All Chapters of บุปผากลางวสันต์: Chapter 141 - Chapter 149

149 Chapters

บทที่ 141

ตอนพิเศษเสวียนจิ้ง-ฟู่หย่งเจี้ยนชีวิตอันโดดเดี่ยวของฟู่หย่งเจี้ยน เป็นจักรพรรดิแคว้นฉินเก็บมาได้ ดังนั้นในยามที่จักรพรรดิทรงประชวร ทรงให้เขาสาบานตนว่าจะคุ้มครององค์หญิงใหญ่ให้พ้นภัยจากไทเฮา ผู้ซึ่งมีอิทธิพลต่อขุนนางน้อยใหญ่ในราชสำนักการอารักขาฉินหยูเฟยไปยังแคว้นเยวี่ยอย่างปลอดภัยไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะตลอดเส้นทางขบวนเสด็จถูกนักฆ่ามากมายโจมตี กระทั่งฟู่หย่งเจี้ยนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด แต่กระนั้นเขาก็หวังว่าองค์หญิงฉินหยูเฟยและสหายตัวน้อยผู้กล้าหาญอย่างเยี่ยนซูจะปลอดภัยการถูกศัตรูจับได้เป็นเรื่องที่เขาเองคาดคิดเอาไว้แล้ว เพราะเขาเองก็ยอมใช้ชีวิตตนปกป้ององค์หญิง และหลักฐานสำคัญที่จะสืบสาวไปยังรัชทายาทแคว้นเยวี่ย รวมไปถึงหยกประจำพระองค์ขององค์หญิงที่จะช่วยยืนยันฐานะของอีกฝ่ายความเจ็บปวดจากการถูกทรมาน ไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัวจนเปิดเผยที่ซ่อนของหลักฐานสำคัญ เขาไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมเปิกปาก แม้ว่าความเจ็บปวดแสนสาหัสนั้นเกือบทำให้เขาเลือกเส้นทางแห่งความตาย มากกว่าการเสียสละตนเองเพื่อปกป้องใครสักคนทว่าการปรากฏตัวของสตรีผู้หนึ่ง กลับทำให้หัวใจซื่อสัตย์มั่นคงต่อผู้เป็นนายต้องมีอันสั่นคลอน เขาเคยคิดว่า
last updateLast Updated : 2026-02-09
Read more

บทที่ 142

เขาให้สงสัยนัก แม้ว่านางจะมีใบหน้าที่เรียกได้ว่างดงาม แต่นิสัยที่คล้ายจะหยาบกระด้างดังบุรุษของนาง ทำให้ความงดงามตามธรรมชาติของสตรี ถูกกลบฝังให้นางกลายเป็นคนแข็งกระด้างหากเขาอยู่กับนางจริง อาจพอจะเปลี่ยนให้นางเป็นสตรีมากขึ้น...ฟู่หย่งเจี้ยนสะดุ้งกับความคิดของตัวเอง เขามองซ้ายขวาราวกับกลัวว่าจะมีใครล่วงรู้ความคิดของตน ทั้งที่มันก็เป็นไปไม่ได้สักนิดเขาหน้าแดงและรับรู้ถึงความร้อนที่แผ่กระจายออกมาจากใบหน้า เขากำลังคิดอะไรอยู่ ไยเขาจึงจินตนาการถึงวันที่เขาและนางได้ใกล้ชิดกัน...เขาต้องไปจากที่นี่ หลบหนีไปไม่ให้นางต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องราวที่อันตรายเช่นนี้ แม้ว่านางจะมีฝีมือ แต่การดึงนางเข้าไปเกี่ยวพันด้วย ไม่ใช่สิ่งที่เขาควรทำ แต่หากเขามารถรอดชีวิตกลับมาได้ เขาอาจจะ...อาการบาดเจ็บของฟู่หย่งเจี้ยนดีขึ้น เขาเดินออกมาจากห้องช้าๆ สาวใช้ที่เดินอยู่เอ่ยถามเขาซึ่งเขาก็บอกนางตามตรงว่าอยากออกมาเดินบ้างเพราะรู้สึกอุดอู้เดินไปรอบๆ ตัวบ้านหลังเล็ก ทว่ากำแพงสูงที่ไม่เหมาะกับตัวเรือนนี้ ทำให้เขาอดที่จะมีคำถามไม่ได้ว่า เหตุใดบ้านหลังนี้จึงดูลึกลับนัก เพราะในคราแรกที่เขาบุกเข้ามานั้น เขาเพียงคิดว่า
last updateLast Updated : 2026-02-09
Read more

บทที่ 143

“จิ้ง”เสวียนจิ้งเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจกับการกระทำของเขา นางกระพริบตามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม กระทั่งฟู่หย่งเจี้ยนขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร นางจึงหัวเราะแล้วนั่งลงอย่างผ่อนคลาย“เอาเถิดเจ้ามีอะไรจะถามก็ถามมา”“เจ้า...คือเสวียนจิ้งใช่หรือไม่”“ใช่”แม้จะประหลาดใจแต่เสวียนจิ้งก็ตอบเขาไปตามตรง แม้จะไม่อยากให้เขารู้ว่านางเป็นคนของพรรคมาร แต่ในเมื่อเขาล่วงรู้แล้วนางก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะโกหกการที่นางเป็นคนของพรรคมารไม่ได้ทำลายความภาคภูมิใจของนางเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่นางกลัวบุรุษผู้นี้จะกลัวหัวหดจนหนีไปต่างหาก ซึ่งนางคงคิดมากไปเองเพราะท่าทีของเขายังคงเยือกเย็นอยู่เนื่องจากไม่ว่าผู้ใดที่ล่วงรู้ถึงนามและฐานะของนาง ส่วนใหญ่แล้วจะมีท่าทีหวาดกลัวหรือไม่ก็พยายามหาทางหลบเลี่ยง แต่บุรุษผู้นี้กลับกล้ารั้งนางเอาไว้ แล้วเอ่ยถามตรงๆ อย่างไม่กลัวตาย...ผิดคาดจริงๆ“เจ้าเป็นคนของพรรคมาร”“แล้วอย่างไร”“ข้าเป็นคนของราชสำนัก”“ข้ารู้”“แต่ข้าได้ยินมาจากสหายชาวยุทธ์ว่ากฎของวังเมฆาอัคคีคือไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักมิใช่หรือ”“ใช่”ฟู่หย่งเจี้ยนขมวดคิ้วมองท่าทีไม่รู้ร
last updateLast Updated : 2026-02-10
Read more

บทที่ 144

จุมพิตร้อนแรงหนักหน่วงประทับลงไปยังริมฝีปากของเสวียนจิ้ง พยายามบังคับให้นางกลืนยาเข้าไป ในยามที่สติของนางถูกกลิ่นกายของฟู่หย่งเจี้ยนเข้าครอบงำ เสวียนจิ้งพลันสมองขาวโพลน นางดิ้นรนด้วยพละกำลังที่มี หากแต่กำลังภายในและวรยุทธ์กลับไม่ได้ดึงออกมาใช้ เพราะนางเองก็คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะทำเช่นนี้ฟู่หย่งเจี้ยนใช้มือหนึ่งดันต้นคอของหญิงสาวเอาไว้ ส่วนมือใหญ่อีกข้างก็รวบข้อมือของนางเอาไว้ เพื่อไม่ให้นางขัดขืนได้ถนัดนักลิ้นร้อนพยายามกวาดเข้าไปในโพรงปากอบอุ่น เพื่อบังคับให้นางรับยาสลบเข้าไปอย่างอุกอาจ เขาไม่ยอมให้นางปฏิเสธ ไม่ยอมให้นางผละออกห่างแม้กระทั่งตอนที่ยาทั้งหมดถูกนางกลืนเข้าไปอย่างไม่รู้ตัวจุมพิตหนักหน่วงกดย้ำและหยอกเอินริมฝีปากที่อ้าเผยอออกอย่างไร้ทางสู้ หัวใจของทั้งสองเต้นระรัว ลมหายใจหรือก็หอบโยนไม่ต่างกันเรี่ยวแรงของเสวียนจิ้งลดน้อยลง เมื่อยาสลบออกฤทธิ์ กระนั้นฟู่หย่งเจี้ยนก็หาได้ละไปจากริมฝีปากเย้ายวน ซึ่งบัดนี้แดงช้ำเพราะจุมพิตเร่าร้อนของเขาความรู้สึกอยากครอบครองซึ่งเขาไม่คิดว่าตนจะมีมาก่อนพุ่งขึ้นสูง ดวงตาคมที่เข้มขึ้นเพราะแรงปรารถนา ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะประทับจุมพิตลงไปยังริมฝีป
last updateLast Updated : 2026-02-10
Read more

บทที่ 145

แม้ว่านางจะทำผิดและถูกลงโทษ ทว่าการขับออกจากพรรคนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ หากทั้งสองจะคบหา และติดต่อกันมีเพียงเขาต้องละทิ้งในสิ่งที่เขามีเท่านั้น แต่นั่นมันหมายถึงเขาต้องผิดคำสัตย์ที่ให้ไว้กับอดีตจักรพรรดิเสวียนจิ้งมีความหมายต่อความรู้สึกเขาทว่าคำสัตย์ที่ให้ไว้คือการคุ้มกันองค์หญิงให้เดินทางไปเข้าพิธีเสกสมรสอย่างปลอดภัย แล้วในเวลานี้ถือว่าตัวเขาลุล่วงซึ่งหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเอาไว้แล้วหรือยัง..ฟู่หย่งเจี้ยนซึ่งอยู่ในชุดสีฟ้าขาว ไม่ใช่ชุดประจำตำแหน่งองครักษ์สีแดงสลับขาวเช่นเดิม ในมือของเขามีเพียงกระบี่อ่อนคู่กายเป็นอาวุธเท่านั้น มองเผินๆ จึงดูเหมือนชาวยุทธ์ผู้หนึ่ง หาใช่ขุนนางของราชสำนักไม่ร่างสูงเดินเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนนด้วยความคิดถึง ในยามที่มองเห็นตลาดที่คึกคักของเมืองหลวงแคว้นฉิน นับตั้งแต่วันที่เขาวางยาสลบเสวียนจิ้ง จนถึงวันที่เขาเองต้องเดินทางมากับขบวนของรัชทายาทเยวี่ยเสียนเฉิง และองค์หญิงฉินหยูเฟยมายังแคว้นฉิน เขาก็ไม่ได้พบนางอีกเลยคำเตือนของเสวียนเฟิ่งยังคงก้องอยู่ในหู เขาพยายามหาคำตอบให้ตัวเองแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่พบ...วันนี้เขานัดพบกันกับสหายชาวยุทธ์ผู้หนึ่ง ซึ่งทั้งส
last updateLast Updated : 2026-02-11
Read more

บทที่ 146

ตำหนักเฟยเฟิ่งวังหลวงแคว้นฉิน“ท่านมั่นใจแล้วหรือ” ฉินหยูเฟยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่ใคร่จะมั่นใจนัก ในยามที่ฟู่หย่งเจี้ยนบอกนางว่าเขาต้องการลาออกจากการเป็นองครักษ์“พ่ะย่ะค่ะ หน้าที่ของกระหม่อมเสร็จสมบูรณ์แล้ว ทรงปลอดภัย องค์รัชทายาทจะทรงดูแลองค์หญิงได้ดีกว่าผู้ใด”“ข้ารู้ว่าท่านเองก็เหนื่อยมาก การเดินทางไปแคว้นเยวี่ยครั้งนั้นได้ยินมาว่าไม่มีองครักษ์คนใดที่อาสาไปด้วยตัวเองเลยนอกจากท่าน เพราะพวกเขาสังหรณ์ใจว่าจะไม่ได้กลับมาอีก ซึ่งมันก็จริง” ฉินหยูเฟยเอ่ยเสียงแผ่ว“แม้ทำเช่นนี้อาจดูเหมือนกระหม่อมผิดต่อคำสัตย์ที่ให้ไว้กับ...”“ไม่ใช่!!” ฉินหยูเฟยเอ่ยขัดเขา “ท่านไม่ได้ผิดคำพูดใดๆ ที่ให้ไว้กับเสด็จพ่อ ท่านทำหน้าที่ที่ท่านได้รับมอบหมายลุล่วงแล้ว ท่านแทบจะเอาชีวิตไม่รอดเพราะพยายามรักษาคำสัตย์ เราจะปล่อยท่านไป ท่านจงไปทำในสิ่งที่หัวใจของท่านปรารถนาเถิด” ฉินหยูเฟยเอื้อมมือไปรับตราองครักษ์คืนจากมือฟู่หย่งเจี้ยน“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”“หากท่านมีโอกาสเดินทางไปยังแคว้นเยวี่ย...”“เขาไม่มีทางไปเยี่ยมเยียนเราได้” เยวี่ยเสียนเฉิงที่ไม่รู้ว่าก้าวเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรเอ่ยขึ้นฉินหยูเฟยขมวดคิ้วเพราะไม่เข้าใ
last updateLast Updated : 2026-02-11
Read more

บทที่ 147

“จิ้งเอ๋อร์มายืนทำอะไรตรงนี้เล่า มาช่วยแม่ในครัวหน่อย หน้าร้านปล่อยให้เป็นหน้าที่ของท่านน้าของเจ้า กับรั่วหลิงก็พอ”“เจ้าค่ะท่านแม่”แม้จะเดินนำเข้าไปด้านในก่อน แต่กระนั้นสายตาของหญิงวัยกลางคนก็กวาดผ่านเขาไปครั้งหนึ่ง ก่อนจะละไปราวกับไม่ใส่ใจ ทว่ามีเพียงฟู่หย่งเจี้ยนที่รู้ว่าไม่ใช่!!!ท่าทีสำรวมกว่าทุกครั้งของเสวียนจิ้ง ทำให้ฟู่หย่งเจี้ยนรู้สึกหนักอกหนักใจ เสวียนจิ้งที่มีท่าทีไม่เกรงฟ้าไม่กลัวดิน กลับมีท่าทีราวกับเป็นคนละคนในยามที่นางอยู่ต่อหน้ามารดาแล้วเช่นนี้เขาควรเข้าทางมารดาของนางหรือจึงจะดี...แม้ในใจจะครุ่นคิดเช่นนั้น ทว่าฟู่หย่งเจี้ยนก็ไม่ได้ผลีผลาม เพราะรู้ดีว่าหากเขาขอเข้าพบโดยตรงคงไม่ใช่เรื่องง่ายนักแม้ฮูหยินจ้าววังของวังเมฆาอัคคี จะดูเหมือนกลมกลืนกับชาวเมืองหลวง ทว่าเขาไม่เชื่อว่าท่านจ้าววังอย่างเสวียนหมิง จะไม่ส่งคนมาคุ้มกันที่ตระกูลอิ่นแห่งนี้ ดังนั้นดวงตาคมจึงกวาดมองไปทั่วทิศ จุดประสงค์ก็เพื่อมองหาผู้คุ้มกัน ทว่าเขากลับไม่สามารถรับรู้การมีตัวตนของอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้ตัวเองผลีผลามเอาชีวิตมาทิ้งโดยใช่เหตุ ฟู่หย่งเจี้ยนจึงได้แต่ถอยกลับไปตั้งหลักที่โรงเตี๊ยมเพื่อคิดหาหนทางเ
last updateLast Updated : 2026-02-12
Read more

บทที่ 148

เสวียนจิ้งจึงชะงักแล้วมีท่าทีละล้าละลัง จะให้นางคุยกับฟู่หย่งเจี้ยนตรงนี้ต่อหน้าบิดากับมารดา นางยังไม่อยากหาเรื่องตายให้ฟู่หย่งเจี้ยนนะ!!!จะให้พูดได้อย่างไรเล่าว่านางเป็นฝ่ายตามติดเขาก่อน แต่เรื่องที่ฟู่หย่งเจี้ยนเคยปฏิเสธนางก็เป็นเรื่องจริง หากบิดายอมอ่อนข้อให้ฟู่หย่งเจี้ยนง่ายๆ เขาก็ไม่ใช่จ้าววังเมฆาอัคคีแล้ว…ฟู่หย่งเจี้ยนมองจากท่าทางของเสวียนหมิง ก็รู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายล่วงรู้เรื่องของเขาโดยละเอียด ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการให้เรื่องต้องยืดเยื้อต่อไปเขาเป็นเคยเป็นคนของราชสำนักแคว้นฉิน...เขาไม่ปฏิเสธ อย่างไรเสียการเผชิญกับความจริงก็ต้องเกิดขึ้น ดังนั้นร่างสูงจึงแตะมือลงไปยังหลังมือของเสวียนจิ้งที่ยังคงเกาะกุมมือของเขาอยู่เขาพยักหน้าให้นางเพื่อให้นางปล่อย ซึ่งนางก็ยินยอมโดยดีโดยไม่พูดอะไร ดูแล้วนางเองก็เข้าใจตรงกันกับเขากระมัง เพราะหากเสวียนหมิงไม่ยินยอมอนุญาต มีหรือที่นางกับเขาจะได้พบกันอีก“ท่านจ้าววังข้าน้อยจริงใจต่อจิ้ง ขอท่านจ้าววังช่วยส่งเสริมเราสองคนด้วย”เสวียนจิ้งอ้าปากค้างเมื่อได้ยินประโยคนั้น‘เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วกระมัง’บิดาของนางมิใช่คนที่ใครก็สามารถต่อกรได้ ยิ่ง
last updateLast Updated : 2026-02-12
Read more

บทที่ 149 จบ

“เอาล่ะเช่นนั้นก็ได้ ข้าจะลองไปคุยกับท่านแม่ว่าจะทำเช่นไรท่านพ่อจึงจะยอมให้ท่านเข้าไปดูผาอัคคี เผื่อว่าท่านเห็นแล้วอยากจะเปลี่ยนใจ”“ข้าเข้าไปดูได้หรือ”“ข้าถึงได้บอกว่าจะไปขอท่านแม่อย่างไรเล่า หากไปถามเรื่องนี้กับท่านพ่อ รังแต่จะทำให้เขารู้เท่าทันแผนข้าน่ะสิ” เสวียนจิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์“แผนหรือ”“ข้าจะอธิบายเรื่องแผนการของข้าทีหลัง วันนี้ท่านนอนพักผ่อนเถิด ข้าจะกลับมารับพรุ่งนี้เช้า”เสวียนจิ้งมารับฟู่หย่งเจี้ยนในตอนรุ่งเช้าจริงๆ ทว่านางกลับวางยาทำให้เขาไร้ซึ่งเรี่ยวแรง จับเขามัดเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะจับเขาโยนขึ้นรถม้า แล้วออกจากเมืองหลวงแคว้นจ้าวมา ท่ามกลางความตื่นตะลึงของชายหนุ่มเขาไม่คาดคิดว่านางจะทำเช่นนี้ ก่อนออกมาจากโรงเตี๊ยมในยามรุ่งสาง เขาได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงอ่อนโยนคุ้นเคยของฮูหยินจ้าววัง มารดาของนางที่อุตส่าห์นำเงินค่าเดินทางมาให้ถุงใหญ่คนของวังเมฆาอัคคีนี่ช่างทำอะไรเหนือคาดจริงๆ!!“จิ้ง เจ้าทำเช่นนี้จะยิ่งเป็นการทำให้ท่านจ้าววังไม่ยอมรับข้า” ฟู่หย่งเจี้ยนที่นอนอยู่ในรถม้าเอ่ยขึ้น ในขณะที่เขาจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่กำลังบังคับรถม้า เสวียนจิ้งเปิดม่านหน
last updateLast Updated : 2026-02-12
Read more
PREV
1
...
101112131415
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status