All Chapters of บุปผากลางวสันต์: Chapter 81 - Chapter 90

“เพราะคนที่จู่โจมเจ้าคือถานเจียง”“หรือเขาเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ท่านกำลังทำ ไม่สิ...เขาเกี่ยวข้องกับหยางเหอซี ใช่หรือไม่”“ข้ารู้ว่าเจ้าต้องรู้คำตอบแน่” เยวี่ยเทียนฉียกมือขึ้นลูบปอยผมขึ้นทัดหูให้หญิงสาวอย่างเบามือ ก่อนที่จะลากปลายนิ้วตามกรอบหน้าเรียวนั้นอย่างเผลอไผลซูฉิงเยี่ยนย่นคอกับสัมผัสของเขา ความรู้สึกร้อนวูบวาบแล่นไปตามปลายนิ้วที่ลากผ่านผิวแก้มลงมายังลำคอ แต่จากนั้นเขาก็รีบเก็บมือกลับไปด้วยดวงตาที่บ่งบอกถึงความเสียดาย แม้ไม่อยากละมือไปจากนาง แต่จำเป็นเพราะเขาเกรงว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ได้ จนเผลอทำอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควรลงไป“เสี่ยวหวงหยง...ซูฉิงเยี่ยน ข้ารักเจ้า รักนับตั้งแต่วันที่พบเจ้าอีกครั้งที่ศาลาหลิวชิง ไม่ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่าสตรีเพียงคนเดียวที่ข้ามอบใจให้ก็คือเจ้า”ถ้อยคำหนักแน่นของเขาชัดเจนยิ่ง แต่ดวงตาของเขาที่จับจ้องมองไปยังนางยิ่งมั่นคงกว่าถ้อยคำที่เอื้อยเอ่ยแม้ก่อนหน้านี้นางจะพร่ำบอกกับตัวเองเสมอว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างนางกับเขา มันคือหมอกควันที่ไม่อาจจับต้องได้ สักวันเมื่อหมอกควันเหล่านั่นจางลง นางกับเขาจะกลายเป็นเพียงความว่าง

เลี่ยงอ๋องเยวี่ยเทียนฉี ผู้ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์เพียงคนเดียว ที่ได้รับการยกย่องให้เป็นปราชญ์ของแคว้น ตอนนี้กำลังเงยหน้ามองท้องพระโรงทองของวังหลวงแคว้นเยวี่ยนานแล้วที่เขาไม่ได้ก้าวมายังจุดที่ตนได้ยืนอยู่ เข้ามาในชุดที่เป็นทางการ เข้ามาในฐานะของผู้สูงศักดิ์ซึ่งมีอิทธิพลทั้งกับขุนนาง รวมไปถึงบัลลังก์ของจักรพรรดิครั้งสุดท้ายที่เขายืนตรงนี้และสวมชุดพิธีการได้ผ่านไปหลายปีในตอนนั้นเกิดเรื่องการขัดแย้งอย่างรุนแรงขึ้นในราชสำนัก ขุนนางแบ่งขั้วออกเป็นหลายฝ่าย ฝ่ายที่มีอิทธิพลมากที่สุด ก็คือผู้ที่สนับสนุนให้เขาขึ้นครองบัลลังก์ ไม่ใช่จักรพรรดิองค์ปัจจุบันจักรพรรดิผู้เป็นเชษฐาในยามนั้น รู้ทั้งรู้ว่าฐานะของเขากำลังคุกคามต่อความมั่นคงของตำแหน่งรัชทายาทของตนแต่ก็ยังนิ่งเฉย และการที่รัชทายาทในยามนั้นนิ่งนอนใจจนเกินไป ก็ไม่ได้หมายความว่าผู้ที่สนับสนุนเขาจะไม่ลงมือทำสิ่งใดเยวี่ยเทียนฉีถูกปองร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ราชสำนักก็เริ่มปั่นป่วน ขั้วอำนาจของสองฝ่ายต่างก็หาทางแก่งแย่งชิงดีกัน ประชาชนกลับเป็นผู้ที่ได้รับผลกระทบกับสิ่งที่เกิดขึ้นในที่สุดตระกูลจูก็เป็นฝ่ายลงมือก่อน ในยามไม่มีใครคาดคิดว่าจูหลิวฝา

เยวี่ยเทียนฉีจำเป็นต้องเลือกเส้นทางที่เขาเคยพยายามหลีกเลี่ยงมานาน เส้นทางสู่อำนาจที่เมื่อก้าวไปข้างหน้าแล้ว เขาก็ไม่มีทางให้ถอยกลับได้อีกแผ่นดินนี้ที่เขาเพียรสร้างความสงบสุข และพยายามรักษาสันติภาพของขั้วอำนาจได้เปลี่ยนไปแล้ว ในยามนี้หากไร้ซึ่งอำนาจ ก็ไม่อาจปกป้องแม้แต่ตัวเอง และเมื่อไม่อาจปกป้องตัวเองแล้วไซร้ ก็ยิ่งไม่อาจปกป้องคนที่รักดังนั้นทางเลือกมีทางเดียวคือต้องเป็นผู้ชนะ เยวี่ยเสียนเฉิงจะต้องเป็นจักรพรรดิที่ประชาชนแซ่ซ้องสรรเสริญ ไม่ใช่จักรพรรดิที่ได้ชื่อว่าเป็นจักรพรรดิบัลลังก์เลือด หากจะให้ใครสักคนมือเปื้อนเลือดก็ขอให้เป็นเขาเถิด!!“ท่านอ๋อง เหตุใดทรงปิดบังองค์ชายรองเล่าพ่ะย่ะคะ” ฉวนจินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความข้องใจ“เพราะข้าจะให้เขาขึ้นครองบัลลังก์นี้ โดยที่ตัวเขาไม่จำเป็นต้องลงมาเกลือกกลั้วกับสิ่งโสมมและเดรัจฉานในร่างมนุษย์อย่างคนพวกนั้น จากนี้ไปสั่งคนในตำหนักห้ามองค์ชายรองเข้ามาที่นี่อีก หากห้ามไม่ได้ก็ให้บอกเขาไปว่าข้าไม่ว่างพบเขา หรือไม่อยู่ในตำหนัก”“แต่ท่านอ๋อง...”“ข้าจำเป็นต้องเล่นละครฉากใหญ่ หากเขายังเข้าออก ละครฉากนี้อาจไม่สมจริง” เยวี่ยเทียนฉีเอ่ยจบก็หันหลังก

เขาคงได้แต่รอรับการลงโทษจากท่านจ้าววัง ที่ไม่ตักเตือนท่านผู้คุมกฎให้กลับตามกำหนดกระมัง ก็ในเมื่อท่านผู้คุมกฎซึ่งเป็นสหายของเขา มีท่าทีรื่นเริงกับเรื่องวุ่นวายในแคว้นเยวี่ยเสียขนาดนี้เฉิงเจี่ยอิงไม่รู้เลยว่านอกจากกำลังรื่นเริง และสนุกสนานกับความวุ่นวายในราชสำนักของแคว้นเยวี่ยแล้ว เสวียนจิ้งยังวางแผนที่จะลักพาตัวคนผู้หนึ่งกลับวังเมฆาอัคคีอีกด้วย ซึ่งแม้แต่เจ้าตัวอย่างฟู่หย่งเจี้ยนเอง ก็ไม่ได้รู้ตัวเช่นกันว่าตนได้โดนหมายหัวเข้าแล้ว...ห้องรับรองอันโอ่โถงหรูหราของตำหนักหลิงหยู ตกอยู่ในความเงียบและความกดดัน ทันทีที่อัครมเหสีผู้ยิ่งใหญ่ของวังหลังแคว้นเยวี่ยก้าวเข้าไป ซึ่งทันทีที่นั่งลงตรงตำแหน่งประธานของตำหนักอย่างไม่สะทกสะท้าน จูหลิ่งจือก็สั่งให้ผู้คนที่อยู่โดยรอบถอยห่างออกไปทันที โดยไม่ไว้หน้าเจ้าของตำหนักเลยแม่แต่น้อยเยวี่ยเทียนฉียังคงไว้ซึ่งท่าทีสุขุม มือใหญ่เอื้อมไปหยิบจอกชาขึ้นมาเป่าไล่ความร้อน ราวกับเขาไม่ได้ร้อนอกร้อนใจกับการมาเยือนของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นทำให้จูหลิ่งจือออกอาการไม่พอใจขึ้นมา “ดูเหมือนท่านไม่ประหลาดใจกับการมาของข้าสักนิด”“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ”เห็นอีกฝ่ายคงไว้ซึ่

เสิ่นมู่ฉือหยัดกายลุกขึ้นยืน หลังจากที่นั่งมองรอยเท้าที่ทิ้งไว้ข้างกำแพง หากไม่สังเกต และไม่คุ้นเคย ไม่มีทางมองออกว่าเป็นรอยเท้า“จักรพรรดิ!!” เยวี่ยเทียนฉีกัดฟันกรอด“นี่มันเรื่องอะไรกัน! เกิดอะไรขึ้น! เยี่ยนเอ๋อร์เจ้าอยู่หรือไม่ ที่นี่เกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงตื่นตระหนกของซูเหวิ่นดังใกล้เข้ามา ทำให้เสิ่นมู่ฉือกลอกตาด้วยความเบื่อหน่ายนางเคยทำงานได้อย่างเงียบเชียบ ทำงานได้อย่างใสสะอาด ทว่าคืนนี้ทุกอย่างกลับผิดแผนไปหมด เริ่มตั้งแต่นางออกไปส่งข่าวให้เยวี่ยเทียนฉี พอละสายตาไปจากซูฉิงเยี่ยนไปเพียงครู่ไม่คิดว่าคนจะถูกลักพาตัวไปแล้วไหนจะเยวี่ยเทียนฉีที่ตอนแรกก็แอบเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ทว่าพอรู้ว่าหญิงคนรักหายตัวไป เขากลับเอาแต่ตวาดคนจนตัวสั่นงันงก ทั้งที่ปกติเขาสามารถรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ตลอดตอนนี้ยังมีซูเหวิ่นที่ได้ยินเสียงวุ่นวายในเรือนของบุตรสาว ตามมาสร้างความรื่นเริงอีก คืนนี้ช่างเป็นคืนที่น่าจดจำในชีวิตนางสิ้นดี“นายท่าน ท่านรีบไปก่อนดีหรือไม่ หากให้บิดาของนายหญิงมาเห็นท่านในยามนี้ อาจกระทบต่อแผนการขั้นต่อไปของท่าน ข้าจะไปทูลองค์ชายรองกับเรื่องที่เกิด ทั้งยังจะไปแจ้งข่าวให้นายน้อ