Semua Bab กับดักเสน่หา: Bab 81 - Bab 90

ฟางจือหรงได้แต่ขอบคุณสวรรค์ในใจ ที่เขายอมเปิดปาก ตลอดระยะเวลาที่เดินทางมาด้วยกัน สือเจี้ยนหาวพูดคุยกับพวกเขาน้อยมาก ทุกคำพูดของเขาที่ได้ยิน ส่วนใหญ่มักจะเป็นคำแนะนำ และแผนการต่างๆ ที่ฟังดูสมเหตุสมผล ทว่านั่นไม่ได้คลายความกดดันที่ลอยวนรอบตัวเขาลงไปเลยตรงกันข้ามนั่นกลับเพิ่มความน่าเกรงขาม ยิ่งกว่าวันแรกที่ทั้งหมดได้พบเขาเสียอีก ดังนั้นพวกเขาจึงต้องระมัดระวังทุกการกระทำ ทุกคำพูดและสิ่งหนึ่งที่พวกเขาเรียนรู้จากสือเจี้ยนหาวคือ หากเขาไม่อยากจะพูด ก็ไม่มีใครสามารถคาดคั้นได้ พวกเขาทำได้เพียงรอเท่านั้น รอว่าตอนไหนที่เขาจะยอมเปิดปากออกมาสักประโยคจูเสวี่ยหลินค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ความเจ็บร้าวที่หัวไหล่ข้างขวา ทำให้หญิงสาวขมวดคิ้วส่งเสียงครางออกมาเบาๆ ตอนที่พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง สมองก็ค่อยๆ ประมวลความทรงจำก่อนหน้านี้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง“รู้สึกตัวแล้วหรือ” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว“เอ๋” จูเสวี่ยหลินจ้องบุรุษตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เมื่อบิดนาฬิกาไมโครไปทางขวาทีหนึ่ง ก็พลันเกิดแสงสว่างขึ้นหนานเฟยหลง ผู้ที่ทุกคนคิดว่าถูกส่งตัวไปให้เหลียงอ๋อง ตอนนี้กลับนั่งอยู่ตรงหน้าหญิงส

ภาพเด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งไปมาภายในห้องโถงหิน ส่งเสียงหัวเราะอย่างสดใส เด็กน้อยคนนั้นก็คือตัวนางเอง และบุรุษที่นางจับจูงมือก็คือบุรุษปริศนาที่ยืนอยู่ตรงหน้า“จะอย่างไรความทรงจำของเจ้าก็จะติดตามเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะเปลี่ยนไปอย่างไร ความจริงที่ว่าเจ้าคือหยกขาวก็ยังคงอยู่ ไป๋หลินน้อยในวันนั้นเป็นอย่างไร ในวันนี้เจ้าก็ยังเป็นเช่นนั้น”“ข้าไม่เข้าใจหยกขาวอะไรกัน แล้วท่านเป็นใครกันแน่”“ข้าหรือ” เขาหัวเราะในลำคอ พร้อมกับหันไปมองอักษรสลักบนผนังห้อง “ผู้คนที่นี่เรียกข้าว่าสือเจี้ยนเหวิน”“สือเจี้ยนเหวิน แซ่สือ...หรือว่าท่านก็คือปิศาจเงาผู้นั้น ท่านคือบิดาของสือเจี้ยนหาว แต่...ไม่ใช่ว่าท่านตายไปแล้วหรอกหรือ” จูอี้หลินเบิกตากว้าง“เด็กน้อย คำกล่าวที่ว่าจริงคือเท็จ...เท็จคือจริง เจ้าพอจะเคยได้ยินหรือไม่ เรื่องบางเรื่องที่เกิดขึ้น เมื่อมีเหตุมันก็ย่อมต้องมีผล เช่นเดียวกับการที่เจ้าเกิดมาเป็นหยกขาว ชะตาชีวิตเจ้านั้นตอนแรกเกิดมาเพื่อคนผู้หนึ่ง ตอนนี้ก็จะตายเพื่อคนผู้หนึ่ง ความผูกพันของเจ้าและเขา ทั้งในอดีตหรือปัจจุบันจะทำให้เขาผูกชะตาตนเองไว้กับเจ้า” เขากล่าวพร้อมทั้งถอนหายใจ“ข้าไม่เข้าใจ” จูอี้หลินยิ่งฟั

“เช่นนั้นเจ้าก็บอกมันสิ” ถงอวี๋เยี่ยนยังมีเวลาประชดประชันสหาย“ระวัง!” สือเจี้ยนหาวตะโกนทันทีที่มองเห็นแล้วว่าไซฟรอสพุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขา ทั้งห้ากระโดดหลบออกไปคนละทิศละทางเซียวไห่เฟิงเบี่ยงกายไปทางซ้าย เมื่อกรงเล็บของสัตว์ร้ายตวัดมายังตน เขากระโดดไปยังทิศทางที่ไซฟรอสเล็งเอาไว้ แต่เขาต้องขมวดคิ้วเมื่อเจ้าสัตว์ร้ายเดาการเคลื่อนไหวของเขาถูกแม้ร่างสูงจะหลบไปได้อย่างฉิวเฉียด กระนั้นปลายเล็บที่แหลมคมก็กรีดไปยังต้นแขนของเขาจนเกิดบาดแผลเป็นทางยาวสือเจี้ยนหาวกระโดดพลิกตัว แล้วทิ้งตัวลงไปที่พื้นด้วยปลายเท้า เขาดึงวิหคยมทูตออกมากระชับในมือ ร่างสูงหายวับไปดังเงา ก่อนจะปรากฏขึ้นบนหลังของไซฟรอสเจ้าสัตว์ร้ายคล้ายรับรู้การเคลื่อนไหวของเขา กรงเล็บแหลมคมทั้งสองข้างตวัดพลิกพลิ้ว พร้อมกับร่างใหญ่ของมันหมุนตัวมาด้านหลัง แต่ร่างสูงที่มีความคล่องตัวก็ไม่ได้เสียท่า เขากระโดดหลบก่อนที่จะตีลังกากลับหลังแล้วดีดตัวออกไปตอนที่หางของไซฟรอสฟาดลงมายังจุดที่เขายืน วิหคยมทูตอันแหลมคมก็ตวัดไปด้านหน้าเพื่อป้องกันการโจมตีเสียงกรีดร้องของไซฟรอสหวีดลั่น พร้อมกับเสียงครูดจากของคมมีดและเกร็ดแข็งกล้าของเจ้าไซฟรอสสายตาโ

จูอี้หลินนั่งลงข้างๆ ร่างหมดสติของเซียวไห่เฟิง โดยไม่สนใจสายตาโกรธเคืองของราชองครักษ์ทั้งสาม หลอดแก้วดังกล่าวถูกยื่นไปที่ริมฝีปากซีดเซียว กรอกของเหลวสีแดงเข้มบังคับให้เขาดื่มลงไปเมื่อแน่ใจว่าเขาดื่มมันเข้าไปมากพอ หญิงสาวจึงหันมามองบาดแผลที่ต้นแขนของเซียวไห่เฟิง นิ้วมือเล็กกดไปบนปากหลอดแก้ว แล้วคว่ำลงให้เลือดแตะโดนนิ้วมือเพียงเล็กน้อย ก่อนที่จะป้ายหยดเลือดนั้นลงไปที่บาดแผลทันทีหลังจากนั้นก็ทำเช่นเดียวกันซ้ำๆ จนแน่ใจว่าเลือดไซฟรอสเปียกชุ่มบาดแผลจนทั่ว ควันสีขาวจางๆ ลอยออกมาจากบาดแผล พร้อมกับของเหลวสีดำที่ค่อยๆ ไหลออกมาภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้บุรุษทั้งหมดที่ยืนดูอยู่เงียบๆ เบิกตากว้าง บาดแผลที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนจากสีเข้มกลับมีเลือดสีดำไหลออกมาเป็นทางยาว ก่อนที่เนื้อเยื่อในส่วนที่ตายไปแล้วจะหลุดลอกออกมาช้าๆ เหลือเพียงบาดแผลสดที่มีเลือดสีแดงเปรอะเปื้อนยิ่งไปกว่านั้นเซียวไห่เฟิงเองก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาในที่สุดจูเสวี่ยหลินใช้ผ้าเช็ดปากแผล ก่อนใช้ผ้าปิดแผลแบบกันน้ำแปะลงไปบนบาดแผลเป็นขั้นตอนสุดท้าย“อีกไม่นานร่างกายเขาจะค่อยๆ ฟื้นตัว แผลนั้นจะค่อยๆ สมานตัวเอง”“ตอนนี้เราสองคนคงต้องไปแล้ว” จูอี

นางจ้องมองคล้ายกับกลัวว่าตนกำลังตาฝาด ทว่ามันไม่ใช่ เขากำลังยิ้มและเป็นรอยยิ้มที่มาจากใจมือเล็กที่สั่นเทาของนางยกขึ้นไปแตะใบหน้าของเขาช้าๆ หยดน้ำตาที่รินหลั่งออกมาจากสองข้างแก้มนวลไม่ได้เกิดจากความเศร้าโศกเสียใจ แต่มันหลั่งรินออกมาเพราะความสุขที่กำลังท่วมท้นในใจในที่สุดนางก็มีวันนี้ วันที่นางสามารถทำให้เขายิ้ม ออกมาจากหัวใจ และเป็นรอยยิ้มเพื่อนางเพียงผู้เดียว เพราะนางมองเห็นมันในดวงตาของเขาที่สื่อออกมาอย่างชัดเจน“เช่นนั้นคำตอบของข้าก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ข้าไม่เคยเสียใจที่ติดตามท่าน ไม่ว่าตอนนั้นหรือตอนนี้ หรือแม้กระทั่งหากข้าสามารถย้อนกลับไปในวันนั้น ข้าก็จะเลือกติดตามท่าน”พูดจบนางก็เขย่งปลายเท้าขึ้น แล้วเงยหน้าประทับจุมพิตบนริมฝีปากที่ประดับรอยยิ้มของสือเจี้ยนหาวไม่พอ...นางคิดเพียงจุมพิตแผ่วเบาของเขานั้นไม่พอ นางต้องการมากกว่านั้น ต้องการเขา...ต้องการทั้งหมดของเขา และนางจะต้องไขว่คว้ามาให้ได้ ไม่ว่านางจะต้องแลกด้วยสิ่งใด นางก็พร้อมที่จะแลก “นับแต่นี้ท่านเป็นของข้า สือเจี้ยนหาว จากนี้ตราบสิ้นลมหายใจ”“ตราบสิ้นลมหายใจ” สือเจี้ยนหาวให้คำมั่น พร้อมกระชับอ้อมแขนโอบล้อมร่างของนางแน่นเข