Semua Bab ตามล่าตามรัก: Bab 11 - Bab 20

เมื่อยามที่นางอยู่ในวัง นางมักจะหาโอกาสกระทำการอย่างย่ามใจ จนเขาเริ่มที่จะทนไม่ไหว จนต้องแสดงตัวตนออกไปในที่สุดวันนั้นเมื่อเขาเดินมาเจอกับขบวนนางกำนัลของนาง เขาชำเลืองมองนางแวบหนึ่ง หญิงสาวก้มหน้าก้มตาอยู่เบื้องหลังนางกำนัลคนอื่นๆ ได้อย่างแนบเนียน แต่เขากลับเห็นนางโดดเด่นมากกว่านางกำนัลคนอื่นๆ อยู่หลายขุม ซึ่งนางคงไม่รู้ตัวชั่วครู่ต่อมาเขาเห็นว่านางกำลังจะแอบหนีไป เขาจึงทำทีเป็นมองไปทางอื่นเรียกร้องความสนใจให้ทุกคนหันมาสนใจมองตามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากคนอื่นๆ เพื่อให้นางได้หนีออกมาและไม่นานเขาก็ตามนางออกมาเขารอนางอยู่เป็นนานอย่างใจเย็นในป่าแห่งเดียวกัน จับปลาอยู่ที่ลำธารเพื่อรอให้นางได้คุยกับมารดา และเมื่อนางอยู่ร่ำสุรากับมารดาจนพอใจนางก็เดินทางลงมาจากหน้าผาแห่งนั้นแล้วเดินมาหยุดที่ริมลำธารที่เขากำลังจับปลาอยู่เขาแอบมองนางเหมือนที่เคยเป็นนางล้างหน้าล้างตาจนหยดน้ำสวยใสเกาะใบหน้างามของนางพร่างพราว ช่างเป็นภาพที่ทำให้เขาไม่อาจถอนสายตาแล้วจู่ๆ นางก็นึกอยากกินปลาก่อนจะเปิดแขนเสื้อ เปิดผ้า เปิดกระโปรง ทำท่าจะลุยน้ำลงมาทั้งอย่างนั้น เขาถึงกับต้องรีบเข้าไปจับปลาให้นาง ด้วย

ท่ามกลางทางเดินที่ทอดยาวจากในป่าใหญ่ที่ยามนี้กำลังจะถูกกลืนกินด้วยราตรีกาลอันมืดมิดกำลังคืบคลานเข้ามาจากท้องฟ้าสีหม่นจนเริ่มกลายเป็นสีดำสนิทไร้แสงของดวงดาวจากดวงใด แต่กลับมีแสงของดวงจันทร์ทอประกายสีนวลลงมาทะลุผ่านยอดไม้แต่ละใบ ทำให้ม่านนียังคงสามารถมองเห็นใบหน้าคมคายของบุรุษนามว่าเฟยหมิงได้ชัดเจนถนัดถนี่เป็นอย่างดี ด้วยเพราะว่านางค่อนข้างจะชินชากับความมืดมิดอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไรแต่ทว่า...กับสัมผัสบางอย่างนางไม่ชาชินแต่อย่างใดกับความร้อนวูบวาบกับความฉ่ำชื้นนุ่มละมุนที่อุ่นร้อนนี่คืออันใดกับความรู้สึกนี้มันอะไรเกิดมาไม่เคยเจอริมฝีปากอุ่นชื้นของบุรุษที่จู่ๆ พลันแนบชิดเข้ามาจนติดหนึบอยู่กับริมฝีปากของนางทั้งยังบดขยี้อย่างดุดันคล้ายเก็บกดมาเนิ่นนานลมหายใจร้อนกรุ่นจากปลายจมูกโด่งเป็นสันตั้งตรงของเขาเป่ารดพวงแก้มของนางจนนางร้อนไปหมดทั้งใบหน้าฝ่ามือเรียวยาวพร้อมลำแขนร้อนผ่าวของเขาอีกเล่า ที่ข้างหนึ่งกำลังรัดรึงจับตรึงแผ่นหลังของนางเอาไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็รั้งต้นคอของนางไม่ยอมปล่อย เรียวนิ้วของเขาสอดเข้ามาที่ท้ายทอยของนางคล้ายคีมเหล็กตรึงแน่นที่ศีรษะของนางนี่คืออันใด!?ม่านนีได้แต่ถ

ทั้งสองส่งสายตาเข้าประสานคล้ายฟาดฟันคล้ายเก็บข่มอารมณ์หลากหลายอยู่เนิ่นนาน “ริมฝีปากของข้ามิใช่ขนมให้ท่านกิน” ม่านนีเอ่ยเสียงเข้มพลางเดินแบบย่างสามขุมหมายเข้าไปจัดการบุรุษน่าตายตรงหน้าให้แดดิ้นสิ้นใจเฟยหมิงหรี่ตามองซ่อนความนัยก่อนเอ่ย “แต่มันหวานดี หวานมาก”“ข้าจะฆ่าท่าน” หญิงสาวกล่าวเสียงลอดไรฟัน“ฮึ!” เขาส่งเสียงในลำคอยืนกอดอกนิ่งเพื่อรอนางเดินเข้ามาใกล้พลางเอ่ย “เข้ามา” แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียงเอ่ยคำของคนร่างสูงรอยเล็บลากยาวพลันพาดผ่านสันกรามจนถึงลำคอหนาแน่นของเขา เฟยหมิงยังคงไว้ซึ่งใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอาการเจ็บปวดใดๆ เขาหลับตาลงอยู่อึดใจก่อนลืมตาขึ้นมาใหม่อย่างใจเย็นเมื่อได้แผลใหม่ๆ สดๆ คันยุบยิบๆ อีกหนึ่งแผลม่านนีเอื้อมฝ่ามือขึ้นหมายฝากรอยให้เขาอีกหลายแผล แต่ทว่านางแค่ทำท่ายกแขน ใบหน้างามพลันแหงนหงายด้วยฝ่ามือกรุ่นร้อนของบุรุษตรงหน้า เขาพลันจับกุมพวงแก้มของนางเอาไว้อย่างเร็วตามด้วยริมฝีปากอุ่นชื้นของเขาก็แนบชิดเข้ามาที่ริมฝีปากของนางความรู้สึกแปลกประหลาดพลันเกิดขึ้นอีกคราทั้งนุ่มลื่นทั้งอุ่นวาบและอุ่นซ่านม่านนีถึงกับต้องเบิกตากว้างขึ้นมาอีกครั้งเฟยหมิงจูบม่านนีอีกคราอย่าง

เสี่ยวถิงเห็นม่านนีรับของทั้งหมดเอาไว้ด้วยใบหน้าใสซื่ออย่างนั้นจึงยกยิ้มชอบใจพลางเอ่ย “ขอบใจเจ้านะ เจ้าไม่ทำให้ข้าได้ผิดหวังเลย เสี่ยวม่าน” กล่าวจบก็จับมือของม่านนีเขย่าสองทีแล้วเดินจากไปพลางล้วงถุงเงินออกมานับอย่างอารมณ์ดีเมื่อม่านนีเห็นเสี่ยวถิงเดินจากไปจนไกลลิบแล้ว นางจึงเดินทางต่ออย่างใจเย็นโดยลืมคนตัวโตก่อนหน้าไปเสียสิ้นหญิงสาวเดินไปมองสิ่งของในมือไปมือบางค่อยๆ เปิดปากถุงหอมออกแล้วเทเอาเครื่องหอมที่เป็นใบไม้ดอกไม้แห้งกรังมีกลิ่นแปลกประหลาดออกไปจากถุงหอมจนหมด ตามด้วยคลายปมของเชือกถักออกเพื่อหมายเอาไว้พร้อมใช้งานได้ตลอดเวลา ส่วนปิ่นปักผมนั้น นางเดินเข้าหากำแพงที่อยู่ไม่ไกลแล้วเอาปลายปิ่นถูไถไปมากับกำแพงเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความแหลมคมให้กับมันก่อนจะนำทั้งสองอย่างยัดใส่รวมกันเอาไว้ในถุงหอมที่ถูกเทเครื่องในจนหมดเหลือแค่เอาสัตว์มีพิษสักตัวสองตัวมาใส่เอาไว้ให้มันพ่นพิษใส่ปลายปิ่นกับเชือกเส้นนี้หึหึ! ม่านนีหัวเราะในใจเฟยหมิงมองม่านนีจากมุมไกลๆยามนี้เขาทำตัวคล้ายกับเป็นองครักษ์เงาให้นางกระนั้น เขามองการกระทำของนางอย่างเข้าใจ นางมักจะมีความสามารถในการแปลงสิ่งของทุกอย่างใกล้มือให้เป็นอา

กับอาจารย์ที่ประสิทธิ์ประสาทวิชาให้กับนางก็รักตัวเองมากกว่าที่จะรักนางที่เป็นลูกศิษย์ลูกหาจึงได้เดินทางไปไกลอย่างไร้เยื่อใยใดๆ ต่อเด็กน้อยที่เป็นลูกศิษย์หนึ่งเดียวอย่างนางกับบิดาของนางแน่นอนว่า...เขาไม่มีทางรักนางเมื่อม่านนีคิดมาถึงตรงนี้ นางจึงหลับตาลงอย่างช้าๆ ใบหน้างดงามสะท้อนแสงจันทร์กำลังปรากฏริ้วรอยของความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหดหู่ ทั้งเศร้าหมอง และเหงา...อันที่จริง นางควรจะชาชินใช่หรือไม่นางควรจะคุ้นชิน หรือไม่ก็เฉยชาไปเสียไร้ความนึกคิด ไร้ความรู้สึกใดๆนางควรจะเลิกเหงาหยุดเหงาเสียที...ภาพของม่านนีในยามนี้ไม่แตกต่างอะไรกับธิดาสวรรค์ที่กำลังถูกลงโทษให้เหมือนกับตายทั้งเป็นโดยการถูกส่งให้ลงมาจากชั้นฟ้าให้กลายร่างเป็นเพียงผ้าขาวผืนน้อยที่ทั้งอ่อนไหวและยังเปราะบางคล้ายกับจะปลิวหายไปได้ทุกเมื่อยามต้องแรงลมที่รุนแรงเฟยหมิงที่แอบมองนางอยู่รู้สึกได้อย่างนั้นนางทำผิดอันใดกันถึงต้องเกิดมาเป็นอย่างนี้หากบิดาของนางไม่ลุ่มหลงในอำนาจ หากมารดาของนางไม่หลงใหลในความรัก และหากไม่มีพี่สาวของเขาเข้ามาแทรกกลางเช่นนั้นแล้ว นางคงไม่ต้องเกิดมาเป็นอย่างนี้เกิดมาอย่างเดียวดายอยู่มาอย่างเดียว