All Chapters of บุปผากลางวสันต์: Chapter 61 - Chapter 70

ร่างสูงที่นั่งตระหง่านข้างหญิงสาวยังคงไม่สะเทือน จนซูฉิงเยี่ยนอดสงสัยไม่ได้ เพราะในคืนส่งตัวเขาเมาจนสลบไสลไปหลังจากดื่มกับนางเพียงไม่กี่จอกเท่านั้น แต่กระนั้นหลังจากที่คิดถึงความเป็นไปได้ที่เขาจะดื่มกับบรรดาญาติของเขาที่มาร่วมแสดงความยินดี กว่าที่เขาจะผละมาหานางได้เขาคงดื่มไปเยอะดังนั้นนางจึงไม่ติดใจซูฉิงเยี่ยนจ้องมองซีกหน้าด้านข้างของบัณฑิตที่ชาวบ้านให้ความนับถือแล้วให้รู้สึกฉงนในใจ บุรุษผู้นี้มีบางอย่างทำให้นางรู้สึกทั้งอยากอยู่ใกล้ และอยากหลีกหนีให้ไกลที่ว่าเขาทำให้นางอยากอยู่ใกล้ เป็นเพราะเขามีบุคลิกดังสายน้ำที่เย็นสงบ จนทำให้ผู้คนแม้ร้อนรนกลัดกลุ้มเพียงใด ขอเพียงเขาอยู่ใกล้ๆ ก็สามารถสงบใจได้ส่วนที่บอกว่าอยากหลีกหนีให้ไกลนั้น เป็นเพราะคนเช่นนี้มักจะเป็นดังน้ำนิ่งไหลลึก ยากจะคาดเดา ไม่ว่าเขาจะคิดหรือทำสิ่งใดก็ไม่มีใครอ่านออก“เอ่อ...ข้ารู้ว่านี่อาจไม่เหมาะสม แต่ว่า...ข้า...ข้าอยากดื่มอวยพรให้ฮูหยินท่านบัณฑิต เอ่อ...” ผิงอี้ซึ่งเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยขึ้น ทั้งยังพยายามส่งสัญญาณบางอย่างให้เยวี่ยเทียนฉีท่าทีอึกอักของหัวหน้าหมู่บ้าน ทำเอาซูฉิงเยี่ยนต้องรีบลุกขึ้นเพราะคิดว่าเขากำลัง

การกระทำทั้งหมดของเขาที่ผ่านมา นางรับรู้และมองออกในที่สุด ทั้งที่มันค่อนข้างช้ากว่าที่คิด เพราะตั้งแต่แรกเขาก็ตั้งใจแสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้ง เพื่อบอกให้นางรับรู้ถึงความในใจของเขา “ข้าคิดว่าได้แสดงออกชัดเจนแล้วเสียอีก”“แสดงอะไรหรือ” แม้จะเข้าใจดีถึงนัยที่เขาต้องการสื่อ แต่นางยังกลั้นใจถามออกไปคล้ายไม่เข้าใจเยวี่ยเทียนฉีสบตานางแล้วไม่ได้รำคาญอย่างที่นางหวาดหวั่น เขาใจเย็นและอดทนรอ กระทั่งเป็นนางเองที่ไม่อาจอยู่เฉย โพล่งคำถามอีกชุดออกมา“ทะ ท่านจะบอกอะไรข้าหรือ หรือว่าท่านจะบอกข้าว่า..ท่าน...ชอบข้าหรือ”“ข้าไม่ได้ชอบเจ้า” เขาเอ่ยตัดบททั้งยังขมวดคิ้วแน่น“เอ๋” คราวนี้ซูฉิงเยี่ยนเผลออุทานเสียงดัง ความรู้สึกผิดหวัง และหัวใจที่วูบหล่นดังคนใจหาย ทำให้นางอึดอันจนแทบจะหน้ามืดหายใจไม่ออก ไม่เข้าใจสักนิดกับอาการที่ตัวเองเป็น หลังจากที่ได้ยินประโยคนั้นของเขา สติที่ยังหลงเหลือเตือนให้นางดึงมือออกมาจากการเกาะกุมของเขา ซึ่งแน่นอนว่านางทำไม่สำเร็จ เพราะดูเหมือนเขาจะรู้เท่าทันนางไปเสียหมดเยวี่ยเทียนฉีมองเห็นสีหน้าทั้งหมดของนาง โดยที่ไม่ต้องพยายามแม้แต่น้อย เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้นางเข้าใจผิด เพราะคิดว

“แล้วท่านเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ ท่านเป็นเพียงบัณฑิตที่ไม่ผ่านการคัดเลือกมิใช่หรือ หรือว่าท่านเป็นคนของเลี่ยงอ๋อง” นางประหลาดใจไม่น้อย เพราะจากที่ดูแล้วเขาไม่น่าจะเป็นคนของราชสำนัก ดังนั้นในแววตาจึงแฝงความไม่เชื่อบ้างเล็กน้อย นั่นทำให้เยวี่ยเทียนฉีอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้“แล้วข่าวลือนั่น...จริงหรือไม่” เมื่อเขาเอาแต่นั่งเงียบไม่ตอบคำถามนางเสียที นางจึงเอ่ยถามขึ้นอีกด้วยความอยากรู้“เจ้าคิดว่าจริงหรือไม่” เขากลับย้อนถามนางทั้งยังจ้องเขม็งคล้ายรอคำตอบ“อืม...ไม่รู้สิ แต่ข้าออกจะสงสัย...สำหรับชาวบ้านทั่วไปแล้วยิ่งไม่ออกมาแก้ข่าวก็เท่ากับยอมรับ”“ข้าไม่ได้อยากรู้ว่าชาวบ้านทั่วไปคิดเช่นไร ข้าอยากรู้ว่าเจ้าคิดเช่นไร”“สำคัญหรือว่าข้าจะคิดเช่นไร” นางถามทันทีทั้งยังขมวดคิ้วมองเขาอย่างงงงัน“สำคัญสิ สำคัญสำหรับข้ามาก” เยวี่ยเทียนฉียังคงหนักแน่นทั้งแววตาและน้ำเสียง ทำให้หญิงสาวกะพริบตามองเขาราวกำลังอ่านใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่นางก็ยังคงมองเขาไม่ออกเช่นเคยจึงได้แต่ตอบออกมาอย่างที่ตนคิด“สำหรับข้า ข้าคิดว่าหากเป็นเรื่องจริง มีหรือที่จักรพรรดิหรือจะทรงนิ่งดูดาย ถึงแม้ว่าท่านอ๋องจะมีความชอ

“ขบวนราชทูตจากแคว้นฉินเดินทางมาถึงแล้ว ตอนนี้น่าจะกำลังผ่านประตูวังหลวง” เยวี่ยเทียนฉีเงยหน้ามองไปยังทิศทางตะวันออกคล้ายกำลังคำนวณเวลา“ขบวนราชทูต... การเสกสมรสเพื่อเจริญสัมพันธไมตรี!!” ซูฉิงเยี่ยนอุทานเสียงดังอย่างลืมตัว “ข้าต้องไปที่แห่งหนึ่ง”“ถึงเจ้าไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว”“ท่านหมายถึงอะไร”“นางถูกพบตัวแล้ว บุตรชายแม่นมของเจ้ากับฮูหยินวางยานาง แล้วขายนางให้คุณชายน้อยจากต่างเมืองผู้หนึ่ง ตอนนี้นางน่าจะอยู่ที่คฤหาสน์ที่เขาเพิ่งซื้อเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง” เยวี่ยเทียนฉีเอ่ยเสียงราบเรียบ“อะไรนะ ไม่...ข้าต้องไปช่วยนาง” ซูฉิงเยี่ยนลุกพรวดขึ้น แต่นางถูกเยวี่ยเทียนฉีรั้งเอาไว้ก่อนที่จะได้ก้าวเท้าออกวิ่ง“เจ้าใจเย็นๆ ก่อนฟังข้าให้จบ นางปลอดภัยดีเจ้าไม่ต้องกังวล”“แต่...พวกเขาทำเช่นนั้นได้อย่างไร ขะ...ข้าเชื่อใจพวกเขาจึงให้นางไปที่นั่น...”“ใจผู้คนยากแท้หยั่งถึง กับเจ้าพวกเขาอาจให้ความสำคัญ แต่กับนางไม่ใช่ พวกเขาไม่รู้จักนางจึงไม่ลังเลที่จะทำเช่นนั้น และเรื่องนี้ข้าอยากจะให้เจ้าจำเอาไว้ให้มั่น จากนี้เป็นต้นไปจงอย่าไว้ใจผู้ใดง่ายๆ เช่นที่ผ่านมา ดังคำที่ว่าไม่มีมิตรแท้และศัตรูถาวรเคยได้ยินหรือไม่”

ไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าวันนี้จะมาถึง องค์หญิงสูงศักดิ์ที่ถูกบีบบังคับให้ออกจากแคว้น โดยมีฉากหน้าคือแต่งงานเพื่อสัมพันธ์ไมตรีระหว่างแคว้น แต่มีผู้ใดบ้างที่จะรู้ว่านี่คือแผนลวงนางมาสังหาร ซึ่งจนกระทั่งบัดนี้นางเองยังไม่รู้ถึงชะตากรรมของราชองครักษ์ และสหายของนางเยวี่ยเสียนเฉิงมององค์หญิงสูงศักดิ์ที่มาจากต่างแคว้นอย่างพิจารณา แม้เขาจะมองเห็นความสิ้นหวังท้อแท้ในดวงตาของนางออก แต่ท่าทางที่พยายามจะเข้มแข็ง ทั้งยังไม่ได้มีอาการตื่นกลัว หรือโวยวายตีโพยตีพายของนาง กลับทำให้เขาพอใจยิ่งนัก“เจ้าชื่ออะไร” เขาหรี่ตามองท่าทีคล้ายครุ่นคิดของนางแล้วเอ่ยถามขึ้น ขณะที่พยายามอ่านความคิดของนางจากท่าทีทั้งหมดที่นางกำลังแสดงออก“ท่านเพียงเลือกชื่อมาสักชื่อ...ให้ข้า” นางกระซิบเสียงเบา ไม่มีทางที่นางจะบอกนามที่แท้จริงของนางเป็นอันขาด“ฉิน...”หญิงสาวตวัดสายตาวูบมองเขาด้วยความตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองเห็นความหวาดหวั่นที่นางพยายามเก็บกดเอาไว้ในใจ“...เซียง”ประโยคหลังเอ่ยตามมาอย่างจงใจ พร้อมกับรอยยิ้มอย่างผู้ชนะของเยวี่ยเสียนเฉิง เขามองใบหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของนางอย่างรื่นรมย์แน่ล่ะนั่นเพราะเขาตระหนักใ