กับดักเสน่หา의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

144 챕터

บทที่ 120

แต่สิ่งที่นางเพิ่งประจักษ์ก็คือ ท่าทีที่หญิงสาวผู้นี้มีต่อบุตรชายคนเล็กของนาง มองเห็นท่าทีโกรธเกรี้ยวในยามที่ต่อว่าองค์รัชทายาทแคว้นหนาน โดยปราศจากความเกรงใจอีกทั้งท่าทีเคารพนอบน้อมของต้วนหง หัวหน้าองครักษ์ขององค์รัชทายาทแคว้นหนานที่มีต่อนางอย่างชัดเจน ทำให้ความสนใจใคร่รู้ที่มีต่อหญิงสาวผู้นี้ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น “ท่านคือคนตระกูลหลี่กระมัง” จูอี้หลินเดินเข้ามาหาหลี่หลิวหลีท่าทีที่นางแสดงออกต่ออีกฝ่าย ซึ่งแม้จะให้เกียรติ แต่ก็นับว่ายังคงไม่เหมาะสม เพราะอีกมีฝ่ายฐานะเป็นถึงพระอัครชายาแคว้นหนาน ที่สมควรได้รับเกียรติสูงสุดแต่ท่วงท่าอันน่าเกรงขามของจูอี้หลิน ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าตำหนินางแม้แต่คนเดียว“ใช่”“มารดาของสือเจี้ยนหาวและหนานเฟยหลงหรือ”“ใช่”“เช่นนั้นข้าขอสนทนากับท่านเพียงลำพังสักครู่ได้หรือไม่”บทสนทนาระหว่างสตรีทั้งสองในวันนั้น หาได้มีผู้ใดล่วงรู้ และหลี่หลิวหลีเองก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้กับผู้ใดอีกยิ่งไปกว่านั้นไม่มีผู้ใดรู้ว่าสิ่งสำคัญบางอย่างได้ถูกส่งต่อจากมือจูอี้หลินมายังหลี่หลิวหลีเงียบๆ บางสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างกลับคืนสู่ความสมดุล... เหยียนหว่านเอ๋อร์
last update최신 업데이트 : 2026-02-02
더 보기

บทที่ 121

จูเสวี่ยหลินเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เมื่อมองเห็นร่างสูงหน้าตำหนักร้าง ตำหนักที่เจี่ยนอิงเคยบอกนางว่าไข่ของไซฟรอสถูกซ่อนเอาไว้ในนั้น ความจริงหญิงสาวลืมเรื่องนี้ไปสนิท เนื่องจากเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับจูอี้หลินและสือเจี้ยนหาว “ข้าชอบดอกเหมย กลิ่นหอมเย็นให้ความรู้สึกสงบ” สือเจี้ยนหาวพลันเอ่ยขึ้น ทั้งๆ ที่เขายังคงยืนหันหลังให้นาง “หลายวันมานี้ไม่พบท่านเลย วันนี้เหตุใดจึงมาที่นี่” “ข้ามารอเจ้า” “รอข้า...” จูเสวี่ยหลินเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “หลายวันมานี้ ข้ารอ...รอให้ถึงเวลา และรอให้เจ้ามาที่นี่ ตอนนี้ถึงเวลาที่เราจะเข้าไปแล้ว” สือเจี้ยนหาวหันมาหาจูเสวี่ยหลิน นางไม่เข้าใจทำไมเขาถึงกลับมาเป็นคนเดิมที่นางรู้จัก ไม่ใช่สือเจี้ยนหาวที่ไม่หลงเหลือความทรงจำเกี่ยวกับจูอี้หลิน ไม่ใช่บุรุษที่มองมายังนางคล้ายมองคนแปลกหน้า ภายในตำหนักร้างเย็นเยียบ โต๊ะที่เริ่มผุพังจากกาลเวลา ล้มระเนระราดอยู่ทุกมุม ของทุกอย่างที่ไม่เคยเคลื่อนย้ายยังคงตั้งอยู่ที่เดิม ฝุ่นหนาเกาะอยู่ทุกที่ทำให้รู้ได้ทันทีว่าสถานที่แห่งนี้รกร้างมานานมา
last update최신 업데이트 : 2026-02-02
더 보기

บทที่ 122

“เจ้าอยากลองพนันกับข้าหรือไม่เล่า” พูดจบก็โบกมือขึ้นครั้งหนึ่ง สือเจี้ยนหาวที่ยืนอ่านบันทึกในมือพลันล้มฟุบลงกับพื้น “เรามาทดสอบกับเจ้าหนุ่มคนนี้ก็ได้ เรามาพนันกันดูว่าข้าจะทำให้ด้านสว่างในใจของพวกเขาเผยออกมาได้หรือไม่”ไป๋อู๋ฉางมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า รอยยิ้มของผู้เหนือกว่านั้นทำให้เฮยอู๋ฉางเดือดดาลยิ่งกว่าเดิม “เจ้าไม่ต้องมาเล่นลูกไม้ ข้าไม่เล่นกับเจ้า อย่างไรข้าก็จะพาเขาไป เขาจะเป็นทาสข้านับจากนี้” “กลัวแพ้หรือ”ดังสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางใจเฮยอู๋ฉาง คำว่ากลัวแพ้ ทำให้เขาตกหลุมพรางของไป๋อู๋ฉางโดยไม่รู้ตัวจึงรีบรับคำท้า “ได้!! ข้าตรวจบันทึกแล้ว เขามีคนรักอยู่คนหนึ่ง ทั้งสองต่างรักกันมาก เขาตายแล้วเช่นนี้นางต้องเสียใจและเศร้าใจเป็นแน่ เจ้าไปรับนางมา ดูว่าพวกเขาสองคนจะยอมตายเพื่อกันและกันหรือไม่ หากนางยอมตายเพื่อเขา ข้าจะยอมให้เขากลับไปมีชีวิตอีกห้าปี เช่นกัน...หากเขายอมตายเพื่อนาง ข้าก็จะให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันอีกสักพัก หลังจากนั้นพวกเขาทั้งสองคนเป็นของข้า” “ย่อมได้” ไป๋อู๋ฉางรีบรับคำ “รอรับความพ่ายแพ้ได้เลย
last update최신 업데이트 : 2026-02-02
더 보기

บทที่ 123

“แต่ว่า...เจี้ยนหาว ร่างโคลนนี้ไม่ได้เติบโตตามธรรมชาติ เพราะข้าต้องการให้ร่างมีความใกล้เคียงกับวิญญาณเจ้าของ ดังนั้นหากจูอี้หลินกลับเข้าร่างของไป๋หลิน ไม่สิๆ ไม่มีจูอี้หลินข้าหมายถึงไป๋หลิน หากนางลืมตานั่นหมายถึงการเกิดใหม่ นางจะไม่มีความทรงจำและต้องเรียนรู้หลายๆ อย่าง นั่นเป็นหน้าที่ของเจ้า โอกาสของเจ้า...จงคว้ามันเอาไว้ให้ได้”ร่างนี้คือร่างโคลนนิ่งของอีอีที่พอลเป็นคนค้นคว้า และนำขึ้นยานมาด้วยเมื่อหลายปีก่อน และรอเพียงเมื่อไรจูอี้หลินหรือไป๋หลินจะตื่นขึ้นมาในร่างนี้ โดยมีไป๋อู๋ฉางเป็นคนจัดการเท่านั้นทั้งหมดนี้อยู่ในบันทึกที่ไป๋อู๋ฉางส่งให้สือเจี้ยนหาว รวมไปถึงเรื่องราวของนิโคลัสที่ส่งผลโดยตรงต่อสือเจี้ยนหาวด้วย“อาร์เจ...ฉันรักเธอนะ รักมาก รักมาตลอด”ถ้อยคำสุดท้ายของพอล ทำให้จูเสวี่ยหลินทรุดลงไปนั่งกับพื้น น้ำตาที่ค่อยๆ ไหลลงมาจากสองข้างแก้ม ยิ่งส่งผลให้ใบหน้าและดวงตาที่เศร้าสร้อยดูน่าสงสารมากขึ้นนางสะอื้นออกมาเสียงดัง ทั้งยังร้องไห้จนตัวโยน ความรักอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ไยนางจึงไม่มีวาสนารับไว้ ทำไมนางจึงไม่รับรักเขา ทั้งๆ ที่ก็ห่วงหาและเจ็บปวดกับการสูญเสียเขาไปถึงเพียงนี้ที่สำค
last update최신 업데이트 : 2026-02-03
더 보기

บทที่ 124

“เมื่อครู่ข้าอ่านหนังสือ เมื่อวานข้าเล่นหมากรุกชนะองค์รัชทายาท วันก่อนเคยช่วยนางกำนัลปักผ้า สามวันก่อน...” “เสี่ยวหลิน...” สือเจี้ยนหาวถอนหายใจ “เจ้าเพียงจำไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าเจ้าแตกต่าง” “แต่...” “สักวันเจ้าจะนึกออก” “จริงหรือ” ไป๋หลินถามเขาอย่างมีความหวัง สือเจี้ยนหาวไม่ได้ตอบเขาเพียงยิ้มออกมา “มาเถิด ข้าจะพาเจ้าออกไปเที่ยว” “ไม่เอา” “แล้วเจ้าอยากจะทำอะไร” “ข้าอยากฝึกวรยุทธ์” “ได้” ไป๋หลินเลิกคิ้วทันทีที่เขาตอบรับ “ทำไมท่านตามใจข้าทุกอย่าง” นางนั่งจ้องเขาเขม็ง “เจ้าไม่ชอบหรือ” “มิใช่...ข้าเพียงแต่สงสัย เพราะอะไรท่านจึงดีกับข้า เมื่อวานข้าเห็นนางกำนัลสองคนมีท่าทีที่ดีต่อกันยิ่ง ข้าถามนางก็บอกว่าเพราะพวกเขาเป็นพี่น้องกัน แต่พอข้าถามนางกำนัลที่ดูแลว่าข้าเป็นพี่น้องกับท่านหรือเปล่า นางกลับไม่ตอบข้ากลับเอาแต่หัวเราะ ดังนั้นข้าจึงอยากรู้ว่าทำไมท่านดีต่อข้า” ไป๋หลินกะพริบตาถามเขาด้วยใบหน้าใสซื่อ “เจ้าอยากรู้ตอนนี้จริงๆ
last update최신 업데이트 : 2026-02-03
더 보기

บทที่ 125

ไป๋หลินกัดฟันกรอดแล้วกระโดดลงมาด้านล่าง หากเขาจะแต่ง...นางก็จะแต่งเช่นกัน! ดังนั้นในยามที่นางเดินเข้าไปนั่งลงในอุทยาน ซึ่งหนานเฟยหลงและหนานเฟยเทียนรออยู่ก่อนแล้ว ไป๋หลินจึงเอ่ยประโยคที่สะเทือนฟ้าสะท้านแผ่นดินนั้นออกมา “ข้าอยากแต่งงาน” เปรี๊ยะ!เสียงตลับหยกเนื้อดีในมือของสือเจี้ยนหาวถูกบีบแตก หนานเฟยหลงสะดุ้ง เพราะเขานั่งอยู่ระหว่างสือเจี้ยนหาวกับไป๋หลินที่กำลังจ้องกันไปมานี่นับว่าเป็นความผิดของน้องชายเขาโดยแท้ ความใจเย็นของอีกฝ่ายเพราะไม่เห็นด้วยตั้งแต่แรก หากเป็นเขาจะเพียงเล่าทุกอย่างให้นางฟัง เขาเชื่อว่าคนเฉลียวฉลาดเช่นนางจะเข้าใจทันทีแต่สือเจี้ยนหาวกลับอยากทำให้นางรักเขาอีกครั้ง แม้ในยามที่นางยังจดจำเขาไม่ได้ “เห็นว่างานฉลองครั้งนี้มีองค์ชายต่างเผ่าและต่างแคว้นมามากมาย ข้าจึงคิดว่าหากเลือกพวกเขาสักคน แล้วแต่ง...”ยังพูดไม่จบเล็กก็หายตัวไปแล้ว พอหันไปมองอีกด้านสือเจี้ยนหาวเองก็เช่นกันหนานเฟยหลงได้แต่มองไปรอบกายแล้วเงยหน้าขึ้นมองขันทีคนสนิท “ขนมที่สั่งไม่ต้องยกมาแล้วนะ ส่งไปที่ตำหนักรับรองเถิด เสี่ยวหลินชอบกินมาก ข้าสั่งให้ทำโดยเฉพาะ
last update최신 업데이트 : 2026-02-03
더 보기

บทที่ 126

“เจ้ากลับตำหนักไปก่อน เสวี่ยมากับข้าเถิด ไปดูเสี่ยวหลินด้วยกัน” หลี่หลิวหลีรั้งจูเสวี่ยหลินเอาไว้ เพราะไม่อยากให้มีปากเสียงกัน เรื่องสำคัญคือต้องเข้าไปดูไป๋หลินสือเจี้ยนหาวเดินคอตกออกมาจากตำหนักของพระอัครชายา ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นหลังจากนั้น จนกระทั่งก่อนวันเฉลิมฉลอง ไป๋หลินก็ไม่ยอมพบเขาอีกสตรีงดงามนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ พระอัครมเหสี คือผู้ที่ทำให้สือเจี้ยนหาวมองไม่วางตา ไป๋หลินเป็นหญิงสาวสะคราญโฉมที่ไม่ว่าใครที่ได้มอง ไม่มีใครที่จะไม่ชื่นชมแต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสือเจี้ยนหาวตั้งแต่แรก หัวใจอันบริสุทธิ์ของนางต่างหากที่ทำให้เขาสั่นไหว แต่ผู้อื่นไม่คิดเช่นนั้นงานเลี้ยงเล็กๆ นี้เป็นงานเลี้ยงก่อนงานฉลอง ซึ่งพระอัครชายาทรงเป็นเจ้าภาพจัดงาน โดยงานนี้จะมีการร่ายรำของขบวนทูตจากแคว้น หรือเผ่าต่างๆ ซึ่งนำมาประชันกัน ทั้งยังมีการพูดคุยสนทนาอย่างไม่เป็นทางการ แต่ทั้งหมดนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจเลย เพราะตั้งแต่มาถึงเขาก็ไม่ได้ละสายตาไปจากไป๋หลิน เขาหวังว่านางจะหันมามองเขาบ้าง แต่จนแล้วจนรอดนางก็ไม่หันมา เขาจึงเอาแต่ดื่มสุราที่มีคนรินให้ไม่ขาดด้วยความกลุ้มใจกระทั่งการร่ายรำอันอ่อนช
last update최신 업데이트 : 2026-02-03
더 보기

บทที่ 127

ตอนพิเศษแค้นลิขิตรัก(ต้วนหง-หวังอี้เฟย)เงาร่างเล็กที่กำลังด้อมๆ มองๆ อย่างมีพิรุธในความมืด ทำให้ต้วนหงหรี่ดวงตาคมเข้มลงอย่างมาดร้าย เขาคิดเอาไว้ไม่มีผิดว่านางต้องมาแน่นอนอยู่แล้วในเมื่อคนของเรารายงานว่าอดีตเสนาบดีหวังกำลังวางแผนที่จะหลบหนีคืนนี้ คนคดเห็นแก่ตัวเช่นหวังจื่ออี้ มีหรือจะยินยอมรอการถูกตัดสินโทษเป็นตายอยู่ในจวนเงียบๆจวนเสนาบดีในตอนนี้ดูเงียบเหงาวังเวง ทั้งยังมืดมิดต่างไปจากเดิม นั่นก็เพราะก่อนตัดสินโทษคนตระกูลหวัง ญาติสนิทมิตรสหายที่เคยไปมาหาสู่ รวมไปถึงบ่าวไพร่ในจวนต่างก็หลบหนีเอาตัวรอดไปหมด เนื่องจากเกรงว่าจะพลอยโดนโทษหนักไปด้วย ตอนนี้บุคคลที่อยู่ในจวนจึงน่าจะมีเพียงคนเดียวคือหวังจื่ออี้ต้วนหงเหินกายลงมาจากหลังคาฝั่งตรงข้าม แล้วรีบตามเงาร่างของหวังอี้เฟยเข้าไปในจวนเงียบๆ ไม่ให้นางรู้ตัวในใจก็ได้แต่ข่มความโกรธแค้นเอาไว้ เพราะเขาต้องการจับคนตระกูลหวังสองพ่อลูกให้ได้ แม้ว่าจะยังไม่มีการตัดสินโทษอย่างเป็นทางการ แต่การหลบหนีของหวังจื่ออี้ จะทำให้กรมอาญาหรือผู้ใดก็ตามที่ต้องการช่วยเหลือตระกูลหวังไม่มีโอกาสอีกต่อไปที่จริงแล้วเขารู้ดีว่าที่หวังจื่ออี้ยังไม่ได้ถูกลงโทษในทั
last update최신 업데이트 : 2026-02-04
더 보기

บทที่ 128

สายตาคมตวัดมองไปยังร่างที่ยังคงถือมีดสั้นอย่างขลาดกลัว ดวงตากลมที่เคยสุกใส ในยามนี้คลอคลองไปด้วยหยาดน้ำตา แม้นางเพียรกลั้นเอาไว้ไม่ให้หยดลงมาใบหน้าขาวซีดมองไปรอบห้อง เหมือนนางเองก็กำลังตื่นตระหนกกับสิ่งที่เกิดขึ้น มองดูอย่างไรหญิงสาวก็มิคล้ายกำลังเสแสร้งอยู่ความร้อนอันน่าสะพรึงขุมหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นมาในกาย ขณะที่กลุ่มควันเหล่านั้นลอยเข้ามาในห้องอย่างต่อเนื่องต้วนหงขมวดคิ้วแน่น แล้วมองไปยังร่างที่ตื่นตระหนกจนแทบจะสิ้นสติ หญิงสาววิ่งตรงไปยังประตูห้องก่อนจะตะโกนบอกให้คนข้างนอกเปิดประตู มือเล็กเขย่าบานประตูอย่างหวาดกลัว แต่มันกลับไม่แม้แต่จะขยับใบหน้าหวาดหวั่นของนางหันกลับมามองต้วนหง ซึ่งตอนนี้ร่างสูงทรุดกายลงไปนั่งบนพื้นห้องแล้วหวังอี้เฟยขมวดคิ้ว เมื่อรับรู้ถึงความผิดปกติของเขา จึงค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาเขาอย่างลังเล เพราะเริ่มรู้แล้วว่ากลุ่มควันนั้นมีผลต่อเขา“ทะ...ท่านอย่าแกล้งหลอกข้า...” หวังอี้เฟยเอ่ยอย่างกล้าๆ กลัวๆต้วนหงขมวดคิ้ว ยิ่งมองร่างที่กำลังกวาดตามายังเขา อาการร้อนรุ่มไปทั้งกายของเขา ก็คล้ายจะรุนแรงมากขึ้นกว่าที่เป็นเหงื่อที่เริ่มผุดพรายขึ้นมาจนชื้น ทำให้เขาตระหนก เขารู้แล
last update최신 업데이트 : 2026-02-04
더 보기

บทที่ 129

นางมีใจให้เขา เรื่องนั้นเขากระจ่างแจ้งดีตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน ตลอดมาเขาเองก็ไม่รู้ว่าตนรู้สึกกับนางเช่นใด ทว่าเขาไม่อาจแตะต้องความรู้สึกคลุมเครือที่เขามีต่อนางใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลงมาประชิด ก่อนจุมพิตลงไปยังริมฝีปากที่กำลังส่งเสียงออกมาอีกครั้ง เสียงสะอื้นของหวังอี้เฟยขาดหายไป มือเล็กดิ้นรนทุบตีอย่างไร้หนทาง ร่างอรชรสะดุ้งทุกครั้งที่เขาแตะต้องเสียงสะอื้นและร่างที่สั่นเทาของนาง ทำให้ต้วนหงใจอ่อนยวบ“ทำไม...ทำไมท่านถึงใจร้ายกับข้ายิ่งนัก” เสียงตัดพ้อปนสะอื้นอย่างยอมแพ้ดังขึ้นเบาๆ ในที่สุดหวังอี้เฟยก็สูญสิ้นซึ่งเรี่ยวแรงและกำลังใจ นางได้แต่ปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจโดยไม่ดิ้นรนขัดขืนความท้อแท้ และความเจ็บปวด จากการที่ไม่เป็นที่ต้องการของบุรุษหนึ่งเดียวที่นางมีใจให้ ยังมีไม่ถึงครึ่งของความเจ็บปวดจากการได้รับรู้ว่าเขาทั้งเคียดแค้น ทั้งชิงชังในตัวนาง“ชู่” เขากระซิบชิดริมฝีปากนาง ทั้งยังใช้ริมฝีปากของเขาจูบซับคราบน้ำตาที่หลงเหลืออยู่บนสองข้างแก้มหลังจากนั้นทุกสัมผัสของเขา กลับอ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขา ไล้ลงไปทั่วร่างเนียน โดยเฉพาะผิวอ่อนนุ่มของนางที่เป็นรอยแดงจากก
last update최신 업데이트 : 2026-02-04
더 보기
이전
1
...
101112131415
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status