บททั้งหมดของ บุปผากลางวสันต์: บทที่ 71 - บทที่ 80

เสิ่นมู่ฉือกะพริบตามองผู้เป็นนายด้วยใบหน้าประหลาดใจ นางรู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองช่างพิกลนัก เยวี่ยเสียนเฉิงไม่พยายามปกปิดความรื่นเริงในดวงตา ผิดกับหญิงสาวซึ่งดูคล้ายอยากสังหารคนแต่ทำไม่สำเร็จ ซึ่งแน่นอนว่าเสิ่นมู่ฉือรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร“ทูลองค์ชายรอง ข้าน้อยมีข่าวจากแม่ทัพโจวต้องกราบทูลให้ทรงทราบ” เสิ่นมู่ฉือเลิกคิ้วมององค์หญิงสูงศักดิ์ก่อนที่นางจะละสายตามามองผู้เป็นนาย‘ช่างเป็นบุรุษที่กวนโทสะผู้อื่นได้ทุกสถานการณ์จริงๆ’ แน่นอนประโยคนี้นางเพียงคิดในใจเท่านั้น นางมั่นใจว่ามีหรือเขาจะไม่รู้ว่าคู่หมายคนงามของตนกำลังโกรธจัดหากไม่รู้...เขาก็ไม่ใช่จอมเจ้าเล่ห์แห่งวังหลวงแล้ว!“ไหนว่าสำคัญ ไยจึงยังยืนเฉยเล่า” เยวี่ยเสียนเฉิงหยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะคีบอาหารบนโต๊ะส่งไปริมฝีปากที่เม้มแน่นของคนงามบนตัก“คงต้องทรงทอดพระเนตรด้วยพระองค์เอง” เสิ่นมู่ฉือแทบจะโยนสาน์สจากแม่ทัพโจวให้เขาเลยทีเดียว แต่ยังคงยั้งมือเอาไว้ได้ทัน“ข้าจะอ่านทีหลังเจ้าออกไปเถิด” เขารับไปแล้วยิ้มน้อยๆ ไม่มีท่าทีละความพยายามในการป้อนอาหารให้คนข้างๆ ซึ่งตอนนี้จ้องเขาอย่างโกรธกรุ่นหากสายตาของนางคืออาวุธสำหรับ

“ฉวนจิน” เยวี่ยเทียนฉีเรียกคนสนิทของเขาโดยที่ดวงตาไม่ได้ละไปจากร่อยรอยตรงหน้า“ขอรับนายท่าน”“เรื่องตระกูลซูไปถึงไหนแล้ว”“ข้าน้อยจัดการทุกอย่างตามที่นายท่านสั่ง ทุกอย่างเรียบร้อยดีขอรับ อีกไม่นานทุกอย่างจะลุล่วง”“จัดการให้ทุกอย่างเรียบร้อยภายในสองวัน เจ้าไปได้แล้ว”“ขอรับ” ฉวนจินถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะผละไปเรื่องนี้ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกับลี่หงเย่ หรือคนของหอหอมหมื่นลี้หรือไม่ ก็เกรงว่าคนทั้งหมดคงจะหนีไม่พ้นโทสะของนายเขาเป็นแน่ ในยามนี้เขาไม่แน่ใจว่าสมควรจะเป็นห่วงฮูหยิน หรือเห็นใจคนเหล่านั้นมากกว่ากัน เขาเองก็ไม่มั่นใจเยวี่ยเทียนฉีล้วงสองมือเข้าไปในแขนเสื้อ ท่าทีเช่นนั้นอาจดูเป็นเรื่องปกติในยามที่เขากำลังใช้ความคิด ทว่าไม่มีใครรู้ว่ามือใหญ่ข้างหนึ่งของเขากำลังกำเชือกถักของซูฉิงเยี่ยนเอาไว้แน่นแม้ใบหน้าจะกลับมาสุขุมเยือกเย็นแล้ว แต่ภายในใจของเขากลับกำลังกังวลถึงความปลอดภัยของมารดาและคนรักเขาเคยคิดว่าคนทั้งสองได้รับการคุ้มกันแน่นหนา แต่ตอนนี้ทั้งสองคนซึ่งเป็นคนที่สำคัญกลับมาหายตัวไป เขาจะยังเยือกเย็นได้นานเท่าไรก็สุดรู้...หรือเขาสมควรเดินไปเข้าไปในกระดานหมากของศัตรู หากเป็นเช่นนั้นเขาจ

“เจ้าค่ะ”“ข้ามาที่นี่เพียงลำพังหรือ พวกเขาพาข้ากลับมาเพียงลำพัง หรือมีสาวใช้นางหนึ่งติดตามมาด้วย” ถามไปแล้วนางก็กลั้นใจฟังคำตอบ ในใจก็ให้ห่วงใยความปลอดภัยของเป๋าเป่ายิ่งนัก“สาวใช้ผู้นั้นปลอดภัยดี แต่อาการของนางยังไม่หายดีจึงติดตามมารับใช้ท่านอย่างเคยไม่ได้เจ้าค่ะ”คำตอบของเสี่ยวหรูทำให้ซูฉิงเยี่ยนถอนหายใจออกมา ตอนนี้แม้นางจะไม่กระจ่างถึงทุกสิ่ง แต่นางก็เชื่อว่าทุกอย่างน่าจะคลี่คลายไปในทางที่ดี แต่ที่นางยังคงกังขาคือทำไมนางจึงถูกส่งตัวกลับมายังจวนเขาส่งนางกลับมาทำไมกัน...ความเคร่งเครียดภายในห้องโถง ทำให้ซูเหวิ่นถึงกับต้องปาดเหงื่อ บุรุษที่นั่งอยู่ในตำแหน่งประธานของตระกูลไม่ใช่เขาอย่างเคย นับตั้งแต่เขาเดินเข้าไปยังบ่อนแห่งหนึ่งกับลี่หงเย่เขาสูญเสียทุกสิ่งไม่ว่าจะเป็นเงินทอง กิจการ ที่สำคัญจวนตระกูลซูแห่งนี้ ทุกอย่างช่างเหมือนฝันตื่นหนึ่งที่ทำให้เขาใจหายเมื่อไม่กี่วันเขาคือผู้นำตระกูลที่มีหน้าตาและทรัพย์อันมั่งคั่ง ทว่าวันนี้เขากลับต้องมานั่งคุกเข่าอ้อนวอนขอผ่อนผัน ไม่ให้เจ้าหนี้ที่เขาใช้จวนหลังนี้ค้ำประกันไล่เขาออกไปความโลภโมโทสันและความสนุกเพียงชั่ววูบ ทำให้เขาเดินเข้าไปยังบ่อนแ

เสวียนจิ้งหัวเราะอย่างรื่นเริง ทั้งยังก้าวเนิบช้าไปรอบตัวหญิงสาว สายตาก็มองพิจารณาคนตรงหน้าอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย “คุณหนูซูช่างสมคำร่ำลือยิ่ง คุณหนูใหญ่ผู้เฉลียวฉลาด หากบุรุษใดแต่งเจ้าไปเป็นฮูหยินนั่นนับเป็นวาสนาโดยแท้”“ขอบคุณนายน้อยเฟิ่งที่ชม” ถ้อยคำกำกวมของเขาไม่ได้สั่นคลอนท่าทีนิ่งเฉยของซูฉิงเยี่ยนแม้แต่น้อย นางเพียงยิ้มน้อยๆ ก่อนจะย่อกายลงเอ่ยขอบคุณเขาเสียงเรียบ“น่าเสียดาย ข้ายังไม่มีความคิดที่จะแต่งอนุหรือฮูหยิน แต่ถึงคิด...ผู้ที่ได้หมายตาเจ้าเอาไว้ก็คงไม่ยกเจ้าให้ข้า” เสวียนจิ้งหัวเราะ“ผู้ที่หมายตาข้าหรือ!” เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจของซูฉิงเยี่ยน ทำเอาซูเหวิ่นที่กำลังเดินเข้ามาชะงัก เขาจ้องมองเสวียนจิ้งที่ยืนอยู่ใกล้บุตรสาวของตนจนเกินงาม แล้วรีบก้าวเข้ามาขวางระหว่างคนทั้งสองเอาไว้“นายน้อยท่านจะยึดจวนซูก็ยึดไปได้เลย ตั้งแต่ต้นเยี่ยนเอ๋อร์ก็ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ทันทีที่ครบกำหนดข้าจะพานางย้ายออกจากจวน” ซูเหวิ่นหันกลับมามองบุตรสาวแล้วยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน “เยี่ยนเอ๋อร์คนดี เชื่อพ่อสักคราเจ้า กลับเรือนไปก่อนแล้ว”“ท่านพ่อ” ซูฉิงเยี่ยนส่ายหน้าช้าๆ “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว

ทว่าเสี่ยวหวงหยงของเขา ยังคงหยัดยืนต่อหน้านายน้อยของหอสุราผู้นั้นได้อย่างเข้มแข็ง นางตั้งสติและรับฟังทุกอย่างอย่างเยือกเย็น พยายามต่อรองอย่างมีสติ ใคร่ครวญเรื่องราวทั้งหมดก่อนจะกลั่นกรองเป็นคำพูดออกมาเขารู้ว่าเขาดูคนไม่ผิด นางเหมาะสมและคู่ควรกับการเลือกของเขา ซูฉิงเยี่ยนเข้มแข็งและเยือกเย็นพอ สุขุม และชาญฉลาดมากพอ มีสติ รู้จักการใช้ปัญญาในการรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ มากกว่าหญิงสาวส่วนใหญ่ที่มักจะใช้อารมณ์เป็นใหญ่ หรือไม่พวกนางก็อ่อนแอและอ่อนไหวเกินไปอ้อมกอดของเยวี่ยเทียนฉีรัดแน่นเข้าเล็กน้อย เมื่อเขาตระหนักแล้วว่าเขาดูนางไม่ผิด ซูฉิงเยี่ยนคือหนึ่งเดียวที่เขาเฝ้ารอ นางคือผู้ที่จะสามารถยืนเคียงข้างเขาไม่ว่าสถานการณ์ในวันข้างหน้าจะเต็มไปด้วยขวากหนาม แต่นางคนเดียวเท่านั้นที่เขามั่นใจว่าจะพร้อมฝ่าฟันไปพร้อมกับเขา นางอ่อนแอต่อหน้าเขาได้ แต่ไม่ยอมแสดงออกต่อหน้าคนอื่นนางร้องไห้เพียงเพราะต้องการการปกป้องของเขา แต่ไม่แม้แต่จะยอมอ่อนข้อเพื่อขอความเห็นใจเยวี่ยเทียนฉียิ้มออกมาอย่างปลาบปลื้ม ใจนางเป็นของเขาแล้ว ไม่ต้องบอกเขาก็มั่นใจ ไม่มีทางที่เขาจะมองพลาด เขารู้จักนางดีแม้ระยะเวลาที่อยู่ด้วยกั