All Chapters of กับดักเสน่หา: Chapter 1 - Chapter 10

หุบเขามังกรหลับตั้งอยู่ที่เมืองอู่ถง ทางใต้ของแคว้นจ้าว เป็นหุบเขาซึ่งอยู่ระหว่างแคว้นจ้าวกับแคว้นเยวี่ย เป็นหุบเขาในตำนานซึ่งผู้คนทั้งสองแคว้นต่างก็รู้จักดี เพราะน้อยคนนักที่เคยเข้าไปจะรอดชีวิตกลับมาว่ากันว่าเส้นทางที่ตัดผ่านเข้าไปในหุบเขา ยามกลางวันจะดูคล้ายกับถนนธรรมดา หากแต่พอพลบค่ำกลับมีสัตว์ร้ายมากมาย ซึ่งไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนร่ำลือกันว่าสัตว์ร้ายเหล่านั้น ก็คือวิญญาณของนักโทษที่จักรพรรดิผู้ครองแคว้นนำมากักขังเอาไว้ ในยามที่หุบเขาแห่งนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นเยวี่ย ในครานั้นหลังจากสงครามยุติลง หุบเขามังกรหลับกลายเป็นรางวัลแห่งชัยชนะขององค์ชายสาม ‘จ้าวเหยียนเจี๋ย’ ปิศาจสงครามผู้กระหายเลือด ผู้ซึ่งนำทัพแคว้นจ้าวเข้าโจมตีทัพของแคว้นเยวี่ยที่บุกรุกเข้ามายังชายแดน หมายยึดครองเมืองอู่ถง ซึ่งอยู่ห่างจากหุบเขามังกรหลับไม่มากหลังจากมีชัยเหนือ ‘เยวี่ยกวน’ ปราชญ์หลวงผู้เป็นอนุชาของจักรพรรดิแคว้นเยวี่ย ไม่เพียงแคว้นจ้าวจะไม่เสียเมืองอู่ถง หากแต่ยังได้หุบเขามังกรเอาไว้ในครอบครองอีกด้วย ที่สำคัญไปกว่านั้นหลังสงครามยุติ ก็ไม่มีผู้ใดรู้ว่าปราชญ์หลวงเยวี่ยกวน ศัตรูคนสำคัญของแคว้

“เจ้าวางใจ พวกข้าไปไม่นานหรอก”อีกด้านหนึ่งจ้าวเหยียนเจี๋ยเดินเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังซูหย่งจื้อ ผู้อาวุโสกว่าไม่ได้หันกลับมามอง เพียงแต่นั่งหันหลังให้ทุกคนอยู่ที่โต๊ะเงียบๆ แม้จะโกรธและไม่เห็นด้วย ทว่าเขาก็ยังตื่นแต่เช้ามาส่งทุกคนไปชายแดน“ผู้อาวุโสซู”“เอาไป” ซูหย่งจื้อวางขวดยาสามขวดลงไปบนโต๊ะโดยไม่ได้หันมามองใครทั้งสิ้น“ยาสมานแผลอย่างดี พวกเจ้าเก็บเอาไว้คนละขวด ข้าเก็บเอาไว้กับตัวก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ ข้ามีของดีเท่านี้ ที่เหลือคิดว่าฮูหยินเจ้าน่าจะมอบให้แล้ว” ซูหย่งจื้อเอ่ย“ขอบคุณท่าน”“อย่าตายเสียล่ะ” ซูหย่งจื้อเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยังคงโกรธกรุ่น ทว่าความหมายนั้นก็บ่งบอกแล้วว่าเขาก็ไม่ได้ห่วงใยทั้งสามคนที่ต้องเดินเข้าสู่สงครามน้อยไปกว่าทุกๆ คนหลังจากออกเดินทางรอนแรมมาเกือบสิบวัน ในที่สุดจ้าวเหยียนเจี๋ย อู๋อิงสง และสือเจี้ยนหาวก็มาถึงป้อมเจิ้งจินที่ตั้งอยู่ระหว่างชายแดนสองแคว้นสภาพของสนามรบเป็นไปอย่างที่ทุกคนหวั่น แคว้นหนานที่มีแม่ทัพซึ่งชำนาญภูมิศาสตร์มากกว่า กำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบแม่ทัพของแคว้นจ้าวอย่างจ้าวเหยียนอิ่งถูกลอบสังหาร ทั้งยังโดนกองกำลังแคว้นหนานเข้าล้อมรอบอยู่ในหุบเขาหม

“อยู่นี่เจ้าค่ะ มันเปียกน้ำแต่ข้าผึ่งไฟแล้ว ยาสมานแผลที่อยู่ในขวดข้าใช้กับบาดแผลของท่าน...” นางพอจะมองออกว่าถุงใบนี้น่าจะมีความสำคัญจึงเก็บเอาไว้ให้เขา“ท่าน ชื่อของท่านเล่าเจ้าคะ ข้าขอทราบนามของผู้มีพระคุณได้หรือไม่”“เจ้าไม่ต้องรู้หรอก” สือเจี้ยนหาวปฏิเสธก่อนหลับตาแล้วพยายามเดินลมปราณในร่าง เขาเพิ่งจะกลืนยาเม็ดที่สามเข้าไปอีกทั้งร่างกายยังได้พักบ้าง เรี่ยวแรงของเขาจึงกลับคืนมาหลายส่วน“แผลตรงแขนซ้ายของท่านลึกมาก” จูอี้หลินมองแขนซ้ายของเขาอย่างเป็นกังวล แต่เขากลับดูไม่ใส่ใจนัก เพราะประโยคต่อมากลับไม่ได้เกี่ยวข้องกับบาดแผลบนร่างของเขา“หมู่บ้านที่พวกเจ้าจะไปอยู่ไกลหรือไม่”“หมู่บ้านจงตู ข้ามเขาทางใต้ไปสองลูกเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นเจ้านอนเสีย” สือเจี้ยนหาวเอ่ย ตอนนี้เขาลุกขึ้นได้แล้ว จึงเดินไปเติมฟืนให้กองไฟลุกโชติช่วงขึ้นอีก“รุ่งเช้าข้าจะพาเจ้าไปส่งที่หมู่บ้านจงตู เจ้ามีญาติที่นั่นหรือไม่” เขาถามเสียงเรียบ“ฮูหยินของท่านหัวหน้าหมู่บ้านมีญาติอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ ข้าคงจะไปแจ้งข่าวกับพวกเขา แล้วอาจจะอาศัยอยู่ที่นั่นสักพักจนกว่าจะหาทางได้”“เอาล่ะ เราต้องออกเดินทางแต่เช้า ก่อนที่โจรพวกนั้นจะกลั

นึกไม่ถึงเลยว่าจนแล้วจนรอดนางจะมาโดนโจรกักขฬะขืนใจเมื่อสิ้นหวังจนถึงที่สุดแล้ว จูอี้หลินได้แต่นึกเสียดายที่นางยังไม่ได้ทราบชื่อของผู้มีพระคุณที่ช่วยนางเอาไว้ ตอนนี้นางได้แต่หวังว่าโจรชั่วทั้งสามจะปล่อยเขาไปกลิ่นเหม็นน่าสำรอกแผ่ออกมาจากร่างหนา พร้อมๆ กับที่ใบหน้าหยาบคายอัปลักษณ์ก้มลงมาหานาง ครานั้นจูอี้หลินตัดสินใจจะตายเพื่อรักษาเกียรติของตัวเองนางตั้งใจจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย!!!เสียงบางอย่างแหวกอากาศเข้ามา ทำให้บุรุษแปลกหน้าทั้งสามหยุดเคลื่อนไหว ร่างที่นั่งคร่อมอยู่บนร่างของจูอี้หลินชะงัก ก่อนที่ของเหลวบางอย่างจะพุ่งออกมาจากลำคอของชายผู้นั้นเพ่งมองในความมืดกลิ่นคาวคละคลุ่มค่อยๆ โชยไปทั่วห้อง ในเงาเลือนรางสิ่งที่ปักอยู่ที่ลำคอของโจรใจทรามคือมีดสั้นเล่มหนึ่งด้ามของมีดสั้นเล่มนั้นสลักลวดลายคล้ายกรงเล็บของพญาเหยี่ยวอย่างชดช้อยงดงาม ตรงส่วนปลายของด้ามมีพลอยสีแดงล้ำค่าเม็ดหนึ่งประดับอยู่“ใคร!!!”เสียงตวาดของบุรุษสองคนที่เหลืออยู่ดังขึ้น พวกมันมองร่างของสหายที่สิ้นใจทันทีที่มีดสั้นด้ามนั้นปักไปที่ลำคอ จากนั้นจึงได้แต่กระโดดลงมาจากเตียง มองไปรอบๆ ด้วยท่าทีแตกตื่นอาศัยเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่

แม้ว่าเสียงนั้นจะเบาหวิวแต่กลับไม่อาจปิดบังความตื่นตระหนก ดวงตาจ้องไปยังมีดสั้นของสือเจี้ยนหาวเขม็ง “เจ้าเป็นอะไรกับสือเจี้ยนเหวิน ปิศาจเงาพันปี”สือเจี้ยนหาวขมวดคิ้ว ในใจก็นึกสงสัยยิ่งนักที่มีคนรู้จักผู้เป็นบิดารวมไปถึงมีดสั้นซึ่งตกทอดมายังเขา มีดสั้นซึ่งตีขึ้นด้วยเหล็กกล้า แกะลวดลายกรงเล็บของพญาเหยี่ยว ทั้งยังฝังพลอยล้ำค่าสีแดงลงไป ‘วิหคยมทูต’“ทำไมเจ้าจึงมีเพียงหนึ่ง อีกหนึ่งเล่า”“ไม่ใช่กงการใดของเจ้า” สือเจี้ยนหาวเอ่ยเสียงเย็น เขาไม่ชอบความรู้สึกคลุมเครือนี้เลย เพราะตลอดมาเขารู้เรื่องของบิดาน้อยมาก จึงรู้สึกขัดใจที่มีผู้อื่นล่วงรู้เกี่ยวกับมีดสั้นคู่กายมากกว่าตัวเอง“มอบมันให้ข้า แล้วเจ้าไปได้ ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า”“ก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถหรือไม่ เข้ามา!”แม้ว่าจะบาดเจ็บ ทว่าสือเจี้ยนหาวก็ยังคงรวบรวมกำลังภายใน เขามองออกถึงความมุ่งร้ายของอีกฝ่าย ทันทีที่เอ่ยถึงมีดสั้นวิหคยมทูตไม่ว่าเขาจะมีความคิดที่จะมอบมีดสั้นออกไปหรือไม่ อีกฝ่ายก็คงไม่มีทางละเว้นเขา แต่นั่นเป็นเพียงความคิดเท่านั้น แน่นอนว่าเขาไม่มีวันมอบวิหคยมทูตของบิดาให้ผู้ใดเงาร่างสีดำพุ่งเข้าหาสือเจี้ยนหาวพร้อมกัน แต่ชาย