Tous les chapitres de : Chapitre 121 - Chapitre 130

แต่สิ่งที่นางเพิ่งประจักษ์ก็คือ ท่าทีที่หญิงสาวผู้นี้มีต่อบุตรชายคนเล็กของนาง มองเห็นท่าทีโกรธเกรี้ยวในยามที่ต่อว่าองค์รัชทายาทแคว้นหนาน โดยปราศจากความเกรงใจอีกทั้งท่าทีเคารพนอบน้อมของต้วนหง หัวหน้าองครักษ์ขององค์รัชทายาทแคว้นหนานที่มีต่อนางอย่างชัดเจน ทำให้ความสนใจใคร่รู้ที่มีต่อหญิงสาวผู้นี้ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น “ท่านคือคนตระกูลหลี่กระมัง” จูอี้หลินเดินเข้ามาหาหลี่หลิวหลีท่าทีที่นางแสดงออกต่ออีกฝ่าย ซึ่งแม้จะให้เกียรติ แต่ก็นับว่ายังคงไม่เหมาะสม เพราะอีกมีฝ่ายฐานะเป็นถึงพระอัครชายาแคว้นหนาน ที่สมควรได้รับเกียรติสูงสุดแต่ท่วงท่าอันน่าเกรงขามของจูอี้หลิน ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าตำหนินางแม้แต่คนเดียว“ใช่”“มารดาของสือเจี้ยนหาวและหนานเฟยหลงหรือ”“ใช่”“เช่นนั้นข้าขอสนทนากับท่านเพียงลำพังสักครู่ได้หรือไม่”บทสนทนาระหว่างสตรีทั้งสองในวันนั้น หาได้มีผู้ใดล่วงรู้ และหลี่หลิวหลีเองก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้กับผู้ใดอีกยิ่งไปกว่านั้นไม่มีผู้ใดรู้ว่าสิ่งสำคัญบางอย่างได้ถูกส่งต่อจากมือจูอี้หลินมายังหลี่หลิวหลีเงียบๆ บางสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างกลับคืนสู่ความสมดุล... เหยียนหว่านเอ๋อร์

“เจ้าอยากลองพนันกับข้าหรือไม่เล่า” พูดจบก็โบกมือขึ้นครั้งหนึ่ง สือเจี้ยนหาวที่ยืนอ่านบันทึกในมือพลันล้มฟุบลงกับพื้น “เรามาทดสอบกับเจ้าหนุ่มคนนี้ก็ได้ เรามาพนันกันดูว่าข้าจะทำให้ด้านสว่างในใจของพวกเขาเผยออกมาได้หรือไม่”ไป๋อู๋ฉางมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า รอยยิ้มของผู้เหนือกว่านั้นทำให้เฮยอู๋ฉางเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม “เจ้าไม่ต้องมาเล่นลูกไม้ ข้าไม่เล่นกับเจ้า อย่างไรข้าก็จะพาเขาไป เขาจะเป็นทาสข้านับจากนี้” “กลัวแพ้หรือ”ดังสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางใจเฮยอู๋ฉาง คำว่ากลัวแพ้ ทำให้เขาตกหลุมพรางของไป๋อู๋ฉางโดยไม่รู้ตัวจึงรีบรับคำท้า “ได้!! ข้าตรวจบันทึกแล้ว เขามีคนรักอยู่คนหนึ่ง ทั้งสองต่างรักกันมาก เขาตายแล้วเช่นนี้นางต้องเสียใจและเศร้าใจเป็นแน่ เจ้าไปรับนางมา ดูว่าพวกเขาสองคนจะยอมตายเพื่อกันและกันหรือไม่ หากนางยอมตายเพื่อเขา ข้าจะยอมให้เขากลับไปมีชีวิตอีกห้าปี เช่นกัน...หากเขายอมตายเพื่อนาง ข้าก็จะให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันอีกสักพัก หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองคนเป็นของข้า” “ย่อมได้” ไป๋อู๋ฉางรีบรับคำ “รอรับความพ่ายแพ้ได้เลย

“เมื่อครู่ข้าอ่านหนังสือ เมื่อวานข้าเล่นหมากรุกชนะองค์รัชทายาท วันก่อนเคยช่วยนางกำนัลปักผ้า สามวันก่อน...” “เสี่ยวหลิน...” สือเจี้ยนหาวถอนหายใจ “เจ้าเพียงจำไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าเจ้าแตกต่าง” “แต่...” “สักวันเจ้าจะนึกออก” “จริงหรือ” ไป๋หลินถามเขาอย่างมีความหวัง สือเจี้ยนหาวไม่ได้ตอบเขาเพียงยิ้มออกมา “มาเถิด ข้าจะพาเจ้าออกไปเที่ยว” “ไม่เอา” “แล้วเจ้าอยากจะทำอะไร” “ข้าอยากฝึกวรยุทธ์” “ได้” ไป๋หลินเลิกคิ้วทันทีที่เขาตอบรับ “ทำไมท่านตามใจข้าทุกอย่าง” นางนั่งจ้องเขาเขม็ง “เจ้าไม่ชอบหรือ” “มิใช่...ข้าเพียงแต่สงสัย เพราะอะไรท่านจึงดีกับข้า เมื่อวานข้าเห็นนางกำนัลสองคนมีท่าทีที่ดีต่อกันยิ่ง ข้าถามนางก็บอกว่าเพราะพวกเขาเป็นพี่น้องกัน แต่พอข้าถามนางกำนัลที่ดูแลว่าข้าเป็นพี่น้องกับท่านหรือเปล่า นางกลับไม่ตอบข้ากลับเอาแต่หัวเราะ ดังนั้นข้าจึงอยากรู้ว่าทำไมท่านดีต่อข้า” ไป๋หลินกะพริบตาถามเขาด้วยใบหน้าใสซื่อ “เจ้าอยากรู้ตอนนี้จริงๆ

“เจ้ากลับตำหนักไปก่อน เสวี่ยมากับข้าเถิด ไปดูเสี่ยวหลินด้วยกัน” หลี่หลิวหลีรั้งจูเสวี่ยหลินเอาไว้ เพราะไม่อยากให้มีปากเสียงกัน เรื่องสำคัญคือต้องเข้าไปดูไป๋หลินสือเจี้ยนหาวเดินคอตกออกมาจากตำหนักของพระอัครชายา ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นหลังจากนั้น จนกระทั่งก่อนวันเฉลิมฉลอง ไป๋หลินก็ไม่ยอมพบเขาอีกสตรีงดงามนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ พระอัครมเหสี คือผู้ที่ทำให้สือเจี้ยนหาวมองไม่วางตา ไป๋หลินเป็นหญิงสาวสะคราญโฉมที่ไม่ว่าใครที่ได้มอง ไม่มีใครที่จะไม่ชื่นชมแต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสือเจี้ยนหาวตั้งแต่แรก หัวใจอันบริสุทธิ์ของนางต่างหากที่ทำให้เขาสั่นไหว แต่ผู้อื่นไม่คิดเช่นนั้นงานเลี้ยงเล็กๆ นี้เป็นงานเลี้ยงก่อนงานฉลอง ซึ่งพระอัครชายาทรงเป็นเจ้าภาพจัดงาน โดยงานนี้จะมีการร่ายรำของขบวนทูตจากแคว้น หรือเผ่าต่างๆ ซึ่งนำมาประชันกัน ทั้งยังมีการพูดคุยสนทนาอย่างไม่เป็นทางการ แต่ทั้งหมดนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจเลย เพราะตั้งแต่มาถึงเขาก็ไม่ได้ละสายตาไปจากไป๋หลิน เขาหวังว่านางจะหันมามองเขาบ้าง แต่จนแล้วจนรอดนางก็ไม่หันมา เขาจึงเอาแต่ดื่มสุราที่มีคนรินให้ไม่ขาดด้วยความกลุ้มใจกระทั่งการร่ายรำอันอ่อนช

สายตาคมตวัดมองไปยังร่างที่ยังคงถือมีดสั้นอย่างขลาดกลัว ดวงตากลมที่เคยสุกใส ในยามนี้คลอคลองไปด้วยหยาดน้ำตา แม้นางเพียรกลั้นเอาไว้ไม่ให้หยดลงมาใบหน้าขาวซีดมองไปรอบห้อง เหมือนนางเองก็กำลังตื่นตระหนกกับสิ่งที่เกิดขึ้น มองดูอย่างไรหญิงสาวก็มิคล้ายกำลังเสแสร้งอยู่ความร้อนอันน่าสะพรึงขุมหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาในกาย ขณะที่กลุ่มควันเหล่านั้นลอยเข้ามาในห้องอย่างต่อเนื่องต้วนหงขมวดคิ้วแน่น แล้วมองไปยังร่างที่ตื่นตระหนกจนแทบจะสิ้นสติ หญิงสาววิ่งตรงไปยังประตูห้องก่อนจะตะโกนบอกให้คนข้างนอกเปิดประตู มือเล็กเขย่าบานประตูอย่างหวาดกลัว แต่มันกลับไม่แม้แต่จะขยับใบหน้าหวาดหวั่นของนางหันกลับมามองต้วนหง ซึ่งตอนนี้ร่างสูงทรุดกายลงไปนั่งบนพื้นห้องแล้วหวังอี้เฟยขมวดคิ้ว เมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติของเขา จึงค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาเขาอย่างลังเล เพราะเริ่มรู้แล้วว่ากลุ่มควันนั้นมีผลต่อเขา“ทะ...ท่านอย่าแกล้งหลอกข้า...” หวังอี้เฟยเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆต้วนหงขมวดคิ้ว ยิ่งมองร่างที่กำลังกวาดตามายังเขา อาการร้อนรุ่มไปทั้งกายของเขา ก็คล้ายจะรุนแรงมากขึ้นกว่าที่เป็นเหงื่อที่เริ่มผุดพรายขึ้นมาจนชื้น ทำให้เขาตระหนก เขารู้แล