กับดักเสน่หา의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

จากหุบเขานั้นจ้าวเหยียนเจี๋ยต้องพาเหยียนหว่านเอ๋อร์แยกตัวออกมา นางอิดออดร่ำลาทั้งหมดอยู่นาน ย้ำแล้วย้ำอีกให้ทุกคนระวังตัว โดยเฉพาะสือเจี้ยนหาว นางทั้งรักและเป็นห่วงเขาที่สุด ทว่าเมื่อนางมองข้ามไหล่เขาไปด้านหลัง และเห็นว่าจูอี้หลินมองมายังทั้งสอง นางก็ยิ้มออกมาอย่างหมดห่วงจูอี้หลินคนนี้ไม่ใช่แม่นางผู้แสนอ่อนแอคนนั้นอีกแล้ว นางแข็งแกร่ง เข้มแข็ง ทั้งยังสามารถปกป้องคนอื่นได้ และเหยียนหว่านเอ๋อร์ก็มั่นใจว่าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้น จูอี้หลินและสือเจี้ยนหาวจะสามารถฝ่าฟันทุกอย่างไปด้วยกันได้“จากนี้ข้าคือหนานเฟยหลง ข้าจะปลอมตัวเป็นเขา เพื่อเบนความสนใจของผู้ใดก็ตามที่ต้องการตัวเขา” สือเจี้ยนหาวเอ่ยเรื่องนี้ทั้งต้วนหง ถงอวี๋เยี่ยน ฟางจือหรง และเซียวไห่เฟิง ต่างก็ไม่มีข้อโต้แย้ง“หากจะเดินทางเข้าเมืองหลวงให้ได้เร็วที่สุด มีเพียงต้องขี่ม้าไป ข้าจะล่วงหน้าไปเตรียมการ” เซียวไห่เฟิงเสนอ“เจ้าไปกับเขาเถิดอาเยี่ยน” ต้วนหงเอ่ย ซึ่งถงอวี๋เยี่ยนก็กะว่าจะเสนอตัวอยู่พอดี“ไม่ดี ข้าจะไปกับเขา ท่านอยู่ที่นี่” ไม่คาดว่าจูเสวี่ยหลินจะเสนอตัวขึ้นมา“ไปเถิด” จูอี้หลินพยักหน้า“เอาล่ะ เดินทางกันได้แล้ว ข้าอาจขอให

และแล้วกลางดึกคืนนั้น หลังจากที่สรรพสิ่งเงียบสนิท ทุกคนดูเหมือนจะหลับไปเพราะความเหนื่อยล้า จูอี้หลินยิ้มออกมา เมื่อรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวด้านหลัง “ท่านโกรธหรือ” นางถามเสียงเบาแทบจะเป็นเสียงกระซิบ ไม่ต้องหันไปมองนางก็รู้ว่าเป็นสือเจี้ยนหาว“ข้าควรโกรธหรือ”น้ำเสียงราบเรียบของเขา ทำให้นางยิ้มกว้างกว่าเดิม “เมื่อก่อนข้าเรียกท่านอย่างไร เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ เราสองคนเจอกันได้อย่างไร” นางไม่ได้เอ่ยถามถึงสิ่งที่จะทำให้เขารู้สึกอึดอัด แต่กลับเลือกที่จะชวนเขาสนทนาถึงเรื่องในอดีต“ข้านอนเจ็บอยู่ริมลำธาร เจ้ากำลังหนีสงครามจึงโดนโจรปล้น ข้าช่วยเจ้าไว้เพราะทนหนวกหูไม่ไหว”“อ้อ” จูอี้หลินพยักหน้า“เจ้าช่วยข้าขึ้นมาจากน้ำ เราสองคนจึงเดินทางมาด้วยกัน ข้าคิดจะไปส่งเจ้าที่หมู่บ้าน แต่เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน” สือเจี้ยนหาวเอ่ยถึงเพียงเท่านั้นก็ละสายตามองไปทางอื่น เขาไม่ได้นั่งลงข้างๆ จูอี้หลินอย่างที่นางหวัง แต่ยืนอยู่ด้านหลังนางเงียบๆ เมื่อนางหันกลับมามองเขา จึงเห็นดวงตาเฉยชาอยู่เป็นนิจของเขา แฝงไว้ด้วยแววเศร้าสร้อย ซึ่งดูเหมือนเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเหมือนเคยเขาไม่เคยให้ใครอ่านสิ่งที่เขาซ่อนเอ

สือเจี้ยนหาวรั้งร่างของนางที่กำลังผละหนีเข้าหาตัว มุมปากเขาปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย แม้เขาจะไม่เคยมีความรัก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะอ่อนหัดเรื่องของหญิงชายกว่าที่จูอี้หลินจะรู้ว่านางกำลังติดกับก็สายไปเสียแล้ว นางไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง เพราะเสียงของนางถูกเขากลืนกินในทันที โดยที่นางไม่มีจังหวะที่จะผละหนีด้วยซ้ำ...รุ่งเช้าวันต่อมาจูเสวี่ยหลินได้แต่ประหลาดใจ เพราะตั้งแต่ออกเดินทาง จูอี้หลินมีท่าทางกระฟัดกระเฟียดคล้ายกำลังโกรธ พอนางถามอีกฝ่ายก็ไม่ยอมบอก ผิดกับสือเจี้ยนหาวที่เช้านี้ดูอารมณ์ดีผิดจากเมื่อวานเป็นคนละคน“นี่ข้าพลาดอะไรไปหรือไม่ อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนเจ้าจับเขากินไม่สำเร็จ เช้าวันนี้เลยหงุดหงิด” จูเสวี่ยหลินเลิกคิ้ว“ยังจะมีหน้ามาพูดดีอีกหรือ ใครกันที่บอกว่าจะเปลี่ยนเวรยามกับข้าเมื่อคืน”“ก็ข้านึกว่าเจ้าอยากจะอยู่กับว่าที่พี่เขยเสียอีก ข้าตื่นมาครู่หนึ่งเห็นเจ้านั่งคุยกับเขาเลยไม่อยากรบกวน ตกลงจับเขากินไม่สำเร็จจริงๆ สินะ”“เงียบไปเลย” จูอี้หลินอารมณ์เสีย ...จับเขากินไม่สำเร็จไม่ว่า เป็นนางเองต่างหากที่เกือบจะถูกเขาจับกินเมื่อคืน นางประมาทเขาโดยแท้ เพราะไม่คิดว่าภายใต้ควา

เมื่อเห็นว่าจำนวนคุ้มกันทางเข้ามีมาก จูเสวี่ยหลินจึงอาสาเข้าไปสังเกตการณ์เพื่อหาช่องโหว่ โดยมีถงอวี๋เยี่ยนเป็นผู้ชี้ทางเข้าให้ในระหว่างนั้นจูอี้หลินจึงได้มีโอกาสพูดคุยกับถงอวี๋เยี่ยน “ปกติจำนวนทหารเฝ้าสุสานมีมากน้อยเพียงใด” จูอี้หลินเอ่ยถามถงอวี๋เยี่ยนเสียงเบา“นี่เป็นจำนวนห้าเท่าของกำลังอารักขาตลอดสิบปีมานี้”ถงอวี๋เยี่ยนตอบเสียงเบาทว่าจูอี้หลินก็ยังคงได้ยิน “นึกแล้วไม่มีผิด หรือว่าบุรุษผู้นั้นจะเป็นคนของเหลียงอ๋องจริงๆ”“ข้าไม่มั่นใจในเรื่องนั้น”“ทำไม”“หากเขาเป็นคนของเหลียงอ๋องจริง เขาน่าจะปลงพระชนม์องค์รัชทายาทไปแล้ว แต่นี่เขาเพียงจับพระองค์มา จะว่าเขาต้องการวิหคยมทูตของพระอนุชา เขาก็น่าจะใช้องค์รัชทายาทบีบให้พระอนุชามอบมันให้เขา เขาไม่น่าโง่งมจนนัดพบพระอนุชาที่นี่”“แล้วที่นี่กับที่อื่นมันต่างกันอย่างไร”“ท่าน...ไม่รู้จริงๆ หรือ ท่านเป็นเจ้าของวิหคยมทูตอีกเล่มมิใช่หรือ” ถงอวี๋เยี่ยนเลิกคิ้วด้วยความสงสัย“เป็นเจ้าของน่ะใช่ แต่ไม่ได้หมายความว่าข้าจะรู้เรื่องนี่ ข้าก็เพิ่งจะได้มันคืนมารู้อะไรก็บอกข้ามาเถิด ข้าเองก็หงุดหงิดที่เขาไม่บอกอะไรข้าเลย นอกจากว่ามันเป็นของข้า” จูอี้หลินถอน

“อย่าเพิ่งขยับ” จูอี้หลินกระซิบเสียงเบา“ค่อยๆ ถอยหลังไปช้าๆ” จูอี้หลินใช้มือดันร่างของจูเสวี่ยหลินที่อยู่ด้านหลังให้ถอยออกไปก่อน“แน่ใจนะว่าเราค่อยๆ ถอยได้” จูเสวี่ยหลินกระซิบกลับมา เมื่อมองเห็นแววตาดุร้ายของไซฟรอสตอนนั้นเองที่ไซฟรอสโผล่ออกมาพ้นทางเดิน ดวงตาสีแดงก่ำของมันหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะย่อลงในท่าเตรียมพร้อมจู่โจม“เอ่อ...อี้หลิน ข้าว่าเรา...”“วิ่ง!” สิ้นเสียงตะโกนของจูอี้หลิน จูเสวี่ยหลินก็หันหลังวิ่งสุดชีวิต ทว่าวิ่งไปได้ไม่เท่าไรเจ้าสัตว์ร้ายก็กระโดดเข้ามาขวางอยู่ด้านหน้า ปิดทางออกที่จูอี้หลินเพิ่งจะเดินเข้ามาเมื่อครู่จูเสวี่ยหลินดึงปืนเลเซอร์ออกมาเตรียมพร้อมเช่นกันกับจูอี้หลิน“อย่ายิงหากไม่จำเป็น ที่นี่อาจถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ เราไม่รู้ว่าถ้ำนี้แข็งแรงขนาดไหน” จูอี้หลินดึงวิหคยมทูตออกมากระชับแน่น“ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย ไม่ให้ยิงแล้วจะรอให้โดนมันกินก่อนหรือไง!!!” จูเสวี่ยหลินตะโกนพลางกระโดดหลบการจู่โจมของไซฟรอสแม้ปากจะบอกแบบนั้น ทว่ามือกลับคว้าเอาโซ่ปลายมีดออกมาใช้ป้องกันตัวแทนปืน ไซฟรอสที่กำลังอารมณ์เสียเต็มที่พุ่งเข้าชนผนังถ้ำ เพราะจูเสวี่ยหลินกระโดดหลบไปได้