All Chapters of บุปผากลางวสันต์: Chapter 11 - Chapter 20

“นายท่าน!!”เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้เยวี่ยเทียนฉีอดถอนใจออกมาไม่ได้ เดิมทีเขาวางแผนกลับเข้าไปในเมืองหลวงทันที่ฝนหยุดตก ทว่าหลังจากพบกับซูฉิงเยี่ยน เขาคล้ายลืมสิ้นว่าวางแผนสิ่งใดไว้ และนั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลยใบหน้าถมึงทึงและร่างเปียกปอนของฉวนจิน ทำให้ดวงตาเรียบเฉยปรากฏแววขบขัน ทว่าเขาไม่ได้เอ่ยอันใดเพียงยืนรอให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาฉวนจินเป็นคนสนิทที่เขาเคยช่วยชีวิตเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน เนื่องจากเห็นว่าอีกฝ่ายนิสัยใจคอไม่เลว ทั้งยังอ่านออกเขียนได้ เยวี่ยเทียนฉีจึงรับเอาไว้ โดยให้เป็นคนดูแลเรื่องใหญ่น้อยภายในตำหนักหยางจื้อแม้จะสงสัยว่าด้วยความสามารถของฉวนจิน ไม่น่าจะใช่ชาวบ้านที่เดินทางเข้าเมืองหลวงมาขายตัวเป็นทาส แต่เห็นอีกฝ่ายไม่อยากจะพูดถึง เขาเองก็เลือกที่เงียบหลายปีที่ผ่านมา ฉวนจินพิสูจน์ให้เขาเห็นแล้วว่าตนสามารถเชื่อใจอีกฝ่ายได้ อีกทั้งเขาได้ตรวจสอบแล้วว่าฉวนจินไม่ได้เป็นนักโทษของกรมอาญา เยวี่ยเทียนฉีจึงรอให้อีกฝ่ายพร้อมที่จะพูด“ข้าน้อยตามหาท่านไปทั่ว ฝนก็ตก” ฉวนจินเอ่ยเสียงหอบเล็กน้อย“หาข้า...มีเรื่องอันใด” เขาแสร้งเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ“นายท่าน” ฉวนจินรู้ดีว่าผ

“หลังจากที่ข้าน้อยบอกกับพ่อบ้านว่าจะลากลับบ้านไปแต่งงาน ฮูหยินรองก็เรียกข้าน้อยไปพบขอรับ นางเสนอให้ข้าน้อยพาตัวคุณหนูออกไปจากคฤหาสน์ แล้วนางจะมอบเงินให้ข้าน้อยเป็นการตอบแทน ขอเพียงคุณหนูไม่อยู่ในวันที่เกี้ยวเจ้าสาวส่งมารับ ซึ่งตอนนั้นข้าน้อยปฏิเสธเพราะคุณหนูพระคุณกับข้าน้อยมาก แต่ได้ยินสาวใช้ต้นห้องของคุณหนูรองแอบปรึกษากับคนสวนในเรือนว่าให้หาคนทำแทน ข้าน้อยคิดว่าหากข้าน้อยพาคุณหนูออกมาน่าจะปลอดภัยกว่า แล้วค่อยย้อนกลับไปส่ง ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ”อาหลัวยังคงผงกหัวโขกพื้นอย่างสำนึกผิด“ถึงกับ....ถึงกับต้องทำกับข้าเช่นนี้เลยหรือ” ซูฉิงเยี่ยนเข่าอ่อนนางทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง “แล้วจะอย่างไรต่อ จะเกิดอะไรขึ้น...ท่านพ่อ” หญิงสาวใจหายวาบเมื่อนึกถึงผู้เป็นบิดา“คุณหนูรองถูกส่งตัวไปแทนขอรับ ตระกูลถานเองก็จัดงานใหญ่โตจึงเกรงว่าจะเสียหน้า แต่มือปราบถานพรวดพราดออกมาตามหาทันทีที่ทราบว่าท่านหายไป ข้าน้อยรู้มาว่าฮูหยินให้คนปลอมลายมือท่าน โดยเขียนบอกเอาไว้ว่าท่านหนีไปกับคนรัก มือปราบถานโกรธมาก แต่เพราะเขารู้เรื่องหลังจากที่ไหว้ฟ้าดินแล้ว ดังนั้น....ดังนั้นตอนที่เขาพุ่งออกมา ใต้เท้าถานก็เอ่ยปาก

“ทั้งพี่ทั้งน้องนิสัยแย่พอกัน ไม่ถามสักคำว่าข้าต้องการหรือไม่” ซูฉิงเยี่ยนสรุปแล้วลุกขึ้นยืนตอนนี้นางพบว่าคนชุดดำที่อยู่บนหลังคา ต่างก็นอนกองกันอยู่บนพื้นด้วยสภาพที่ไม่น่าดูนักเมื่อครู่หากเข้าใจไม่ผิดคงจะเป็นอาเฉินคนนั้นที่ลงมือ ...ร้ายกาจยิ่ง คนเกือบสิบคนเขากลับรับมือเพียงชั่วพริบตาซูฉิงเยี่ยนขมวดคิ้วมองของสองอย่างในมือ นางเทถุงใบเล็กของเสี่ยวชิงออกมาดู และพบว่ามันคือแผ่นบางๆ สีเนื้อ ผิวขรุขระจนน่าขยะแขยง เมื่อพิจารณาดูดีๆ นางก็ตระหนักว่ามันคือแผ่นหนังที่มีแผลเป็นที่ใช้ในการปลอมตัวถุงอีกใบด้านในคือเสื้อผ้าสีเข้มสองชุด กับเงินจำนวนหนึ่ง หญิงสาวขมวดคิ้วนึกเคืองที่เขาเอะอะก็ยัดเงินและข้าวของให้นาง ทว่าคิ้วเรียวเลิกขึ้นสูงเมื่อมองเห็นแถบผ้ายาวๆ ที่รวมอยู่ในห่อผ้า‘หรือว่านางจะคิดถูกเรื่องคนชุดขาวผู้นั้น’ซูฉิงเยี่ยนยิ้มแล้วก้มมองตัวเอง เสื้อผ้าบุรุษมอซอหลวมโพรก แม้ว่านางจะพยายามใช้ผ้าหยาบๆ ตัดเป็นแถบยาวเพื่อรัดหน้าอก ทว่ามันกลับไปค่อยแน่นนัก เพราะเนื้อผ้าที่คอยแต่จะหลุดออกจากกัน เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงได้แต่ขอบคุณสหายทั้งสามที่ใจดีมอบข้าวของให้ทั้งที่พบกันเพียงชั่วครู่ห้าวันแล้วที่นาง

“เช่นนั้นก็หมายความว่าข้าก็อยู่กับท่านได้ใช่หรือไม่”“อืม” เสวียนจิ้งพยักหน้า“เช่นนั้นเราจะเริ่มสืบข่าวคราวพี่เฟิ่งอย่างไรดี ตอนที่ท่านมาถึงที่นี่ ไม่มีคนนอกจับผิดได้เลยหรือว่าท่านกับพี่เฟิ่งเป็นคนละคนกัน ถึงจะบอกว่าเป็นฝาแฝดกัน จะไม่มีใครแยกแยะชายหญิงออกเลยหรือ” เสวียนชิงเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น“ไม่มี...นี่เสี่ยวชิงฟังนะ เรื่องที่เกิดไม่ใช่เรื่องน่าสนุกอย่างที่เจ้าคิด หากเดินทางไปถึงเมืองหลวงเจ้าจะต้องอยู่แต่เพียงในหอข่าวของพรรคเท่านั้น แม้จะมีอาเฉินอยู่ แต่เจ้าคงจะไม่อยากให้เขาต้องลำบากไปมากกว่านี้ใช่หรือไม่”“เอ๋ ทำไมอาเฉินต้องลำบากด้วยเล่า”“เสี่ยวชิง เจ้าหนีมาเช่นนี้ทั้งยังมีเขาคอยตามใจเจ้าโดยไม่ตักเตือน เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าท่านแม่อาจไล่เขาไปเพราะเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ เจ้าโตแล้วปีหน้าก็จะปักปิ่น จะทำตัวเป็นเด็กไปตลอดเช่นที่แล้วมาไม่ได้ หากวันหนึ่งไม่มีอาเฉินเจ้าจะทำเช่นไร ในพรรคมีงานให้รับผิดชอบมากมาย สักวันเจ้าก็ต้องช่วยแบ่งเบาภาระให้ท่านพ่อกับท่านแม่ เจ้าจะเอาแต่พึ่งพาอาเฉินเช่นนี้ไม่ได้ เขาต้องมีชีวิตของเองสักวัน เช่นกันกับเจ้าที่ต้องแต่งงาน...มีครอบครัวมีสามีและมีลูก”ตงเฉินสบต

“ข้ายกห้องให้คุณหนูของพวกท่าน ข้าไปนอนในโรงเก็บฟืนก็แล้วกัน” ซูฉิงเยี่ยนย้ำไม่ใช่เพราะใจดีแต่เพราะเห็นว่าหญิงสาวดูอ่อนแอบอบบาง ทั้งยังมีความเป็นไปได้ว่านางคือองค์หญิงแคว้นฉิน หากไปนอนบนเศษฟางและหญ้าแห้งคงดูไม่ค่อยเหมาะซูฉิงเยี่ยนเป็นคนช่างสังเกต นางรู้สึกได้ทันทีว่าหญิงสาวที่มีท่วงท่างดงาม กิริยา และถ้อยคำสุภาพอ่อนหวานเช่นคนที่ถูกอบรมมาเป็นอย่างดีเช่นนี้ ฐานะของนางไม่น่าจะธรรมดาในตอนที่หลงจู๊เอ่ยถึงองค์หญิงแคว้นเยวี่ย แม้ว่าจะเพียงแวบเดียว แต่ใบหน้าเหลอหลาของสาวใช้ทั้งสองที่ติดตามผู้เป็นนายลงมาจากรถม้า ก็บ่งบอกว่าพวกนางค่อนข้างตื่นตระหนกแต่ที่ทำให้มั่นใจจริงๆ ก็คือในยามที่มองเห็นรองเท้าหุ้มแข็งของบุรุษที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด รองเท้าหนังกวางสีน้ำตาลที่ดูไม่โดดเด่น ทว่าในยามที่ก้าวเดิน ขอบด้านบนกลับปรากฏลายปักสีดำรูปอินทรีย์ซูฉิงเยี่ยนเคยได้ยินจากหลงจู๊ร้านแพรพรรณมาก่อนว่าบุรุษแคว้นฉินสมัยก่อน ผู้ที่ผ่านเข้าสู่วัยของการเป็นผู้ใหญ่ นิยมปักนกอินทรีย์ลงยังส่วนใดส่วนหนึ่งของรองเท้าที่ทำจากขนสัตว์ มีความหมายว่าพร้อมที่จะออกล่า และโบยบินไปยังโลกกว้างแม้ทุกวันนี้จะมีผู้ที่ทำเช่นนั้นไม่มากแ