กับดักเสน่หา의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

144 챕터

บทที่ 130

หวังอี้เฟยเกล้าผมปักปิ่นอย่างสตรีที่ออกเรือนแล้ว เร่งเดินทางออกจากเมืองหลวง ความตั้งใจเดิมที่จะเดินทางกลับบ้านเกิดของมารดา เป็นอันต้องแปรเปลี่ยน เมื่อนึกถึงสหายผู้หนึ่งขึ้นมาหญิงสาวเปลี่ยนเส้นทาง โดยมุ่งหน้าไปเมืองหยางที่อยู่ไม่ไกลจากชายแดนแคว้นเยวี่ยปีแรกที่ถูกส่งตัวเข้าไปในวังหลวง หวังอี้เฟยมีสหายผู้หนึ่ง ซึ่งมีบ้านเกิดอยู่ที่เมืองหยางแห่งนี้ ทั้งสองเคยเป็นเพื่อนร่วมห้อง และคอยให้ความช่วยเหลือกันด้วยดีเสมอมาเมื่อบ้านเมืองคับขันวุ่นวาย สหายผู้นี้ได้รับความช่วยเหลือจากหญิงสาวจึงสามารถหนีรอดไปได้ ทั้งที่ไม่รู้แน่ชัดว่าหลังเกิดเรื่องในเมืองหลวง อีกฝ่ายจะเดินทางกลับบ้านเกิดหรือไม่ทว่าเมื่อยามไร้ทางไป กระทั่งความคิดก็ยังสับสนไร้จุดมุ่งหมายเช่นยามนี้ ชื่อของเมืองหยางพลันวาบเข้ามาในสมองแม้รอบกายจะมีเพียงขุนเขา และสายน้ำ ทว่าหวังอี้เฟยเพียงหวังให้บรรยากาศที่ห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติและผืนดินอุดมสมบูรณ์ช่วยเยียวยาความเหนื่อยล้าและบาดแผลฉกรรจ์ในใจของนางให้ทุเลาลงไปบ้างหลังจากนั้นนางจะเริ่มต้นใหม่เมื่อจิตใจสงบลงแล้วราชองครักษ์ที่ได้รับคำสั่งให้พาหวังอี้เฟยไปส่ง ตลอดทางพวกเขาปฏิบัติต่อนางอย่
last update최신 업데이트 : 2026-02-05
더 보기

บทที่ 131

ที่สำคัญหวังอี้เฟยไม่ได้ปกปิดว่าตนเองตั้งครรภ์ นั่นยิ่งทำให้คนในหมู่บ้านแห่งนั้นรู้สึกสงสาร และเห็นอกเห็นใจในตัวนางอันที่จริงหวังอี้เฟยไม่ได้ตั้งใจเรียกร้องความสงสาร แต่สาเหตุหลักก็เพื่อปกป้องตัวเองจากบุรุษทั้งหลายที่ต่างก็ให้ความสนใจในตัวนาง ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในหมู่บ้านหญิงหม้ายสามีตาย ทั้งยังตั้งครรภ์ แม้จะมีรูปร่างหน้าตางดงาม ทว่าผู้ใดจะยินยอมให้บุตรชายแต่งนางไปเป็นฮูหยินเล่า...ตั๋วเงินทั้งหมดที่นำติดตัวมา หวังอี้เฟยใช้ซื้อที่ดินปลูกสร้างบ้าน นางยังเหลือมากพอที่จะซื้อข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าอีกหลายชุดที่สำคัญนางยังได้แม่ไก่มาอีกหลายตัว ความคิดที่จะทำแปลงปลูกผัก เลี้ยงไก่ และเย็บปักหมอนและผ้าห่มลายมงคลเพื่อยังชีพ ทำให้หวังอี้เฟยมีกำลังใจที่จะตื่นแต่เช้าในวันรุ่งขึ้น เพื่อทำให้ทุกอย่างเป็นรูปเป็นร่างบ้านหลังเล็กที่มีสองห้องนอน สำหรับตัวนางเองและลูกน้อยของนางในอนาคต โรงครัว เพิงขนาดใหญ่สำหรับเก็บฟืน และห้องสำหรับเก็บอาหารแห้ง ทั้งหมดได้รับความช่วยเหลือจากคนในหมู่บ้านสภาพอากาศโดยรวมรอบหมู่บ้านค่อนข้างจะหนาวเย็นเพราะถูกล้อมรอบด้วยภูเขา แต่ก็อุดมสมบูรณ์ทั้งน้ำและทรัพยากรธรร
last update최신 업데이트 : 2026-02-05
더 보기

บทที่ 132

แววตาของเขาไม่ปรากฏแววประหลาดใจแต่อย่างใด นางพลันตระหนักว่าฟางจือหรงผู้ที่ล่วงรู้เป็นคนแรกว่านางตั้งครรภ์ได้เผยความลับของนางให้เขารู้แล้ว!นางไม่สมควรบังเอิญพบฟางจือหรง ซึ่งกำลังศึกษาตำราแพทย์อย่างจริงจังเลย ไม่เช่นนั้นความลับของนางจะยังคงเป็นความลับต่อไปและต้วนหง บิดาของลูกในครรภ์ ก็ไม่มีทางที่จะยืนอยู่ตรงหน้านางในยามนี้“เพราะอะไร” ต้วนหงถามนางเสียงเบาดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่สงสารของเขา ทำให้นางแทบไม่อยากจะเชื่อ ทว่านางมิใช่หวังอี้เฟย เด็กสาวผู้อ่อนต่อโลกผู้นั้นอีกแล้ว จึงไม่กล้าที่จะทึกทักเข้าข้างตัวเอง‘ความรักใคร่สงสารหรือ... อย่าเพ้อฝันถึงเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย’ นางได้แต่เย้ยหยันตัวเองในใจอย่างอดสู“ขอบพระคุณท่านป้ามากขอรับที่ให้ความช่วยเหลือฮูหยินของข้ามาโดยตลอด” ต้วนหงยิ้มให้หานฮูหยินอย่างจริงใจ โดยไม่สนใจว่าคำพูดของเขากำลังทำให้ผู้คนตกตะลึงจนพูดไม่ออก“ฮะ...ฮูหยินหรือ” หานฮูหยินอ้าปากค้าง ถึงตอนนี้นางเองก็เพิ่งจะมองเห็นใบหน้าตกตะลึงของหวังอี้เฟย ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยพลันยิ้มออกมาอย่างยินดี “ดียิ่ง สามีเจ้ายังมีชีวิตอยู่หรอกหรือ ดียิ่งๆ ในที่สุดสวรรค์ก็ไม่ได้ทอดทิ้ง
last update최신 업데이트 : 2026-02-05
더 보기

บทที่ 133

หวังอี้เฟยคิดในใจว่าในที่สุดนางก็ต้องจำใจเผชิญกับความเป็นจริง ไม่ว่าเขาจะตามนางมาถึงที่นี่เพราะเหตุใด ความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธก็คือเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างนางกับเขา หาใช่ความรักไม่ แต่มันคือความผิดพลาดทั้งสิ้น“อี้เฟย ไยจึงหลบหน้าข้า ทั้งยังจากมาโดยไม่ให้ข้ามีโอกาสแม้แต่จะอธิบายเรื่องของเรา” น้ำเสียงตัดพ้อของเขาทำให้หวังอี้เฟยเงยหน้าขึ้นมามองอย่างตกตะลึง“อธิบาย...” หวังอี้เฟยคล้ายไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะเอ่ยสิ่งใดนางขมวดคิ้วมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้าของต้วนหงตรงๆ เป็นครั้งแรก ก่อนจะสบตาคมกล้าที่ตอนนี้ไร้ซึ่งแววเกลียดชังใดๆตรงกันข้ามกลับส่องประกายบางอย่างที่นางไม่เคยรู้ว่านางจะได้รับจากเขา ใบหน้านวลก้มลงหลบใบหน้าคมที่กำลังก้มลงมาหาอย่างสับสน ทว่าเขากลับไม่ยินยอม มือใหญ่เชยคางเล็กให้เงยหน้าขึ้นมา“ข้ารักเจ้า” ต้วนหงเอ่ยแล้วสบตากับนางราวกับอยากให้นางมั่นใจในสิ่งที่ได้ยิน “ข้าไม่สนเรื่องในอดีต เพราะรู้ดีว่าเจ้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ วันนั้นข้าตั้งใจจะบอกเจ้า แต่จนใจเพราะเจ้าไม่อยู่แล้ว ข้าพยายามตามหาเจ้า แต่เจ้ากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย”“ขะ...ข้า เรื่องใน
last update최신 업데이트 : 2026-02-05
더 보기

บทที่ 134

ตอนพิเศษ 2การเดินทางของจูเสวี่ยหลินนับตั้งแต่แยกกับไป๋หลินและสือเจี้ยนหาวที่มุ่งหน้ากลับแคว้นจ้าว จูเสวี่ยหลินก็เดินทางกลับเข้ามายังเมืองหลวงแคว้นหนานเงียบๆความหดหู่สิ้นหวังในใจ ทำให้นางไม่อาจสงบใจลงได้ คำสั่งเสียสุดท้ายของพอล ยังคงดังก้องในความทรงจำ เช่นกันกับภาพที่เจี่ยนอิงถูกไซฟรอสเหวี่ยงร่างลงไปในทะเลสาบหลังจากนั้นไม่ว่านางจะพยายามค้นหาร่างของเขาเท่าไรก็หาไม่พบ ความจริงแล้วหญิงสาวตระหนักดี โอกาสที่เจี่ยนอิงจะรอดชีวิตนั้นน้อยมาก ไม่ว่าจะเป็นบาดแผลจากแส้เลเซอร์ บาดแผลจากคมมีด และบาดแผลจากคมเขี้ยวของไซฟรอสต่อให้ไม่จมหายไปในทะเลสาบ ก็ใช่ว่าเขาจะทนความเจ็บปวดได้ แต่ถึงอย่างนั้นจูเสวี่ยหลินก็ยังอยากจะพยายาม เพราะรู้ดีว่าหากนางไม่ทำก็ไม่มีใครอื่นอีก... ภาพใบหน้าเศร้าสร้อยและดวงตาสิ้นหวังของเขา ในยามที่ถูกสตรีที่เขาคิดว่าเป็นมารดาทำร้ายจิตใจครั้งแล้วครั้งเล่าน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมด้วยการขอร้อง ในยามที่เขาบอกให้นางเกลียดเขา แต่ขอให้นางอภัยให้ผู้เป็นมารดารอยยิ้มน่าสงสารของเขา ในยามที่เอ่ยขอบคุณนาง ที่นางอุตส่าห์มีความคิดที่จะช่วยเหลือเขาอย่างจริงใจ เพราะไม่เคยม
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 135

จูเสวี่ยหลินกระชากตัวเสื้อที่แทบจะปกปิดอะไรไม่มิดออกไปจากร่างใหญ่ตรงหน้า รอยแผลเป็นแนวทแยงเส้นยาวที่ยังคงหลงเหลือรอยไหม้เกรียมให้เห็นเด่นชัดแผลนั้นเริ่มติดเชื้อและบวมแดง เพราะไม่ได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี“นี่หากเจ้าสนใจเจ้าทาสนี่...” เขาเอ่ยไม่ทันจบเงินจำนวนหนึ่งตำลึงก็ถูกโยนมา โดยที่ร่างบางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ“ไปให้พ้นหน้าข้า”“อะไรกัน แค่นี้จะไปพอได้ยังไง รู้หรือไม่ว่าข้าซื้อเขามา...” ปากที่คิดจะบิดเบือนหากำไรหุบลงแทบจะทันทีที่เห็นดวงตาวาววับด้วยโทสะของอีกฝ่าย เขากลืนน้ำลายแล้วยักไหล่ก่อนที่จะเดินหนีไป จูเสวี่ยหลินมองไปยังร่างสกปรกมอมแมมที่เอาแต่ก้มหน้านั้นด้วยความสับสน มือสั่นเทาทั้งสองข้างยื่นออกไปหาเขาช้าๆ ก่อนที่จะค่อยๆ บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้น ตอนแรกเขามีท่าทีหวาดกลัวและตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัดเป็นเขา...เจี่ยนอิง!! “เจ้า...ในที่สุดข้าก็หาเจ้าพบ” จูเสวี่ยหลินโผกายเข้าไปกอดเขาเอาไว้ โดยไม่สนใจว่าตามเนื้อตัวของเขานั้นจะสกปรกเพียงใดความยินดีในใจที่เขายังมีชีวิตอยู่ ทำให้นางมองข้ามทุกสิ่ง เพราะตอนนี้ความพยายามของนางไม่สูญเปล่าแล้ว สิ่งที่รับปากพอลก่อ
last update최신 업데이트 : 2026-02-06
더 보기

บทที่ 136

แม้จะยังเร็วไปที่นางจะสรุป แต่เห็นได้ชัดว่าในระหว่างที่เขาหายตัวไปนั้น เขาถูกจับตัวไปขายเป็นทาสและถูกทุบตีอย่างทารุณ เรื่องนี้อาจเพราะความทรงจำที่ยังคงสับสน และร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บรุนแรง ทำให้เขากลายเป็นคนขี้กลัว หวาดระแวงคนทุกคน ดังนั้นหากจะถามว่าเขารอดมาได้อย่างไรนั้น...ลืมไปได้เลย หลังจากที่นางพาเขากลับเข้ามาในห้อง จูเสวี่ยหลินก็ตรงไปนั่งลงบนโต๊ะ ซึ่งตอนนี้มีข้าวปลาอาหารวางเรียงรายอยู่ นางหิวมากและไม่อยากจะคิดอะไร จนกว่าจะได้เติมกระเพาะที่ว่างเปล่าให้เต็ม “นั่งสิ” ไม่คาดพอนางสั่งให้นั่ง เขาก็นั่งจริงๆ ทว่าเขากลับนั่งลงบนพื้น ทั้งยังยกเข่าทั้งสองข้างขึ้นมากอด แล้วมุดตัวเข้าไปใต้โต๊ะ! ดวงตาสองข้างกะพริบมองนางนิ่งคล้ายรอ “ไม่หิวหรือ” จูเสวี่ยหลินเอ่ยถาม นางรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นใบ้ เพียงแต่ไม่ไว้ใจผู้ใดมากพอที่จะคุยด้วย ดังนั้นนางจึงอดทนรอ รอให้เขาไว้ใจและพร้อมที่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาทั้งหมด แต่ตอนนี้ที่สำคัญกว่าเรื่องนี้คือ นางต้องทำให้เขาไว้ใจนางและรับรู้ว่านางไม่ได้คิดร้ายต่อเขา ใบหน้าที่อยู่ใต้โต๊ะยังค
last update최신 업데이트 : 2026-02-07
더 보기

บทที่ 137

เจี่ยนอิงนั่งตัวเกร็งอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เพราะปกติแล้วเขาไม่เคยได้รับอนุญาตให้นั่งร่วมโต๊ะกับผู้เป็นนาย แต่นายหญิงของเขาผู้นี้ ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งนัก ไม่เพียงแต่บังคับให้เขานั่งร่วมโต๊ะกับนางเท่านั้น แต่นางถึงกับบังคับให้เขากินกับข้าวในจาน ซึ่งปกติเขาเคยได้แต่ยืนมอง ไม่นับรวมที่เมื่อคืนนี้นางต่อยตีผู้อื่น เพียงเพื่อเขา คนที่เป็นทาสไร้ค่าเท่านั้น นางแตกต่างจากนายหญิงคนอื่นๆ ที่เขาเคยไปอยู่ด้วยอย่างสิ้นเชิง แต่เขาชอบ... “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือคนที่ซื้อเจ้ามา” จูเสวี่ยหลินจงใจมองข้ามอาการอึดอัด ซึ่งแสดงออกมาชัดเจนบนใบหน้าของเขา นางรู้ดีเพราะเขามองนางแล้วมองไปที่พื้นบ่อยๆ คล้ายกำลังขออนุญาตกลับไปนั่งบนพื้น แต่นางมีหรือจะยอม นางจะต้องทำให้เขากลับมาเป็นเหมือนคนธรรมดาให้ได้ เพราะหลังจากเรื่องเมื่อคืนที่นางทำร้ายเสี่ยวเอ้อผู้นั้นแทนเขา ดูเหมือนเขาจะมีท่าทีหวาดกลัวนางน้อยลงมาก “หากเจ้าไม่ตอบข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่” จูเสวี่ยหลินเอ่ยทั้งยังจ้องหน้าเขาเขม็ง เขากระวนกระวายเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ พยักหน้า
last update최신 업데이트 : 2026-02-07
더 보기

บทที่ 138

“ขะ..ขอรับ” อาฉินก้มหน้าลงอย่างขลาดกลัว ก่อนจะเริ่มเล่าต่อ “นะ...นายท่านลงมือเฆี่ยนตีก็จริง แต่เพราะแผลนั่นนายท่านจึงเกรงว่าเขาจะรับไม่ไหวจึงเฆี่ยนลงไปบนแขนขาเขาแทน ตอนแรกข้าคิดว่าเป็นเพราะหึงหวงนายหญิง กระทั่งวันหนึ่งข้าได้ยินนายท่านทะเลาะกับนายหญิง ข้าจึงรู้มาว่าที่นายท่านเดือดดาลถึงเพียงนั้น ก็เพราะนายท่านชอบพอเขา และนายหญิงรู้ถึงความชอบนั้นจึงพยายามยั่วยวนเขาให้นายท่านเห็น ทั้งยังเอ่ยขอเขากับนายท่าน หรือไม่เช่นนั้นก็แบ่งกันคนละวัน นับจากนั้นทั้งสองก็เข้าไปในห้องใต้ดินสลับกัน หลังจากกลับออกมาแผลที่ถูกเฆี่ยนตีบนตัวเขาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นไม่นานนายท่านก็ขายเขาออกมา ส่วนนายหญิงรู้ว่าข้าแอบส่งน้ำส่งอาหารให้เขา ข้าจึงถูกขายออกมาด้วย” อาฉินเอ่ยจบก็มีเพียงความเงียบงัน จูเสวี่ยหลินสูดลมหายใจเข้า มือสองข้างกำแน่นจนขาวซีด ขนลุกขนพองไปทั้งร่าง เมื่อหันไปมองใบหน้าเดือดดาลของหญิงสาว อาฉินจึงรีบเล่าเรื่องสุดท้ายให้ฟัง “ตอนที่เดินทางมากับขบวนค้าทาส เขาถูกซื้อไปหลายรอบ แต่ทุกครั้งก็จะถูกนำมาคืน และเขาก็ถูกทุบตีกลับมาแทบจะทุกครั้ง คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเขามีท่าทีหวาดกลัวแ
last update최신 업데이트 : 2026-02-07
더 보기

บทที่ 139

รุ่งเช้าวันต่อมารถม้าที่นางมอบเงินให้เขา และวานให้บอกเสี่ยวเอ้อจัดหามาให้ก็จอดรออยู่แล้ว ยังมีเสบียงอาหารสำหรับคนสองคน ตระเตรียมเอาไว้เรียบร้อย ทว่าใบหน้าของเสี่ยวเอ้อ ทำเอาหญิงสาวได้แต่เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “เขานึกอยู่ครึ่งค่อนคืนขอรับว่าท่านจะเอาอะไรบ้าง กว่าจะนึกออกข้าเกือบจัดเตรียมทุกอย่างไม่ทัน” นั่นคือคำตอบที่ทำเอานางเกือบหลุดหัวเราะ ทว่านางไม่ได้ทำเพียงแต่เอ่ยชมเขาออกมาคำสองคำ ในที่สุดจูเสวี่ยหลินก็มีโอกาสได้ใช้เงินก้อนใหญ่เป็นครั้งแรก นางใช้มันซื้อรถม้าอย่างดี มีที่นั่งบุนวมรอบด้านและมีข้าวของเครื่องใช้หลายอย่าง เรื่องค่าเดินทางที่นางใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่ายนั้น นางไม่ได้กังวลเลยสักนิด ความจุของนาฬิกาไมโครของนางที่เรียกได้ว่าเดินทางทั้งชีวิต เงินที่ได้มาจากหนานเฟยหลงก็ไม่มีวันหมด คิดแล้วได้แต่นึกขำ ในยามที่หนานเฟยหลงให้นางเอ่ยความปรารถนาในใจได้สองข้อ เพื่อเป็นรางวัลที่นางช่วยเหลือเขาในการกอบกู้บัลลังก์ และสิ่งที่นางขอก็มีสองข้อจริงๆ ข้อที่หนึ่งคือเงิน ข้อสองก็คือเงินอีกนั่นแหละ
last update최신 업데이트 : 2026-02-08
더 보기
이전
1
...
101112131415
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status