All Chapters of บุปผากลางวสันต์: Chapter 41 - Chapter 50

เสียงสายฝนและสายลมกรรโชกสาดซัดด้านนอก ทำให้ซูฉิงเยี่ยนที่เพิ่งจะหลับไปได้ไม่นานลืมตาตื่นขึ้น สิ่งแรกที่นางเห็นคือใบหน้าเคร่งขรึมของเยวี่ยเทียนฉี ภายใต้แสงเทียนห่างออกไปเล็กน้อย นางหลับสนิทตั้งแต่หัวค่ำ จึงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาเข้ามาในห้องตอนไหนใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงหมกมุ่นอยู่กับกองหนังสือตรงหน้า ไม่รู้ตัวสักนิดว่าหญิงสาวตื่นแล้ว ทั้งยังจดจ้องเขาด้วยความรู้สึกหลากหลายความเก้อกระดากทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวขึ้น เมื่อนึกขึ้นได้ว่านางต้องนอนร่วมห้องกับเขา เนื่องจากที่นี่มีเพียงห้องนี้ที่สามารถหลับนอนได้ ยิ่งในยามที่อากาศหนาวเย็น เพราะฝนที่ยังคงเทกระหน่ำลงมาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจะว่าไปหลายวันที่ผ่านมานางรู้ดีว่าตัวเขาก็คงจะนอนในห้องเดียวกับนางมาโดยตลอด แตกต่างกันเพียงตอนนั้นนางไม่ได้สติจึงไม่รู้สึกถึงความประหม่าแต่ในตอนที่นางมีสติรับรู้เต็มที่เช่นนี้ เพียงแค่คิดว่าเขากับนางต้องหลับนอนภายในห้องเดียวกัน ซูฉิงเยี่ยนก็เกร็งไปทั้งร่างด้วยความเครียดยิ่งเมื่อมองเห็นฟูกนอนและผ้าห่มอีกชุดที่ถูกจัดเอาไว้เรียบร้อยห่างออกไปหนึ่งช่วงแขน หญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกขัดเขิน จนพานทำเอาใบหน้าเห่อร้อนขึ้นอย่า

มือใหญ่ที่กำลังแกะปมผ้าพันแผลชะงักไป เมื่อเห็นว่าหญิงสาวคล้ายจะหายใจหอบเล็กน้อย เนื่องจากปลายนิ้วของเขาแตะลงไปยังเนินอกที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าพันแผล เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าแดงก่ำที่หลับตาแน่นของหญิงสาวทันที เสียงสะอื้นที่ตามมาติดๆ ทำให้เขารู้ว่าตัวเองกำลังล้ำเส้นในที่สุด“ขะ...ข้า” นี่คือครั้งแรกที่เยวี่ยเทียนฉีจนด้วยคำพูดเขาเอนตัวกลับมานั่งตัวตรง เมื่อพบว่าตัวเองกำลังโน้มตัวอยู่เหนือร่างที่ท่อนบนแทบจะเรียกได้ว่าเปลือยเปล่าหากมองเผินๆ ท่าทางของเขาตอนนี้ คล้ายกำลังล่วงเกินนางอย่างไม่น่าให้อภัยซูฉิงเยี่ยนลืมตาขึ้นทว่านางกลับไม่สามารถมองเห็นสิ่งใด เนื่องจากน้ำตาที่กลบไปทั้งดวงตา บดบังทุกสิ่งตรงหน้าเอาไว้ และนางก็ดีใจที่มันเป็นเช่นนั้น เพราะสิ่งที่เพิ่งจะเกิดขึ้นนางทำให้นางอับอาย จนไม่รู้ว่าจะมีหน้าไปพบใครได้อีกแล้วมือเล็กพยายามขยับยกขึ้นอย่างยากลำบากเพื่อดึงสาบเสื้อของตัวเองเยวี่ยเทียนฉียื่นมือเข้าไปหมายจะช่วยนาง ทว่าเขากลับชะงักอย่างลังเล “ข้าขออภัย ข้าเป็นห่วงจนลืมไปว่า...” ยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบประโยคประตูห้องนอนของเขาพลันถูกเปิดออก“นายท่าน ท่านหมอมา...” เสียงเป๋าเป่าดังขึ้นแต่ก็เงี

ตลอดการสนทนาทั้งหมดนั้น เสวียนจิ้งไม่ได้หันมามองเฉิงเจี่ยอิง แต่นางกำลังตรวจตราบัญชีต่างๆ ของกิจการที่เป็นของพรรค ซึ่งนั้นเป็นหน้าที่ของเสวียนเฟิ่งที่หายตัวไป นางมักจะทำเช่นนี้เสมอ จนทำให้หลายคนเข้าใจว่านางไม่ใส่ใจฟังการรายงาน แต่ไม่ใช่กับเฉิงเจี่ยอิงที่เติบโตและเป็นเพื่อนกับนางมาตั้งแต่เล็กเสวียนจิ้งวางสมุดบัญชีเล่มแรกลง ก่อนจะหยิบอีกเล่มขึ้นมา พร้อมกับพลิกหน้าแรกดูทันที นั่นทำเอาเฉิงเจี่ยอิงขมวดคิ้ว เขาก้าวขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว ก่อนจะยกมือขึ้นกดสมุดบัญชีเล่มนั้นลง ทำให้เสวียนจิ้งเงยหน้าขึ้นมามองเขาในที่สุด“ตั้งแต่กลับมาท่านเอาแต่อ่านสมุดบัญชีพวกนั้นไม่หยุดพัก ข้ารู้ว่าท่านต้องทำหน้าที่นี้ไม่ให้ผิดพลาด เพื่อไม่ให้ผู้คุมกฎซ้ายโดนตำหนิ แต่ท่านต้องพักบ้าง ตั้งแต่มาถึงแคว้นเยวี่ยท่านนอนหลับไม่เคยเกินสองชั่วยามสักวัน วันนี้พอแค่นี้เถิด”เสวียนจิ้งยิ้มเมื่อมองใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่ายนานๆ ครั้งนางจะได้เห็นสีหน้าเช่นนี้ของเฉิงเจี่ยอิง ตั้งแต่นางปักปิ่นและรับตำแหน่งผู้คุมกฎขวา เขามักจะเจียมเนื้อเจียมตัว และเตือนตัวเองว่าเขาเป็นผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของนาง ไม่ใช่สหายวัยเด็ก“ตอนนี้เจ้ากลับยอ

“ข้าพยายามสอบเป็นขุนนางอยู่หลายปีแต่ก็ทำให้ท่านแม่ผิดหวัง หญิงสาวหลายคนต่างรังเกียจที่ข้าโง่เขลา จึงไม่อยากแต่งให้ข้า ตอนนั้นท่านแม่กลุ้มอกกลุ้มใจมากจนข้าต้องหลบออกมาอยู่ที่นี่ แม้ว่าอายุของข้าตอนนี้จะสามารถสอบเป็นบัณฑิตได้แล้ว แต่จะให้เข้ารับราชการนั้น....”เขายังคงตีหน้าเศร้า น้ำเสียงที่ออกมาสั่นนิดๆ จนแม้แต่ตัวเขาเองยังอดที่จะขนลุกไม่ได้ ดูเหมือนความสามารถในการล่อลวงคนของเขาจะพัฒนาขึ้นอีกหลายขุม แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในวังหลวงแล้วก็ตาม“ตอนที่ท่านแม่มาเห็นสภาพของข้ากับเจ้าเมื่อเช้า นางคิดว่าข้าล่อลวงเจ้า”‘ซึ่งก็เป็นเรื่องจริง’ เยวี่ยเทียนฉีแอบคิดในใจ“ท่านแม่โกรธมาก ทั้งยังยื่นคำขาดให้ข้าแต่งเจ้าเป็นฮูหยินให้ได้ มิเช่นนั้นจะตัดแม่ตัดลูกกับข้า”ซูฉิงเยี่ยนถึงกับพูดไม่ออก นางได้แต่คิดว่าไม่ว่าจะอย่างไรนางก็คือสาเหตุของเรื่องทั้งหมด เพราะเรื่องโกหกเหล่านี้เป็นเรื่องที่เขาแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้กับนาง ดังนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นจึงถือว่าเป็นเรื่องสุดวิสัย “แล้วหากว่าข้าสามารถอธิบายเรื่องทั้งหมดกับนางเล่า”“แม้แต่เจ้าก็รังเกียจข้าหรอกหรือ” เขาทำท่าหมดแรงไหล่ตกจนหญิงสาวรีบปฏิเสธแทบไม่ทัน“ไม่ใ

ผิดกับหยางเหอซีที่ชอบพอหญิงสาวตรงหน้า เขาจึงเข้าใจหมายความที่หญิงสาวแสดงออกชัดเจนยิ่ง เพราะมันสื่อว่านางมิได้เห็นคุณค่าของของหมั้นนั้นนัก และนางอาจไม่เห็นด้วยกับการหมั้นเช่นกัน“เจ้าออกมาเดินอยู่บนถนนที่เปลี่ยวร้างเพียงลำพัง ในยามที่มีข่าวกลุ่มโจรออกอาละวาดทั้งยังจับตัวไม่ได้เช่นนี้ ออกจะสุ่มเสี่ยงยิ่งนัก แม้ว่าที่นี่จะไม่ได้ห่างจากคฤหาสน์มาก แต่การที่หญิงสาวคนเดียวออกมาเดินเช่นนี้เกรงว่าจะไม่ค่อยปลอดภัยนัก อีกอย่างเจ้ามิใช่ว่ากำลังป่วยไข้อยู่หรอกหรือ ดูใบหน้าหรือก็ซีดเซียวถึงเพียงนี้ไยคู่หมั้นของเจ้าจึงปล่อยปละละเลยให้ออกมาตากลมเล่า”“จะโทษเขาก็คงไม่ได้ เป็นความผิดของข้าเองที่...”“เช่นนี้ก็แล้วกัน ข้าอาจช่วยท่านหาของชิ้นนั้น เจ้าสามารถบอกลักษณะของหยกแล้วขึ้นไปนั่งรอบนรถม้าเถิด ร่างกายของเจ้ายังคงเจ็บป่วย ออกมาตากลมอาจทำให้อาการเจ็บป่วยทรุดลงอีก” หยางเหอซีเดินเข้ามาอีกก้าวทั้งยังยื่นมือออกมาประคองหญิงสาวโดยไม่ให้นางได้ปฏิเสธ“เอ่อ...คิดว่าคงไม่ค่อยเหมาะสมหาก...” ซูฉิงเยี่ยนแสร้งทำสีหน้าหนักใจยิ่ง“ท่านหัวหน้าขอรับ ข้าน้อยว่า...” จั่วเกอขมวดคิ้วทั้งยังเอ่ยทัดทานผู้เป็นนาย เนื่องจากพวก