All Chapters of บุปผากลางวสันต์: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อพบว่ายากลำบากเพียงใด กว่าที่เขาจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ เขาจึงตัดสินใจหากำไรเล็กน้อยๆ เป็นรางวัลให้ตัวเอง โดยการล้มตัวลงนอนข้างๆ ร่างบาง แล้วกอดนางเอาไว้ ซึ่งเขาก็พบว่าตัวเองแทบจะหลับสนิทไปทันทีที่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากหญิงสาว ทั้งที่ก่อนหน้านี้กว่าเขาจะสามารถข่มตาหลับลงได้ก็ครึ่งค่อนคืน แถมตอนเช้าก็ตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางสติรับรู้กลับมาพร้อมกับความเจ็บปวด ทำเอาซูฉิงเยี่ยนที่เพิ่งจะลืมตาขึ้นต้องหลับตาเพื่อข่มกลั้นอาการ ภาพตรงหน้าพร่าเลือนเล็กน้อย ยามเปลือกตาที่ปกคลุมด้วยขนตางอนงามกะพริบเปิดอีกครั้งหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก เมื่อความทรงจำเริ่มฉายชัด แสงสลัวรอบกายที่มีเพียงตะเกียงอันเล็กช่วยให้ความสว่าง ทำให้นางรู้ว่าตอนนี้ล่วงเข้าตอนกลางคืนแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเป็นกลางคืนของวันที่เท่าไหร่ ตั้งแต่ที่นางหมดสติไปเพราะอาการบาดเจ็บแม้จะมีไข้สูงแต่สัมผัสอันแสนอ่อนโยน น้ำเสียงนุ่มนวลที่คอยกระซิบปลอบโยน และใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งยิ้มอย่างให้กำลังใจของบุรุษผู้หนึ่ง ยังคงชัดเจนในความรู้สึกของนางหญิงสาวมองไปรอบกายพยายามระวังไม่ให้กระทบกระเทือนบาดแผลที่ยังเต้นตุบ โดยเฉพาะบาดแผลตรงหน้าอกที่ดูย่ำแย

“ข้าเพียงทำงานตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย แต่หากท่านไม่สะดวกที่จะให้คนของข้าเข้าไปตรวจค้น ข้าเข้าไปเพียงลำพังคงไม่เป็นไรกระมัง อย่างไรเสียก็เพื่อไม่ให้ผู้อื่นมองว่าข้าละเลยหน้าที่โดยมิชอบ”“ที่นี่มีเพียงข้ากับฮูหยินของข้าสองคน นางเพิ่งจะเดินทางกลับมาจากบ้านเกิดทำให้นางล้มป่วย หากท่านจะตรวจค้นย่อมได้ แต่ขอให้ละเว้นห้องนั้นเอาไว้เถิด”เยวี่ยเทียนฉีเอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่สนใจอาการตกตะลึงของหยางเหอซี เมื่อได้ยินว่าเลี่ยงอ๋องเยวี่ยเทียนฉีบอกว่าเขามีฮูหยิน!!!แม้หยางเหอซีพูดว่าเขาจะเข้าไปตรวจค้นเพียงลำพังก็จริง ทว่าหลังจากเจ้าบ้านสูงศักดิ์เดินเข้าไปด้านใน ทุกตารางนอกตัวคฤหาสน์ กลับโดนผู้ติดตามของหัวหน้าราชองครักษ์เดินสำรวจจนทั่วบริเวณถึงกระนั้นเยวี่ยเทียนฉีก็ยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง มองดูหยางเหอซีเดินไปมาจากปีกซ้ายทะลุกลางลาน แล้วแวะวนไปยังปีกขวา ก่อนที่ร่างสูงจะเดินกลับเข้ามายังโถงกลางห้องที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือ“ท่านบอกว่าที่นี่มีเพียงท่านกับฮูหยินของท่านอาศัยอยู่เท่านั้น ใช่หรือไม่”“ใช่”“ไม่มีแม้กระทั่งบ่าวไพร่หรือ” หยางเหอซีเลิกคิ้ว“ไม่มี”“น่าแปลก” หยางเหอซียิ้มแปลกๆ“เรื่องใดเล่าท

“เจ้าค่ะ ข้ามีอาการป่วยจึงไม่ได้ออกมาต้อนรับท่านตั้งแต่แรก ขออภัยที่เสียมารยาท”หญิงสาวรับรู้ถึงสายตาของอีกฝ่ายก็อดที่จะขนลุกซู่ขึ้นมาไม่ได้ สายตาเช่นนี้ถานเจียงอดีตคู่หมั้นของนางก็เคยมองนางแบบเดียวกันมาก่อน แต่สายตาของหยางเหอซีนั้นน่ากลัวกว่ามาก เพราะมันแลดูซับซ้อนและเต็มไปด้วยแผนการร้ายที่สำคัญกว่านั้นคือเขาถึงกับแสดงออกมาให้คนมองรับรู้อย่างโจ่งแจ้งคล้ายกับกำลังท้าทายซูฉิงเยี่ยนเผลอบีบมือใหญ่ที่กุมมือนางแน่นเข้า ร่างบางสั่นน้อยๆ เมื่อสบสายตาคมกล้าที่บ่งบอกความนัยของหัวหน้าราชองครักษ์ความปวดร้าวที่ยังคงแผ่ซ่านตรงหน้าอก ยืนยันได้ดีถึงความโหดเหี้ยมของอีกฝ่าย นางตระหนักดีชัดว่าบุรุษผู้นี้สามารถทำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งเรื่องไร้ศีลธรรมของผู้ฝึกวรยุทธ์เช่นการลงมือฆ่าหญิงสาวไม่มีทางสู้ตอนนี้ความตื่นตระหนกและหวาดระแวงเพราะเกรงว่าเขาจะจดจำตนได้ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวขึ้นมาทันทีจากสายตาของเขา ไม่บอกก็รู้ว่าคนผู้นี้ปรารถนาในตัวนาง แม้จะรู้ว่านางคือฮูหยินของผู้อื่น!!!“ฮูหยินข้าพยุงเจ้าเข้าไปพักดีหรือไม่ หน้าตาเจ้ายังคงซีดเซียวอยู่สุขภาพ เจ้าอ่อนแอเช่นนี้จะไปเยี่ยมท่านแม่กับข้าได้อย

ฟู่หย่งเจี้ยนหัวเราะออกมาอย่างสาแก่ใจ เขาสงสัยมาโดยตลอดว่าเขาคำนวณสิ่งใดผิดพลาดไปจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จนในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่า หลีซี นางกำนัลคนสนิทของฉินหยูเฟยเป็นคนทรยศ“พวกเจ้าพูดสิ่งใดไปบ้างกันแน่!! รู้ตัวหรือไม่ว่าทำอันใดลงไป!!” หยางเหอซีโกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ“ออกไปซะแล้วอย่าเข้ามาที่นี่อีก!!” หยางเหอซีกัดฟันกรอดแล้วตวาดออกมาด้วยความโกรธเห็นทีเรื่องที่เขาทำหลักฐานสำคัญหายไปคงจะปิดเอาไว้ไม่มิดเสียแล้ว โดยปกติแล้วหากได้รับคำสั่งให้ฆ่า เขาก็จะไม่ปราณี ดังนั้นเรื่องที่เขาไว้ชีวิตหนึ่งในองครักษ์ขององค์หญิงแคว้นฉิน ทั้งที่สมควรกวาดล้างไม่ให้เหลือต้นตอ จึงนับว่าเสี่ยงที่จะให้ตัวเขาเองไม่เป็นที่ไว้วางใจอีกต่อไปแต่ถึงจะเสี่ยงก็ยังคงดีกว่าให้สาเหตุของเรื่องนี้ถูกเปิดเผยออกมา เพราะทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเนื่องจากเขาชะล่าใจ จนปล่อยให้ฟู่หย่งเจี้ยนสามารถช่วงชิงของสำคัญไปได้ ในขณะที่ทั้งสองกำลังประมือกันยังคฤหาสน์เมืองฉีของที่ว่าคือสาน์สที่เป็นหลักฐานการลักลอบสมคบคิดกัน ระหว่างเยวี่ยหย่งเสียงผู้เป็นถึงรัชทายาทแคว้นเยวี่ย กับไทเฮาแคว้นฉินที่กำลังวางแผนจะก่อกบฏโดยการยึดบัลลังก์จากพระราชโอรส“ถ

หญิงสาวตัดสินใจบอกอีกฝ่ายว่า ตนเดินทางมาตามหาคู่หมั้นที่เดินทางมาหางานทำในเมืองหลวง ระหว่างทางได้พบกับซูฉิงเยี่ยน แต่เกิดเรื่องขึ้นทำให้พลัดหลงกัน ซึ่งซูฉิงเยี่ยนเคยพูดเล่นๆ ว่าหากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นให้มารอที่บ้านของอู๋หยิน“จิบเสียหน่อย ร่างกายของเจ้าเหน็ดเหนื่อยตรากตรำมาหลายวัน เท้าก็เต็มไปด้วยบาดแผล คงจะเดินไม่ได้ไปอีกนาน” น้ำเสียงปราณีของอู๋หยินเรียกสติของฉินหยูเฟยกลับมา“ขอบคุณท่านป้ามากเจ้าค่ะ ท่านใจดีกับข้าเหลือเกิน” ฉินหยูเฟยยิ้มทั้งยังเอ่ยขอบคุณในความใจดีของอีกฝ่าย มือเรียวงามขององค์หญิงสูงศักดิ์ยื่นออกไปรับน้ำมาจิบอู๋หยินมองกิริยาท่าทางที่เต็มไปด้วยความชดช้อยงดงามของหญิงสาวบนเตียง ใบหน้างดงาม บวกกับผิวพรรณขาวใสเนียนละเอียดของอีกฝ่าย ทำให้หญิงชราที่มากด้วยประสบการณ์รู้ว่าฐานะของหญิงสาวผู้นี้ไม่ธรรมดา แต่นางไม่ได้เอ่ยถามหรือละลาบละล้วง เพียงแต่ถามถึงซูฉิงเยี่ยนคุณหนูของตนเท่านั้นในตอนที่เห็นผ้าเช็ดหน้าปักลายดอกบัวผืนนั้น อู๋หยินก็จดจำได้ทันทีว่ามันคือผ้าเช็ดหน้าของซูฉิงเยี่ยน เพราะเนื้อผ้าลวดลาย สีสัน ฝีเข็มบนลายปักบนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น นางตั้งใจทำขึ้นมาด้วยตัวเองเพื่อมอบ