กับดักเสน่หา의 모든 챕터: 챕터 131 - 챕터 140

หวังอี้เฟยเกล้าผมปักปิ่นอย่างสตรีที่ออกเรือนแล้ว เร่งเดินทางออกจากเมืองหลวง ความตั้งใจเดิมที่จะเดินทางกลับบ้านเกิดของมารดา เป็นอันต้องแปรเปลี่ยน เมื่อนึกถึงสหายผู้หนึ่งขึ้นมาหญิงสาวเปลี่ยนเส้นทาง โดยมุ่งหน้าไปเมืองหยางที่อยู่ไม่ไกลจากชายแดนแคว้นเยวี่ยปีแรกที่ถูกส่งตัวเข้าไปในวังหลวง หวังอี้เฟยมีสหายผู้หนึ่ง ซึ่งมีบ้านเกิดอยู่ที่เมืองหยางแห่งนี้ ทั้งสองเคยเป็นเพื่อนร่วมห้อง และคอยให้ความช่วยเหลือกันด้วยดีเสมอมาเมื่อบ้านเมืองคับขันวุ่นวาย สหายผู้นี้ได้รับความช่วยเหลือจากหญิงสาวจึงสามารถหนีรอดไปได้ ทั้งที่ไม่รู้แน่ชัดว่าหลังเกิดเรื่องในเมืองหลวง อีกฝ่ายจะเดินทางกลับบ้านเกิดหรือไม่ทว่าเมื่อยามไร้ทางไป กระทั่งความคิดก็ยังสับสนไร้จุดมุ่งหมายเช่นยามนี้ ชื่อของเมืองหยางพลันวาบเข้ามาในสมองแม้รอบกายจะมีเพียงขุนเขา และสายน้ำ ทว่าหวังอี้เฟยเพียงหวังให้บรรยากาศที่ห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติและผืนดินอุดมสมบูรณ์ช่วยเยียวยาความเหนื่อยล้าและบาดแผลฉกรรจ์ในใจของนางให้ทุเลาลงไปบ้างหลังจากนั้นนางจะเริ่มต้นใหม่เมื่อจิตใจสงบลงแล้วราชองครักษ์ที่ได้รับคำสั่งให้พาหวังอี้เฟยไปส่ง ตลอดทางพวกเขาปฏิบัติต่อนางอย่

แววตาของเขาไม่ปรากฏแววประหลาดใจแต่อย่างใด นางพลันตระหนักว่าฟางจือหรงผู้ที่ล่วงรู้เป็นคนแรกว่านางตั้งครรภ์ได้เผยความลับของนางให้เขารู้แล้ว!นางไม่สมควรบังเอิญพบฟางจือหรง ซึ่งกำลังศึกษาตำราแพทย์อย่างจริงจังเลย ไม่เช่นนั้นความลับของนางจะยังคงเป็นความลับต่อไปและต้วนหง บิดาของลูกในครรภ์ ก็ไม่มีทางที่จะยืนอยู่ตรงหน้านางในยามนี้“เพราะอะไร” ต้วนหงถามนางเสียงเบาดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่สงสารของเขา ทำให้นางแทบไม่อยากจะเชื่อ ทว่านางมิใช่หวังอี้เฟย เด็กสาวผู้อ่อนต่อโลกผู้นั้นอีกแล้ว จึงไม่กล้าที่จะทึกทักเข้าข้างตัวเอง‘ความรักใคร่สงสารหรือ... อย่าเพ้อฝันถึงเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย’ นางได้แต่เย้ยหยันตัวเองในใจอย่างอดสู“ขอบพระคุณท่านป้ามากขอรับที่ให้ความช่วยเหลือฮูหยินของข้ามาโดยตลอด” ต้วนหงยิ้มให้หานฮูหยินอย่างจริงใจ โดยไม่สนใจว่าคำพูดของเขากำลังทำให้ผู้คนตกตะลึงจนพูดไม่ออก“ฮะ...ฮูหยินหรือ” หานฮูหยินอ้าปากค้าง ถึงตอนนี้นางเองก็เพิ่งจะมองเห็นใบหน้าตกตะลึงของหวังอี้เฟย ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยพลันยิ้มออกมาอย่างยินดี “ดียิ่ง สามีเจ้ายังมีชีวิตอยู่หรอกหรือ ดียิ่งๆ ในที่สุดสวรรค์ก็ไม่ได้ทอดทิ้ง

ตอนพิเศษ 2การเดินทางของจูเสวี่ยหลินนับตั้งแต่แยกกับไป๋หลินและสือเจี้ยนหาวที่มุ่งหน้ากลับแคว้นจ้าว จูเสวี่ยหลินก็เดินทางกลับเข้ามายังเมืองหลวงแคว้นหนานเงียบๆความหดหู่สิ้นหวังในใจ ทำให้นางไม่อาจสงบใจลงได้ คำสั่งเสียสุดท้ายของพอล ยังคงดังก้องในความทรงจำ เช่นกันกับภาพที่เจี่ยนอิงถูกไซฟรอสเหวี่ยงร่างลงไปในทะเลสาบหลังจากนั้นไม่ว่านางจะพยายามค้นหาร่างของเขาเท่าไรก็หาไม่พบ ความจริงแล้วหญิงสาวตระหนักดี โอกาสที่เจี่ยนอิงจะรอดชีวิตนั้นน้อยมาก ไม่ว่าจะเป็นบาดแผลจากแส้เลเซอร์ บาดแผลจากคมมีด และบาดแผลจากคมเขี้ยวของไซฟรอสต่อให้ไม่จมหายไปในทะเลสาบ ก็ใช่ว่าเขาจะทนความเจ็บปวดได้ แต่ถึงอย่างนั้นจูเสวี่ยหลินก็ยังอยากจะพยายาม เพราะรู้ดีว่าหากนางไม่ทำก็ไม่มีใครอื่นอีก... ภาพใบหน้าเศร้าสร้อยและดวงตาสิ้นหวังของเขา ในยามที่ถูกสตรีที่เขาคิดว่าเป็นมารดาทำร้ายจิตใจครั้งแล้วครั้งเล่าน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมด้วยการขอร้อง ในยามที่เขาบอกให้นางเกลียดเขา แต่ขอให้นางอภัยให้ผู้เป็นมารดารอยยิ้มน่าสงสารของเขา ในยามที่เอ่ยขอบคุณนาง ที่นางอุตส่าห์มีความคิดที่จะช่วยเหลือเขาอย่างจริงใจ เพราะไม่เคยม

แม้จะยังเร็วไปที่นางจะสรุป แต่เห็นได้ชัดว่าในระหว่างที่เขาหายตัวไปนั้น เขาถูกจับตัวไปขายเป็นทาสและถูกทุบตีอย่างทารุณ เรื่องนี้อาจเพราะความทรงจำที่ยังคงสับสน และร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บรุนแรง ทำให้เขากลายเป็นคนขี้กลัว หวาดระแวงคนทุกคน ดังนั้นหากจะถามว่าเขารอดมาได้อย่างไรนั้น...ลืมไปได้เลย หลังจากที่นางพาเขากลับเข้ามาในห้อง จูเสวี่ยหลินก็ตรงไปนั่งลงบนโต๊ะ ซึ่งตอนนี้มีข้าวปลาอาหารวางเรียงรายอยู่ นางหิวมากและไม่อยากจะคิดอะไร จนกว่าจะได้เติมกระเพาะที่ว่างเปล่าให้เต็ม “นั่งสิ” ไม่คาดพอนางสั่งให้นั่ง เขาก็นั่งจริงๆ ทว่าเขากลับนั่งลงบนพื้น ทั้งยังยกเข่าทั้งสองข้างขึ้นมากอด แล้วมุดตัวเข้าไปใต้โต๊ะ! ดวงตาสองข้างกะพริบมองนางนิ่งคล้ายรอ “ไม่หิวหรือ” จูเสวี่ยหลินเอ่ยถาม นางรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นใบ้ เพียงแต่ไม่ไว้ใจผู้ใดมากพอที่จะคุยด้วย ดังนั้นนางจึงอดทนรอ รอให้เขาไว้ใจและพร้อมที่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาทั้งหมด แต่ตอนนี้ที่สำคัญกว่าเรื่องนี้คือ นางต้องทำให้เขาไว้ใจนางและรับรู้ว่านางไม่ได้คิดร้ายต่อเขา ใบหน้าที่อยู่ใต้โต๊ะยังค

“ขะ..ขอรับ” อาฉินก้มหน้าลงอย่างขลาดกลัว ก่อนจะเริ่มเล่าต่อ “นะ...นายท่านลงมือเฆี่ยนตีก็จริง แต่เพราะแผลนั่นนายท่านจึงเกรงว่าเขาจะรับไม่ไหวจึงเฆี่ยนลงไปบนแขนขาเขาแทน ตอนแรกข้าคิดว่าเป็นเพราะหึงหวงนายหญิง กระทั่งวันหนึ่งข้าได้ยินนายท่านทะเลาะกับนายหญิง ข้าจึงรู้มาว่าที่นายท่านเดือดดาลถึงเพียงนั้น ก็เพราะนายท่านชอบพอเขา และนายหญิงรู้ถึงความชอบนั้นจึงพยายามยั่วยวนเขาให้นายท่านเห็น ทั้งยังเอ่ยขอเขากับนายท่าน หรือไม่เช่นนั้นก็แบ่งกันคนละวัน นับจากนั้นทั้งสองก็เข้าไปในห้องใต้ดินสลับกัน หลังจากกลับออกมาแผลที่ถูกเฆี่ยนตีบนตัวเขาก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นไม่นานนายท่านก็ขายเขาออกมา ส่วนนายหญิงรู้ว่าข้าแอบส่งน้ำส่งอาหารให้เขา ข้าจึงถูกขายออกมาด้วย” อาฉินเอ่ยจบก็มีเพียงความเงียบงัน จูเสวี่ยหลินสูดลมหายใจเข้า มือสองข้างกำแน่นจนขาวซีด ขนลุกขนพองไปทั้งร่าง เมื่อหันไปมองใบหน้าเดือดดาลของหญิงสาว อาฉินจึงรีบเล่าเรื่องสุดท้ายให้ฟัง “ตอนที่เดินทางมากับขบวนค้าทาส เขาถูกซื้อไปหลายรอบ แต่ทุกครั้งก็จะถูกนำมาคืน และเขาก็ถูกทุบตีกลับมาแทบจะทุกครั้ง คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเขามีท่าทีหวาดกลัวแ