียบเฉยและมองเห็นดวงตาเหม่อลอยของบุตรสาว เว่ยจื่อฉีพลันพูดไม่ออก เขามองนางด้วยสายตาพิจารณา มองให้มั่นใจว่านางคิดอะไรอยู่ พยายามมองหาร่องรอยของความทรงจำเดิมที่บุตรสาวของเขาอาจจำจดจำได้เว่ยซวงอวี่เงยหน้ามองบิดา ดวงตาของนางว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง ทั้งนี้ไม่ใช่เพราะนางตั้งใจให้บิดาเข้าใจว่านางสูญเสียความทรงจำ แต่เพราะนางรู้ว่าบิดาและผู้เป็นพี่สาวมีแผนการใดอยู่ในใจ“เรื่องนี้ผ่านไปแล้วเจ้าอย่าพูดถึงอีกเลย ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร ตอนนี้จะพูดถึงหรือเสียใจก็สายไปแล้ว เจ้าจดจำไม่ได้นั่นอาจเป็นเรื่องดี”นั่นคือคำตอบของบิดาที่นางได้รับ เว่ยซวงอวี่หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า นางไม่เอ่ยถามสิ่งใดออกมาอีกเลย กระทั่งรถม้าของบิดาเข้าไปส่งนางยังกำแพงด้านในสำนักศึกษาเค่อหลี่ร่างเล็กในชุดสีขาววิ่งลงจากรถม้า นางไม่มองไม่เอ่ยทักหลิวเย่ากวง แต่กลับวิ่งตรงเข้าไปยังห้องพักของเฮยหลิง ผลักประตูเข้าไปอย่างเร่งร้อน ซึ่งท่าทีเช่นนั้นของหญิงสาวทำให้หลิวเย่ากวงเองก็วิ่งตามเข้าไปอย่างตื่นตระหนก“ศิษย์

เมื่อก่อนเว่ยซวงอวี่อาจรู้ว่าตระกูลเว่ยและตระกูลหยวนมีสัญญาหมั้นหมายกัน มาบัดนี้นางเพิ่งตระหนักเรื่องของบุตรสาวและเฮยหลิง หากคาดไม่ผิดเว่ยซวงอวี่อาจมีใจต่อเฮยหลิงไม่มากก็น้อย“สัญญาหมั้นหมาย…” เว่ยฮูหยินถอนหายใจออกมาคราหนึ่งระหว่างเฮยหลิงแห่งเค่อหลี่ และหยวนเฟิงหลิง นางย่อมยินดีหากบุตรสาวของนางแต่งให้กับฝ่ายหลัง เนื่องจากเฮยหลิงนั้นมีที่มาที่ไปไม่ชัดเจน บุตรสาวของนางพบเจอกับเรื่องวุ่นวายมามาก การแต่งให้กับบุรุษธรรมดาสามัญ น่าจะเป็นผลดีมากกว่าผลเสียเพียงแต่…นางยังไม่มั่นใจว่าบุตรสาวของนางนั้น มอบความรู้สึกให้เฮยหลิงไปมากน้อยเท่าไรกันแน่“ท่านพี่”“ฮูหยินเจ้ามารอข้าหรือ” เว่ยจื่อฉีมองผู้เป็นฮูหยินด้วยท่าทางประหลาดใจ เขาเพิ่งลงรถม้าหลังกลับจากเค่อหลี่ ก็พบว่าฮูหยินของตนรออยู่ที่หน้าคฤหาสน์อยู่ก่อนแล้ว“มีเรื่องด่วนอะไรหรือ”“ข้ามีเรื่องอยากจะสนทนากับท่าน”“เช่นนั้นไปที่ห้องหนังสือก็แล้วกัน”ทั้งสองเดินกลับเข้าไปข้างในพร้อมกัน ระหว่างนั้นเว่ยจื่อฉีได้เอ่ยถามถึงเว่ยซวงอวี่ เนื่องจากเขาเองก็รู้ว่าบุตรสาวมีอาการเศร้าซึมและเหม่อลอยเรื่องที่หลิวเย่ากวงเอ่ยถามทั้งยังเล่าให้ฟังว่าก่อนจะกลับมา

“อ๋อ พวกเขาคงจะเดินทางเข้าเมืองหลวงขอรับ คนเหล่านี้เป็นบัณฑิตที่จะเดินทางไปสอบจอหงวน”“อ้อ” นางพยักหน้าก่อนเอ่ยขอบใจเสี่ยวเอ้อ แล้วปล่อยให้เขากลับไปทำงาน“ได้ยินมาว่าคู่หมายของเจ้าเองก็เป็นบุตรชายบัณฑิต แล้วเหตุใดเขาจึงไม่เคยเข้าสอบจอหงวนเล่า”เว่ยซวงอวี่เหลือบมองเฒ่าวิปลาสแวบหนึ่ง นางเองก็เคยสงสัย แต่บิดาบอกเพียงว่าตระกูลหยวนเคยตกต่ำเพราะขุนนางกังฉิน ดังนั้นก่อนสิ้นใจบิดาของหยวนเฟิงหลิงได้สั่งเสียเอาไว้ว่าไม่อนุญาตให้เขาเข้าสอบโดยเด็ดขาด“แต่…ช่างเถิด ข้าเห็นเขาแล้วนับว่าเป็นความคิดที่ถูกต้องแล้ว คนซื่อบื้อเช่นนั้นหากไปสอบก็ขายหน้าเปล่าๆ”“ท่านหมายความว่าอย่างไร”“เฮ้อ” เฒ่าวิปลาสส่ายหน้า “เจ้ายังไม่เคยพบเขากระมัง หยวนเฟิงหลิงผู้นั้น”“คู่หมายของเขาแต่แรกคือพี่ใหญ่ ดังนั้นตอนเดินทางไปเมืองหลวงข้าจึงไม่ได้ไปด้วย ได้ยินมาว่าพี่ใหญ่ได้พบเขาครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว”“ก็จริง คู่หมายที่ตกทอดมาถึงเจ้า…” เฒ่าวิปลาสหยุดพูดเมื่อมองเห็นสีหน้าของหญิงสาวเว่ยซวงอวี่หรี่ตาลงก่อนโบกมือให้เสี่ยวเอ้อ“ขอรับนายท่าน”“เอาสุราทุกชนิดที่เจ้ามีมาอย่างละกา ชามใบใหญ่มาด้วย สหายของข้ากระหายยิ่ง”เฒ่าวิปลาสกล