กับดักเสน่หา의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

จูอี้หลินลอบยิ้มเมื่อเห็นไหน้ำส้มคว่ำ[1] ลงตรงหน้าดวงตาวิบวับส่องประกายขบขัน มั่นใจว่าเขามองออกว่านางกำลังยิ้ม แม้ว่าใบหน้าของนางกว่าครึ่งจะซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเขาเลิกคิ้วคล้ายขอคำอธิบาย แต่นางกลับหัวเราะแล้วหันกายเข้าหาเขาพร้อมกับแนบลำตัวด้านหน้าของนางเข้าหาเขาอย่างใจกล้าเมื่อเขากล้าที่จะประกาศความเป็นเจ้าของในตัวนาง...นางเองก็น่าจะมีสิทธิ์ในตัวเขาเช่นกัน“เขาเป็นคู่หมั้นของอีอี แต่ข้าคือจูอี้หลิน...ของท่าน”หญิงสาวประสานสายตากับเขานิ่งภาพที่ทั้งสองหยอกเย้ากันอย่างมีความหมาย ทำให้นิโคลัสกับเมย่าที่ยืนมองอยู่ มีอากัปกิริยาต่างกันโดยสิ้นเชิงนิโคลัสนั้นโกรธจนพูดไม่ออก มือใหญ่ทั้งสองข้างกำแน่นจนสั่นสะท้านส่วนเมย่ามองภาพนั้นแล้วหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น สือเจี้ยนหาวกับจูอี้หลินจึงหันกลับมาสนใจคนทั้งคู่ในที่สุดจูอี้หลินจ้องมองไปยังนิโคลัสด้วยดวงตาว่างเปล่า สายตาของหญิงสาว แตกต่างจากตอนที่มองสือเจี้ยนหาวโดยสิ้นเชิงเมื่อมองเห็นเช่นนั้นชายหนุ่มจากโลกอนาคตก็แทบจะสิ้นเรี่ยวแรง ในดวงตาสวยงามคู่นั้น ไม่มีเขาอยู่อีกแล้ว ขาทั้งสองข้างของเขาขยับ เพื่อก้าวเข้าไปหาหญิงสาวคนเดียวที่เขาเฝ้าตามหา

“นี่มัน...พวกเจ้า...” หนานหลิ่งอี้มองไปยังใบหน้าของผู้ติดตามของจ้าวเหยียนเจี๋ยทีละคนอย่างงุนงง“ก็อย่างที่ท่านเห็น คนที่บุกเข้ามากับข้าต่างก็เป็นคนของแคว้นหนานทั้งหมด ท่านรู้จักแต่การใช้ความมั่งคั่งและลาภยศซื้อใจคน แต่จักรพรรดิแคว้นหนานพระองค์ก่อนใช้พระทัยซื้อใจทหาร ดังนั้นเมื่อถึงยามคับขันคนที่ท่านเคยมอบลาภยศจอมปลอมเหล่านั้นให้ พวกเขาก็รีบหนีเอาตัวรอด ส่วนคนที่จักรพรรดิพระองค์ก่อนมีน้ำพระทัยให้ ในยามนี้ทั้งหมดจึงกลับมาสนองน้ำพระทัยนั้นอย่างไรเล่า”จ้าวเหยียนเจี๋ยให้ความกระจ่างกับอีกฝ่าย แผนการของเหยียนหว่านเอ๋อร์ช่างล้ำเลิศยิ่งนัก แม้นางจะรู้ตัวตนของจักรพรรดิแคว้นหนานผ่านคำบอกเล่าของเขา ทว่ากลยุทธ์ตีใกล้แสร้งไกล ตีไกลแสร้งใกล้[1] ของนางกลับได้ผลรวดเร็วทันใจยิ่งนักหลังจากจ้าวเหยียนเจี๋ยจับตัวแม่ทัพเลี่ยเผิงได้ จางซานจิ่วเสนอให้เขาโจมตีแคว้นหนานกลับ เพราะมั่นใจว่าทหารทุกคนไม่มีทางขัดข้องทว่าความจริงที่สือเจี้ยนหาวมีอดีตเกี่ยวข้องกับแคว้นหนานทำให้เขารั้งรอ เรื่องนี้เขาไม่อาจเผยออกมาก่อนที่อะไรๆ จะคลี่คลาย ดังนั้นหลังจากที่ตัดสินใจได้แล้วเขาจึงส่งสายลับเข้ามาในแคว้นหนาน จุดประสงค์หลักค

ยิ่งนานยิ่งทวีความอำมหิตขึ้น คล้ายกับต้องการสังหารเขาให้ตาย“ถ้ายังขืนปล่อยเอาไว้แบบนี้ คนได้ตายเป็นเบือแน่” จูอี้หลินขมวดคิ้วเมื่อมองเห็นรัศมีระเบิดของเมย่า ซึ่งทำให้ตำหนักทั้งหลังหายวับไปกับตา เช่นเดียวกับผู้คนที่ติดอยู่ในนั้นหลายสิบชีวิต“ตรงนั้น ต้อนพวกเขาไปตรงนั้น”สือเจี้ยนหาวมองไปยังลานกว้างสีแดงตระการตา มันคือตำหนักของอดีตพระพันปีแคว้นหนาน ตำหนักดังกล่าวถูกปิดไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า เนื่องจากร่ำลือกันว่ามีภูตผีและวิญญาณร้ายสิงสถิตอยู่“ข้าจะเข้าไปเอง ท่านไม่มีเกราะ เพียงอยู่รอบนอกห่างๆ ก็พอ อานุภาพการต่อสู้ของคนพวกนั้นร้ายแรงกว่าที่ท่านคิด” จูอี้หลินกล่าวจบก็เห็นใบหน้าของสือเจี้ยนหาวเข้มขึ้นจนน่ากลัว“เจ้าเห็นว่าข้าเป็นบุรุษอ่อนแอถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”จูอี้หลินถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่นางจะเปิดหน้ากากออก แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา“เรื่องนี้ไม่อาจวัดได้จากความอ่อนแอหรือแข็งแกร่ง แต่วัดด้วยวิวัฒนาการ ข้าหมายถึงอาวุธที่ใช้ อย่าห่วงเลย ท่านก็เห็นแล้วว่าข้าไม่ใช่จูอี้หลินคนนั้นที่คอยหลบอยู่ข้างหลังท่าน”รอยยิ้มของหญิงสาว ทำให้สือเจี้ยนหาวถอนหายใจ ตั้งแต่เมื่อไรกันนะที่เขาเป็นคนใจ

“เจี้ยน...เจี้ยนหาว” จูอี้หลินเรียกเขาเสียงแผ่วกลัวเหลือเกินว่าหากพลิกร่างเขาขึ้น จะพบว่าเขาไม่หายใจแล้ว หญิงสาวค่อยๆ รั้งร่างสูงขึ้นพลิกตัวเขาให้นอนหงายใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวไร้ชีวิตชีวา ลมหายใจที่แม้จะขาดห้วงแต่ก็ยังมีอยู่ จูอี้หลินพลันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะแนบหน้าลงไปหาเขา “ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง บอกข้า...บอกข้า”เสียงร่ำไห้อย่างเจ็บปวดของหญิงสาว ทำให้สือเจี้ยนหาวพยายามฝืนลืมตาอันหนักอึ้งขึ้นเขายังไม่อยากตาย...เขาอยากอยู่กับนางอยากจะรักนาง ปกป้องนางและกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน ตราบจนวาระสุดท้ายของเขา หากเขาจากไปเช่นนี้ นางจะเสียใจมากขนาดไหนนางจะโทษตัวเองเพียงใด หากเขาต้องสิ้นลมเพื่อปกป้องนาง เจ็บปวดอย่างที่เขาเคยเจ็บปวด ในยามที่นางปกป้องเขาจนตัวตาย...ภาพทุกอย่างที่มองเห็นดูช้าลงเรื่อยๆ แม้แต่เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดที่แว่วเข้ามาก็ฟังไม่ได้ศัพท์ใบหน้างดงามซึ่งเขาคะนึงหา ปรากฏขึ้นในระยะประชิด เบื้องหลังของนางคือต้นเหมยสีแดงสะพรั่ง คิดไปแล้วก็คล้ายกับวันที่เขาสูญเสียนางก่อนหน้านี้“อี้หลิน...” เขาอ้าปากจะเอื้อนเอ่ยคำ ทว่าเลือดกลับไหลทะลักออกมาแรงสำลักทำให้เขาหอบตัวโยน สูญเส

หากพอลยืนอยู่ตรงนี้... ทั้งยังมีอายุที่ล่วงเลยไปกว่าตอนที่ทั้งสองแยกกัน แสดงว่าเวลาได้ผ่านไปนานหลายปีแล้ว และเวลาหลายปีที่ผ่านคาดว่าเรื่องที่เขาและพอลเคยคุยกันว่าจะสร้างยานที่เรียกว่า ‘เครื่องเคลื่อนย้ายมวลสาร’ คงจะสำเร็จลุล่วงแล้ว!“พอล หรือว่านายทำสำเร็จ” นิโคลัสเอ่ยถามประโยคที่อยู่ในใจออกมาในที่สุด ซึ่งอีกฝ่ายเพียงแต่ยิ้มจางๆ ให้เท่านั้น“ฉันใส่โปรแกรมนั้นลงไปในยานของนายกับเมย่าแล้วไปจากที่นี่เสีย ที่นี่ไม่มีที่สำหรับนาย หากยังคิดจะทำสิ่งที่อยู่ในใจละก็ ขอเตือนว่านายคิดผิด นายก็รู้ว่าอาวุธทุกอย่างในที่นี้เป็นฉันที่ออกแบบ แม้นายเองจะมีส่วน แต่ท้ายที่สุดแล้วเป็นฉันที่สามารถหาข้อบกพร่อง ดังนั้นฉันจึงมีสิ่งที่สามารถหยุดยั้งอานุภาพของอาวุธทั้งหมดนี้”พอลเอ่ยเตือนเสียงขรึม เขาหันหลังให้นิโคลัสและเมย่าในที่สุด“เดี๋ยว” นิโคลัสพลันเรียกเขาไว้น้ำเสียงแตกตื่น “นายรู้ได้ยังไงว่ายานจอดอยู่ที่ไหน”ได้ยินนิโคลัสเอ่ยถามเช่นนั้นออกไป เมย่าจึงตื่นตระหนกในที่สุด เนื่องจากเกรงว่าอีกฝ่ายจะเล่นตลกอะไรกับยานเพียงหนึ่งเดียวที่อาจพาตนไปจากสถานที่แห่งนี้ได้“ฉันบอกนายแล้วไง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เหตุการณ์ทั้