All Chapters of บุปผากลางวสันต์: Chapter 21 - Chapter 30

“แล้วอวี่หยางเล่าส่งข่าวมาหรือไม่” เยวี่ยเทียนฉีเอ่ยถามถึงเซียวอวี่หยาง ผู้เป็นทั้งสายสืบที่มีฝีมือและสหายลับๆ ของเยวี่ยเสียนเฉิง คนผู้นี้รู้จักคุ้นเคยกับเยวี่ยเสียนเฉิงมาตั้งแต่เด็ก และนับเป็นสหายเพียงหนึ่งในสามที่เยวี่ยเสียนเฉิงมอบความไว้วางใจตอนนี้เยวี่ยเสียนเฉิงส่งเขาไปอยู่ข้างกายเผิงเซี่ยหลี่ และเผิงอู่กวน เพื่อจับตาดูความเคลื่อนไหว“เขาบอกเพียงว่าสาสน์ฉบับนั้นอยู่กับหยางเหอซี และกำลังจะส่งมอบให้ใครบางคน เพราะหยางเหอซีเกรงว่าสองพ่อลูกจะทำหายไป”“เช่นนั้นก็แสดงว่าสิ่งที่อยู่ในจดหมายนั้นสำคัญมาก หาไม่คนอย่างหยางเหอซีจะรับงานนี้ด้วยตัวเองหรือ”“อวี่หยางเองก็คิดเหมือนท่าน ข้อความในสาน์สนั้นอาจจะเป็นกุญแจไขปริศนาว่ารัชทายาทกำลังทำอะไรอยู่” เยวี่ยเสียนเฉิงถอนหายใจ“ไม่รู้ว่าทำไมข้าจึงรู้สึกว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมา”“ไม่ว่าจะอย่างไรเรื่องเช่นนี้ก็ต้องเกิดขึ้นสักวัน ตราบใดที่ราชสำนักยังคงมีขุนนางที่เห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตน ทั้งยังฝักใฝ่ในอำนาจที่ไม่อาจจับต้องได้” เยวี่ยเทียนฉีเองก็เบื่อหน่ายเหลือเกินกับเรื่องราวเช่นนี้ไม่ว่ากี่ยุคกี่สมัยการแก่งแย่งชิงดีในอำนาจ ชื่อเสียง เงินทองของขุนนาง

ผู้คนมากมายที่แต่งกายมอซอกำลังทยอยเดินทางเข้าเมืองหลวง จุดประสงค์นั้นเดาออกจากเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ เพราะข่าวการเปิดโรงทานของเสนาบดีแคว้นเยวี่ย ทว่าจนแล้วจนรอดซูฉิงเยี่ยนและคนอื่นๆ ที่พยายามปะปนเข้ามาก็ยังคงถูกพบตัว หลังจากที่พยายามหลบกลุ่มคนที่ไปดักรออยู่ที่ถนนหลักตรงกำแพงเมืองซูฉิงเยี่ยนพาฉินหยูเฟยกับสาวใช้สองคนเดินเลี่ยงออกมาอีกทาง ป่าไผ่ที่ตั้งอยู่รอบกำแพงเมืองหลวงทิศตะวันตก คือที่หลบซ่อนอำพรางกายชั้นเยี่ยม กระนั้นพวกนางก็ยังคงถูกติดตามมาอย่างไม่ลดละ กระทั่งนางกำนัลผู้ติดตามทั้งสองอาสาออกไปล่อเหล่ามือสังหารให้ไปอีกทาง เพื่อให้ซูฉิงเยี่ยนได้มีโอกาสพาฉินหยูเฟยหนี แต่หลังจากที่พวกนางจากไปแล้ว พวกนางก็ไม่ได้กลับมาอีกเลยข่าวคราวทุกอย่างเงียบหาย ฟู่หย่งเจี้ยนกับคนของเขาก็ไม่รู้จะยังคงตามหาพวกนางหรือไม่ และป่านนี้แคว้นฉินจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง คำถามพวกนี้วนเวียนในหัวของโฉมสะคราญที่กำลังนั่งเงียบ ทำให้คนที่กำลังมองอยู่รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ“เราต้องไปต่อ” ซูฉิงเยี่ยนเอ่ย“พวกเขาต้องเอาชีวิตมาทิ้งยังต่างแดนเพราะข้าคนเดียว” ฉินหยูเฟยไหล่สะท้านในที่สุดนางก็ไม่หลงเหลือความเข้มแข็งใดๆ อ

เขาจะจบงานของเขาเสียที หลังจากที่เสียเวลามาทั้งวันเพียง เพื่อตามล่าหญิงสาวอ่อนแอเพียงนางเดียว ทั้งที่นางมีคนติดตามเพียงไม่กี่คนซูฉิงเยี่ยนลากเท้าไปเรื่อยๆ อย่างไม่ยอมแพ้ แน่นอนนางรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะไปสิ้นสุดที่ใด นางเคยได้ยินซวงเอ๋อร์สาวใช้ของนางเอ่ยถึงหน้าผาแห่งนี้มาก่อนหน้าผาแห่งนี้เคยมีคนที่ขึ้นมาหาของป่า แล้วไม่ระวังพลัดตกลงไป แต่บางคนไม่ถึงกับตาย เพราะด้านล่างเป็นแม่น้ำที่มีความลึกพอสมควรนางไม่เคยวาดหวังว่าตัวเองจะมีโชคกับการเสี่ยงดวง ทว่านางยินดีที่จะเสี่ยงดูสักครั้ง ถึงอย่างไรหากไม่ทำอะไรเลยทั้งนาง และองค์หญิงฉินหยูเฟยก็ต้องถูกสังหารอยู่ดี มิสู้นางยอมเสี่ยงเพื่อให้อีกฝ่ายรอดไปได้ดีกว่า เพราะถ้าหากปล่อยให้อีกฝ่ายทำเช่นนาง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าฉินหยูเฟยอาจจะโดนจับได้ตั้งแต่เริ่มออกเดินแล้วเมื่อไม่มีทางเลือกซูฉิงเยี่ยนจึงได้แต่หวังพึ่งพาโชค หากว่านางยังพอมีเหลืออยู่บ้าง นั่นอาจจะทำให้นางเพียงเจ็บตัวเล็กๆ น้อยๆ หลังจากที่ตกลงไป“เหนื่อยแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”เสียงเย้ยหยันดังขึ้นด้านหลังทำให้ซูฉิงเยี่ยนสะดุ้ง มือเล็กดึงผมยาวลงมาปิดใบหน้าส่วนหนึ่ง จนมองไม่เห็นแผลเป็นปลอม เมื่อหันห

สติรับรู้เริ่มพร่าเลือน ลางสังหรณ์ในใจชัดแจ้งครั้งนี้นางคงไม่เหลือเรี่ยวแรงให้ตะเกียกตะกายเอาตัวรอดอีกแล้ว มาจนถึงตอนนี้นางก็นับว่าตัวเองไม่ผิดต่อฟู่หย่งเจี้ยน นางสามารถเอาของทั้งหมดมาไว้ยังจุดนัดพบตามที่เคยบอกเขาเสียงฝีเท้าดังแว่วเข้ามา แต่นางไม่กล้าที่จะหันไปมอง นางกลัวว่าจะผิดหวังอีกครั้ง หากนั่นคือจินตนาการที่นางสร้างขึ้นเพื่อเข้าข้างตัวเอง กระทั่งสัมผัสอันแสนนุ่มนวลแตะลงบนแก้มซูฉิงเยี่ยนฝืนลืมตาขึ้นจนมองเห็นใบหน้าพร่าเลือนของบุรุษผู้หนึ่ง นางรับรู้เพียงลางๆ ว่าเขากำลังพยุงร่างนางขึ้นอย่างเบามือ เพราะเขาน่าจะเห็นบาดแผลบนตัวนาง ตอนนี้เลือดที่เปรอะเปื้อนไปทั้งร่าง ลำพังชุดสีเข้มที่นางสวม คงไม่อาจอำพรางกลิ่นคาวเอาไว้อยากจะเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ แต่เรี่ยวแรงของนางโดนสูบไปใช้จนสิ้น ตอนนี้แม้แต่สติการรับรู้ก็กำลังจะดับลงเช่นกันเสียงทุ้มของเขาที่แฝงเอาไว้ด้วยความห่วงหาอาทร กลับดังก้องราวความฝัน “ในที่สุดข้าก็พบตัวเจ้าแล้ว เสี่ยวหวงหยง[1] ของข้า”เยวี่ยเสียนเฉิงเลิกคิ้วมองผู้เป็นอาด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะก้มลงมองชายหนุ่มผอมแห้งที่อยู่ในชุดสกปรกมอมแมมบนพื้นศาลาตามเนื้อตัวและพื้นโดยร

“หืม เจ้าลืมไปแล้วหรือไร บ้านนั้นมีห้องนอนห้องเดียว อาจเพราะความจำเป็นก็ได้”“หากเป็นเช่นนั้น ท่านอ๋องน่าจะส่งข่าวให้ฉวนจินมาพาไปที่อื่นแล้ว เพราะหากอยู่ตามลำพังเช่นนี้ คงไม่พ้นท่านอ๋องต้องดูแลนางด้วยตัวเอง และคนอย่างเขาไม่น่าจะ...”“ใช่ท่านอาของข้าผู้นี้น่ะหรือจะยอมปรนนิบัติผู้อื่น ยิ่งเป็นหญิงสาวด้วยแล้ว” เยวี่ยเสียนเฉิงหัวเราะทั้งยังก้าวไปข้างหน้าช้าๆ“เช่นนั้นนางก็คงจะเป็นแม่นางซูจริงๆ แต่ข้าน้อยไม่เคยรู้เลยว่าคนของเราได้ข่าวนางแล้ว”“ไม่ ไม่มีข่าวของนางจริงๆ” เยวี่ยเสียนเฉิงเว้นจังหวะไปครู่ใหญ่ก่อนจะแย้มยิ้มออกมา “น่าประหลาดใจยิ่ง…ในตอนที่ข้ารู้ว่าท่านอาคล้ายพึงใจในตัวคุณหนูใหญ่ตระกูลซูนั้น กลับเป็นตอนที่ท่านอาบอกว่าได้ปล่อยมือจากนางไปแล้ว แต่ทั้งที่เป็นเช่นนั้นพอมารู้ตัวอีกที นางก็ได้มาอยู่ข้างกายท่านอาแล้ว คล้ายกับว่าสวรรค์ตั้งใจให้ท่านอาคลาดจากนาง แล้วค่อยส่งนางกลับมาหาเขาอีกครั้ง แต่จะอย่างไรเสียข้าก็ดีใจ เพราะมีไม่กี่คนที่สามารถทำให้ท่านอาแสดงอารมณ์หลายอย่างออกมาในวันเดียวเช่นวันนี้...เรื่องนี้ค่อยรอดูกันไป วันนี้เราสองคนยังมีเรื่องให้ต้องทำอีกมาก” เยวี่ยเสียนเฉิงเอ่ยจบพลันใ