Lahat ng Kabanata ng พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+: Kabanata 111 - Kabanata 120

“ไม่! อยากจะไปไหนก็ไป ต่อไปนี้แม้แต่หน้าของลูก เธอจะไม่มีทางได้เจอ น้องควีนจะไม่ใช่ลูกสาวของเธออีกต่อไป น้องควีนจะเป็นลูกสาวของฉันคนเดียว” เคย์เดนบอกแล้วมองใบหน้าหวานด้วยสายตาเย็นชา จนเธอเย็นยะเยือกไปทั่วร่างกาย ดวงตาที่เธอเคยเห็นมาตลอด และครั้งนี้ก็เช่นกัน “น้ำตาล...” “อยากจะไปมีลูกกับใครที่ไหนก็ไป อย่าเอาลูกของฉันไปลำบากกับเธอ และจำใส่กะโหลกของตัวเองเอาไว้ว่าหลังจากนี้เธอจะไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรในตัวของน้องควีนอีก ไป!” ร่างเล็กของนรินดาสั่นเทิ้มด้วยความเสียใจ คำพูดของเคย์เดนมันบอกว่าเขาเอาจริง เขาไม่มีทางให้เธอกลับมาแตะต้องลูกอีกเป็นแน่ “ฮึก...อื้อ...” นรินดาร้องไห้ตัวโยน “ไปใส่เสื้อผ้าแล้วออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว บ้านของฉันไม่มีทางต้อนรับผู้หญิงอย่างเธออีกต่อไป และอย่าฝันว่าฉันจะให้เธอเจอลูก” นรินดาก้าวลงจากเตียงด้วยความอ่อนแอ เธอเจ็บเหลือเกินที่ต้องไปในสภาพแบบนี้ เธออยากบอกลาลูกสักนิดก็ยังดี แต่เขากลับใจดำไม่ยอมให้เธอแม้แต่จะอยู่กับลูก เธอเจ็บมาก เจ็บอย่างไม่เคยรู้สึกเจ็บเท่านี้มาก่อน

“หึ...โง่ทั้งผัวทั้งเมีย...” มือหนาของแฟรงค์เลื่อนมาจับที่คางของนรินดาแล้วจ้องมองไปยังใบหน้าหวานของเธอ ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมผู้หญิงคนนี้คือคนสำคัญของเคย์เดน เธอสวย เธอน่ารัก จนผู้ชายอย่างมันไม่มีทางอดใจที่จะไม่รักได้ “น่ารักแบบนี้ยังไงล่ะมันถึงได้รักได้หลงเธอขนาดนี้ ถึงขนาดซ่อนเธอเอาไว้ไม่ให้ใครรู้ แต่แม่งความหึงของมันเนี่ยแหละทำให้ฉันรู้ว่าเธอคือคนสำคัญของมัน”แฟรงค์ยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม เขาใช้เวลานานมากกว่าจะหาจุดอ่อนของเคย์เดนเจอ มันเป็นคนน่ากลัวและเย็นชาจนไม่มีใครเข้าถึงความรู้สึกของมัน แต่วันนั้นที่ภูเก็ต สายตาของมันแสดงออกว่าหึงหวงผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้มาก สายตาที่แสนเย็นชามาตลอด กลับมีแต่ความหึงหวงผู้หญิงคนนี้ “คุณคงเข้าใจผิดแล้ว ฉันกับเขาเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน อีกอย่างฉันไม่ได้สำคัญอะไรกับเขาเลย” นรินดาพูดออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนนี้ ที่ชายหนุ่มไล่เธอออกจากบ้านไป จนกระทั่งโดนแฟรงค์จับตัวมาแบบนี้ ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเธอขอเขาให้เธอได้นอนกับลูกอีกครั้งเท่านั้น แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอม ไล่เธอออกมาอย่างเดียว “หึ...งั้

“ว้า...กูคิดว่ามึงจะห่วงน้ำตาลมากกว่านี้ซะอีกนะ พอดีกูลืมบอกไปว่าน้องน้ำตาลคนสวยของมึงอยู่กับกู” (แล้ว...) คำสั้นๆ ที่ออกมาจากปลายสายทำให้หัวใจของนรินดาแทบแหลกสลาย วินาทีแห่งความเป็นความตายแบบนี้เขากลับไม่คิดจะห่วงเธอบ้างเลย “มึงไม่ห่วงเมียมึงบ้างหรือไง!” กลายเป็นแฟรงค์เองที่อดรนทนไม่ไหวเมื่อได้ฟังคำพูดของเคย์เดน เพราะฝั่งตรงข้ามดูไม่สะทกสะท้านกับการที่เขาพาตัวนรินดามาที่นี่ (น้ำตาลไม่ใช่เมียของกู เธอก็แค่แม่ของลูกเท่านั้น) ‘จุก’ คำคำนี้มันจุกที่อกของนรินดา เธอเข้าใจแล้ว เข้าใจทุกอย่าง สิ่งที่เคย์เดนแสดงออกมา เพราะอยากให้เธอทำหน้าที่เป็นแค่แม่ของลูกเท่านั้น สถานะอื่นเขาก็ไม่คิดที่จะให้เธอจริงๆ “มึงแน่ใจอย่างนั้นเหรอ แล้วถ้ากูเอาน้องน้ำตาลของมึงมาเป็นเมียกู มึงคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม”แฟรงค์พยายามยั่วโมโหฝ่ายตรงข้ามสุดฤทธิ์ เพราะอยากจะรู้ว่าเคย์เดนจะทนได้สักกี่น้ำกัน “ว่ายังไงน้ำตาล...อยากลองมีผัวใหม่ไหม รับรองลีลาฉันอาจจะดีกว่าไอ้เคย์เดนผัวเธอมากเลยนะ” “อื้อ...อย่ามายุ่งกับฉัน” เสียงหวานๆ ร้องออ

“มึงใจเย็นๆ ยังไงมันก็ไม่ทำอะไรน้ำตาลหรอก จนกว่ามันจะได้สิ่งที่ต้องการ”“ไอ้สัสนั่นมันต้องตายด้วยน้ำมือกู!!”วิคเตอร์และกองทัพมองหน้ากันอีกครั้งเมื่อเห็นอารมณ์ของเคย์เดนตอนนี้ มันน่ากลัวมาก แววตาที่แสดงถึงความเคียดแค้นจนคิดว่าแฟรงค์มันคงไม่ตายดีจริงๆ ถึงปากของเคย์เดนจะบอกว่านรินดาเป็นแค่แม่ของลูก แต่การกระทำของมันไม่ใช่เลยสักนิดเดียว มันอยากครอบครองนรินดาเพียงคนเดียว แต่พวกเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมันต้องด้อยค่าเธอแบบนั้น ทั้งๆ ที่การกระทำและสีหน้ายามที่อยู่กับนรินดามันตรงข้ามทั้งหมด เรื่องนี้คงมีแค่เคย์เดนเท่านั้นที่ให้คำตอบได้ ติ๊ด!!เสียงข้อความดังขึ้น เคย์เดนไม่รอช้าที่จะใช้นิ้วหนาของตัวเองกดหน้าจอเพื่ออ่านข้อความที่แฟรงค์ส่งมา มันคือสถานที่และโลเคชั่นจุดนัดพบ“มึงไปตามไอ้เตอร์มา กูจะไปจัดการมัน!” เคย์เดนกัดกรามแน่นด้วยความโกรธ เมื่อมันกล้ามายุ่งกับของหวงของเขา“เออ...เดี๋ยวตามให้” กองทัพรับคำด้วยเสียงร้อนรน เพราะเห็นท่าทีของเคย์เดนที่คิดว่าท่าจะเอาจริงกับเรื่องนี้แล้ว และยิ่งหวาดเสียวแทนเมื่อเพื่อนเดินไปหยิบปืนพร้อมใส่กระสุนเต็มแม็ก จนวิคเตอร์และกองทัพได้แต่ยื

“โยนเอกสารมาก่อน!!” เสียงแฟรงค์ตะโกนดังลั่น เพราะเขายังไม่มั่นใจว่าเคย์เดนเซ็นจริงๆ ไหม เขาต้องดูให้มั่นใจก่อน เคย์เดนจัดการโยนเอกสารไปให้แฟรงค์ และในจังหวะที่มันกำลังหยิบเอกสารอยู่นั้นดวงตาคมก็หันไปมองใบหน้าหวานที่น้ำตาอาบแก้ม และทำเหมือนบอกว่าให้เธอเตรียมตัว “น้ำตาล...วิ่งมาหาฉัน!!” เสียงเข้มของเคย์เดนตะโกนดังลั่น ซึ่งนรินดาก็ทำตามที่บอกด้วยความตกใจ เธอสะบัดกายให้หลุดจากการเกาะกุมของแฟรงค์ ในจังหวะที่เขาเผลอ เท้าเล็กสาวสาวอย่างไวเพื่อวิ่งไปหาเคย์เดน เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไรแล้ว “ไอ้เหี้ยเคย์เดน...มึงหลอกกู...” แฟรงค์ถึงกับเดือดดาลเมื่อเห็นว่าเอกสารที่เคย์เดนบอกว่าเซ็นไม่ใช่ลายเซ็นของมันจริงๆ แฟรงค์มองอย่างเหลืออดแล้วทำการยกปืนขึ้นเพื่อหมายจะยิงร่างเล็กของนรินดา ปัง!! ปัง!! เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกันสองนัด นัดแรกคือจากปลายกระบอกปืนของกองทัพที่ยิงไปยังแขนของแฟรงค์ ส่วนอีกนัดคือจากปืนของแฟรงค์ที่ยิงไปยังร่างเล็กๆ ของนรินดาจากทางด้านหลัง นรินดาวิ่งมาเกือบถึงร่างใหญ่ของเคย์เดน แต่มันไม่ท