กับดักเสน่หา의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

ความคิดทั้งหมดที่ทยอยหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่อาจห้าม ทำให้ใบหน้างดงามของจูอี้หลินเคร่งเครียดและเหนื่อยล้าจนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเสียงดัง“บางทีอาจเป็นทีมของสกายแล็บที่ต้องการนำตัวเจ้ากลับไป” จูเสวี่ยหลินยังคงคาดหวังว่าลางสังหรณ์ของตนจะผิด“เจ้าหมายความว่าอย่างไรที่ว่านำเจ้ากลับไป ‘เจ้า’ ที่ว่าหมายถึงพวกเขาต้องการอี้หลินหรือ” สือเจี้ยนหาวเอ่ยถามขึ้นเสียงเข้ม“เรื่องมันซับซ้อน คือข้า...” จูอี้หลินสบตากับจูเสวี่ยหลินด้วยความลำบากใจ “ก่อนที่เราสองคนจะมาที่นี่เราถูกคนไล่ล่า อสุรกายที่พวกท่านก็เห็นแล้วว่ามันดุร้ายแค่ไหนนั้น เกิดจากการทดลองในห้องแล็บ พวกมันไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แต่ถูกสร้างขึ้นโดยการตัดต่อแก้ไขพันธุกรรม...เอาเถิดยากที่จะเข้าใจข้ารู้ เอาเป็นว่าหากเป็นนิคกับเมย่ามาเอง เรายังพอจะมั่นใจได้ว่าสองคนนี้คงไม่ทำอะไรรุนแรงหรอก แต่หากเป็นคนของสกายแล็บล่ะก็...” ‘แคว้นหนานหรือโลกยุคนี้คงพินาศ’ จูอี้หลินส่ายหน้าตั้งใจละประโยคหลังเอาไว้“แต่อย่างน้อยเมย่าไม่มีทางจะมาที่นี่โดยไม่มีนิค ซึ่งนั่นอาจจะง่ายสำหรับเราที่จะตกลง หากว่าเราเจอนิคเขาไม่มีทางที่จะปล่อยให้เจ้าถูกทำร้าย เพราะเขาเ

‘หอปราชญ์’ สถานที่เก็บรักษาวัตถุมงคลของแคว้น ซึ่งสมควรจะมีทหารเฝ้ายามอย่างแน่นหนา ทว่าตอนนี้ภาพที่เห็นคือเหล่าทหารยาม ขันที และนางกำนัลนอนสลบไสลไม่ได้สติบนพื้น ขณะที่นางกำนัลน้อยผู้หนึ่งโผล่ศีรษะออกมาจากประตูด้านในของตำหนักร่างในชุดสีน้ำเงินปัก คลุมทับด้วยผ้าคลุมขนสัตว์ผืนหนาที่หัวไหล่ ช่วงล่างของใบหน้ามีผ้าเช็ดหน้าปกปิดอยู่ ทว่ามันไม่อาจซ่อนความงดงามของดวงตาที่โผล่พ้นผืนผ้าออกมามือน้อยข้างหนึ่งมีตะเกียงที่ยังมีควันลอยกรุ่น และนั่นก็คือสาเหตุที่คนท้องหอปราชญ์สลบไสลนั่นเอง บนหน้าผากของนางมีเม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้น แววตาแฝงไว้ด้วยแวววิตกกังวล ท่วงท่าเดินเหินหรือก็ไม่มั่นคง ดูท่าทางมีพิรุธยิ่งนัก“ห้องไหนกัน”เมื่อวางตะเกียงกำยานที่ผสมยาสลบลง หญิงสาวก็เดินเข้าๆ ออกๆ ห้องหับที่มีมากมายด้วยท่าทางรีบร้อน ในมือกำบางอย่างแน่น คล้ายมันคือของสำคัญทว่าเมื่อนางโผล่ออกมาจากห้อง เอวอรชรกลับถูกกระชากโดยแรง นางอ้าปากจะกรีดร้อง แต่ติดที่มือใหญ่หยาบกระด้างอีกข้างของผู้ที่รัดรอบร่างของนางเอาไว้อย่างแน่นหนาปิดเอาไว้เสียงที่ดังออกมาจึงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ร่างน้อยดิ้นรนด้วยหัวใจแตกตื่นหวาดกลัว มือน้อยๆ

บนกำแพงสูงนั้น...อสุรกายตัวใหญ่ยืนตระหง่านอยู่เหนือกำแพงชั้นใน ด้านบนสุดของกำแพง ภายใต้กรงเล็บแหลมคมแผ่นหินแข็งแกร่งกลายเป็นรอยลึกอย่างเห็นได้ชัด ส่วนที่แตกหักของอิฐและหินบนกำแพงร่วงหล่นลงมาด้านล่าง ยิ่งข่มขวัญให้สัตว์ร้ายดูน่าเกรงขามมากขึ้นดวงตาแดงก่ำของเจ้าสัตว์ร้ายที่มีลักษณะคล้ายสิงโตตัวใหญ่ จ้องมองตรงไปยังประตูท้องพระโรงเขม็ง เมื่อหนานหลิ่งอี้เดินตามเหล่าองครักษ์ออกมาด้านนอก เขาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงบางอย่างข้นเหนียวหยดลงมาโดนตัวเขาโดยที่ไม่มีใครคาดคิด กลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา“บังอาจ! ผู้ใด เป็นผู้ใดกัน!” หนานหลิ่งอี้ตวาดลั่นเหล่าองครักษ์ที่มัวตกตะลึง แต่มองซ้ายขวาบนล่างกลับไม่ปรากฏผู้ใด แล้วเมือกเหลวเหม็นเน่านี้มีที่มาอย่างไรเล่า พวกเขาได้แต่ทำหน้าเหลอหลาเสียงคำรามลั่นของอสุรกายดังก้องไปทั้งวังหลวง เพราะมันได้กลิ่นลูกของตัวเอง ทั้งที่นั่นเป็นเพียงเมือกจากไข่ซึ่งแตกแล้วจากสุสานตระกูลหลี่ฝ่าเท้าด้านหน้าอันมหึมาของมันยกขึ้น แล้วเหยียบลงไปข้างผนังพร้อมกระโดดลงมาด้านล่าง ทุกคนมองเห็นว่าตลอดลำตัวของมันมีเกล็ดที่ทั้งหนาและแข็งแรง หุ้มยาวไปจดส่วนหางและแล้วร่างใหญ่โตของไซฟรอส

แน่นอนเขารู้ว่ามีดสั้นนั้นเมย่าไม่ได้ออกแบบ เขาทั้งเหยียดหยาม ทั้งดูถูกเธอว่าเป็นขโมย ทว่าเมย่ามองออกว่าเขาเพียงโกรธเธอแทนอีอีเท่านั้นจูอี้หลินมองอีกฝ่ายแล้วถอนหายใจ ไม่คิดว่าเมย่าจะน่าสมเพชขนาดนี้ ความเกลียดชังที่เฝ้ากัดกร่อนในใจของอีกฝ่าย คงจะสะสมจนเกินจะแก้จึงทำเรื่องที่ไร้ศักดิ์ศรีได้ถึงเพียงนี้“อย่างนั้นฉันจะให้เธอเห็นของจริงก็แล้วกัน” จูอี้หลินดึงวิหคยมทูตออกมา “นี่เรียกว่าวิหคยมทูต ฉันไม่รู้ว่ามันหล่อหลอมมาจากแร่ใด อาวุธสังหารอย่างวิหคยมทูตไม่ได้มีจริงในโลกใบนี้ แม้ว่าจะได้ชื่อว่ามีผู้ครอบครอง แต่มันก็ไม่ได้เป็นของผู้ใดในโลกใบนี้ เพราะมันมาจากยมโลก แม้ว่าเธอจะเลียนแบบรูปลักษณ์ภายนอกได้ แต่อานุภาพของวิหคยมทูตคงยากที่จะมีผู้ใดเลียนแบบ วันนี้ฉันจะให้เธอได้เห็นอานุภาพของมัน พร้อมแล้วใช่ไหมเมย่า”จูอี้หลินกระชับวิหคยมทูตแน่น ความรู้สึกอบอุ่นที่สัมผัสได้จากด้ามจับ ทำให้หญิงสาวยิ้มที่มุมปากไม่รู้เพราะอะไรจึงนึกถึงรอยยิ้มของผู้ที่เป็นเจ้าของวิหคยมทูตขึ้นมา“เตรียมตัว!” เมย่าประกาศด้วยน้ำเสียงกร้าว ก่อนจะออกวิ่งไปด้านข้าง เพื่อให้แรงส่งมีมากพอจะกระโดดข้ามหลังคาเช่นเดียวกันกับจูอี้หล

ใบหน้าเย็นชาจ้องมองไปยังเจี่ยนอิงที่ตื่นตะลึง เนื่องจากแส้เส้นนี้ทำมาจากแร่เหล็กกล้าหายากที่ทั้งแข็งแรงและทนทานไม่มีใครในนั้นมองออกว่าสือเจี้ยนหาวปรากฏกายขึ้นตอนไหน และปรากฏตัวได้อย่างไร รู้เพียงพริบตาเดียวแสงจากปลายคมมีดก็รั้งปลายแส้คมกริบเอาไว้แล้วหากจะบอกว่าตาฝาด แต่เมื่อหันไปมองหน้ากันแล้วเห็นแววตกตะลึงของอีกฝ่าย ก็แสดงให้เห็นชัดว่าพวกเขาเห็นเหมือนๆ กัน“สำเร็จหรือไม่” สือเจี้ยนหาวเอ่ยโดยไม่หันมามองคนของพี่ชายที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ด้านหลัง เนื่องจากเขายังจ้องมองใบหน้าเขียวคล้ำของเจี่ยนอิงที่ยืนห่างออกไปหลายก้าว“ได้มาแล้วขอรับ แต่ทำอย่างไรก็ทุบไม่แตก คิดว่าคงต้องอาศัยของหนักๆ ทับเหมือนครั้งก่อนนั้นที่สุสานถล่ม แม่นางจูผู้น้องเคยบอกว่าไข่แตกง่าย เพราะเพิ่งออกมาจากท้องได้ไม่นาน แต่หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน เปลือกไข่จะแห้งและแข็งแรงมาก หากจะทำลายมันคง...”ต้วนหงเดินออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เพื่อให้สือเจี้ยนหาวเห็นสิ่งที่ตนอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน ทว่ายังพูดไม่จบสือเจี้ยนหาวก็ตัดบท โดยสายตายังคงมองตรงไปที่ศัตรู“วางมันลง” สือเจี้ยนหาวเอ่ยเสียงเรียบได้ยินดังนั้นต้วนหงกับสหายของเขาก็หันมามองกัน แ