All Chapters of บุปผากลางวสันต์: Chapter 91 - Chapter 100

“รุ่งเช้าหม่อมฉันจะไปเข้าเฝ้าองค์ชายรอง เพื่อส่งมอบของสำคัญ” ซูฉิงเยี่ยนยังคงเอ่ยเรื่องที่นางตั้งใจเอาไว้ว่าจะบอกบัณฑิตฉีเทียนตั้งแต่แรก“ข้ารู้”“ความตั้งใจของหม่อมฉันแต่แรกคืออยากจะบอกเรื่องนี้กับสามี นับตั้งแต่แต่งงานกับเขา แม้การพบกันของเราเป็นเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน แต่หม่อมฉันก็คิดอย่างจริงจังว่าเขาคือคนที่หม่อมฉันจะยืดมั่นเป็นสามี เป็นผู้ที่จะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปตราบชั่วชีวิต เขาเป็นผู้ที่หม่อมฉันจะมอบชีวิตและความภักดีให้”ซูฉิงเยี่ยนเงยหน้ามองเยวี่ยเทียนฉีในที่สุด ทว่าในดวงตาของนางกลับว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง“ท่านอ๋องพระองค์จะทรงทำเช่นใด หากในวันหนึ่งเรื่องราวที่ทรงยืดมั่น กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตา ทุกอย่างไม่มีอยู่จริง หากคนที่พระองค์ทรงยืดเหนี่ยว กลายเป็นบุคคลที่...ไร้ตัวตน”กายสูงโปร่งสะท้านอย่างเห็นได้ชัดจากประโยคนั้นของหญิงสาว เขาก้าวเข้าไปหานาง ทว่าซูฉิงเยี่ยนกลับก้าวถอยหลังไปเพื่อรักษาระยะห่างให้เท่าเดิมใบหน้าของนางแม้จะยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ ทว่าดวงตาคู่งามของนางในยามที่สานสบกับเขา ช่างดูเหินห่างจนน่ากลัวเหลือเกิน“ข้ารักเจ้า และจะรักเช่นนี้ไม่ว่าข้าจะเป็นใคร จะบัณ

“เสด็จแม่ทรงรวบรวมคนที่ยังคงจงรักภักดี ข้ารู้ว่าที่ทรงทำไปทั้งหมดก็เพื่อข้า แต่ข้าเหนื่อยเกินกว่าจะแบกรับ ทั้งยังไม่อาจก่อภัยพิบัติให้พสกนิกรแคว้นเยวี่ยต้องมารับผลพวงจากเรื่องเหล่านี้”“เช่นนั้นเหตุใดท่านจึงก้าวเข้ามาในวังวนนี้อีก ทั้งที่ท่านเองก็ปลีกตัวออกไปได้แล้ว”“เพราะอาเฉิง”“ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเพราะองค์ชายรอง เหตุใดท่านไม่ปล่อยให้พวกเขารับมือเอง ข้าไม่รู้หรอกว่าเรื่องราวร้ายแรงถึงขั้นไหน แต่การที่เรียกตัวท่านมาในยามที่ต้องการ แต่กลับผลักไสในยามที่เห็นว่าไร้ค่าเช่นนี้ ท่านไม่รู้สึกโกรธบ้างเลยหรือไร” ซูฉิงเยี่ยนเอ่ยน้ำเสียงขึ้นจมูกด้วยความไม่พอใจ“เจ้ากำลังโกรธแทนข้าอยู่หรือ” เยวี่ยเทียนยิ้มออกมาในที่สุดเขาอยากให้นางโกรธแทนเขา เคียดแค้นแทนเขา ตลอดจนรู้สึกสงสารเขาให้สุดหัวใจ เพราะความรู้สึกเหล่านั้นจะช่วยรั้งนางเอาไว้ไม่ให้ทอดทิ้งเขาไปเขาอยากจะเห็นแก่ตัว...ขอเพียงเรื่องนี้ เขาขอเพียงเสี่ยวหวงหยงของเขาเพียงคนเดียว“ข้าต้องโกรธสิ แต่โกรธท่านมากกว่า เพราะเหตุใดท่านจึงปล่อยให้พวกเขาทำเช่นนี้กับท่าน”“เพราะก่อนหน้านี้ข้าคิดเสมอว่าตัวเองไม่มีผู้ใดต้องการ ชีวิตข้าชีวิตนี้ขออยู่เพ

“หากเรายื่นข้อเสนอโดยการสงบศึกกับนาง เพื่อรับมือกับเลี่ยงอ๋อง ทรงมีความคิดเห็นเป็นประการใดพ่ะย่ะค่ะ”“อะไรนะ!!”“องค์รัชทายาท อัครมเหสีนั้นเราจัดการได้ง่ายกว่าเลี่ยงอ๋องนะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่านางเองก็คงจะเห็นด้วยกับความคิดนี้ ทรงทราบดีว่าเลี่ยงอ๋องเป็นถึงปราชญ์ของแคว้น ยากนักที่จะมีผู้ใดสามารถต่อกรกับเขาได้ การที่องค์ชายรองมีเลี่ยงอ๋องคอยหนุน ก็นับว่าได้ใจของพสกนิกรแคว้นเยวี่ยไปแล้ว หากให้เวลาเลี่ยงอ๋องรวบรวมเหล่าบัณฑิตและขุนนาง อาจไม่เป็นผลดีต่อเรานะพ่ะย่ะค่ะ”“ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล” เยวี่ยหย่งเสียงคล้อยตามกับสิ่งที่หม่าหลิงฟู่เอ่ยมาอย่างเห็นได้ชัด “เช่นนั้นข้าจะลองเข้าเฝ้าพระอัครมเหสีดูสักครั้ง เจ้าลองเสนอมาสิว่าข้อเสนอนั้นสมเหตุสมผลเพียงไร” เอ่ยกับหม่าหลิงฟู่จบเยวี่ยหย่งเสียงก็หันมาสั่งการกับขันทีคนสนิทที่ยังคงยืนก้มหน้ารอรับคำสั่งอยู่“ให้คนไปแจ้งที่ตำหนักอวี๋ชุนว่าแผนการยังคงเหมือนเดิม ข้าจะดูสิว่าปราชญ์แคว้นเยวี่ยจะทำเช่นไร หากหลานรักไม่เพียงแต่รักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้ แต่เขายังกลายเป็นฆาตกรที่สั่นคลอนความสัมพันธ์สองแคว้น”เยวี่ยหย่งเสียงหัวเราะขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม ข้อตกลงระหว่

ครั้งนี้เขาก็นึกสนุกอยากจะลองเข้าวังอย่างถูกต้องสักครั้ง ทั้งยังอยากรู้ว่าเยวี่ยเสียนเฉิงที่เฉียบแหลม จะมองออกหรือไม่ว่าเขาและน้องสาวฝาแฝดอย่างเสวียนจิ้งเป็นคนละคนกันซูฉิงเยี่ยนติดตามนายน้อยหอสุราเข้าวังครั้งนี้ นอกจากเสวียนเฟิ่งที่มีป้ายคำสั่งขององค์ชายรองแล้ว ข้างกายนางยังมีเสิ่นมู่ฉือไปด้วยทหารเฝ้ายามหน้าประตูรีบนำทางไปยังตำหนักขององค์ชายรอง ทั้งนี้แม้เสิ่นมู่ฉือจะไม่ใช่ทหารองครักษ์หรือขุนนาง แต่นางก็มีป้ายคำสั่งซึ่งอดีตจักรพรรดิทรงพระราชทานให้ ขอเพียงนางไม่ได้ก้าวเข้าไปในเขตวังหลังของนางใน ทุกสถานที่ในวังหลวงก็นับว่านางมีสิทธิ์เข้านอกออกในได้“เจ้ามาแล้ว!!” ฉินหยูเฟยโผเข้ากอดซูฉิงเยี่ยน ทันทีที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามายังห้องโถงของตำหนัก เนื่องจากนางรับรู้อยู่แล้วว่าซูฉิงเยี่ยนจะมา“องค์หญิง”“ข้านึกว่าจะไม่ได้พบเจ้าอีกแล้ว ข้ากังวลว่าเจ้าอาจจะถูกจับตัวไป ทั้งที่เจ้าช่วยให้ข้าหนีรอดมาได้แท้ๆ ข้ากังวลมาโดยตลอด” ฉินหยูเฟยร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้นหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ตนและซูฉิงเยี่ยนได้พบกัน หลังจากนั้นทั้งสองก็ต้องหนีการตามล่าจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ทั้งสองก็มีเรื่องมากมายให้นึกถึง

ซูฉิงเยี่ยนนิ่งฟังอยู่เช่นนั้น ใบหน้าที่เก็บความตื่นเต้นเอาไว้แทบจะไม่อยู่ ฝ่ามือชื้นเหงื่อที่ไม่ใช่การเสแสร้ง กระชับเข้าหากันแน่น นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดสตรีผู้นี้ จึงยอมรับออกมาโดยง่ายว่าตนเคยเป็นคนรักของเลี่ยงอ๋องเล่า...“แผนการต่างๆ มากมายที่ดำเนินไป โดยที่ข้าไม่อาจหลีกเลี่ยง ด้วยมีชีวิตคนนับร้อยเป็นเดิมพัน แม้หัวใจข้าจะมอบให้หนึ่งบุรุษ ทว่ากลับไม่อาจเห็นแก่ตัว ด้วยการทอดทิ้งคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง ข้าทรยศหัวใจตัวเอง เลือกที่จะช่วยคนนับร้อยในตระกูล แต่ใครจะรู้เล่าว่าแผนการที่วางเอาไว้จะมีช่องโหว่ข้าเพียงอยากจะยับยั้งไม่ให้เขาทำลายตระกูลของข้า วางแผนให้เขาต้องยอมรับคนของตระกูลจูโดยมิอาจปฏิเสธ แม้คนคนนั้นจะไม่ใช่ข้า แต่ทุกอย่างผิดพลาดไปหมด แม้แต่เรื่องที่น้องสาวของข้านาง...ตั้งครรภ์”กล่าวจบจูหลิ่งถิงก็หลับตาลง เพื่อซ่อนแววตาเจ็บปวดรวดร้าว น้ำเสียงของนางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ซูฉิงเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็จับใจความได้ทั้งหมดหญิงสาวตัวแข็งทื่อ ทั้งยังตื่นตระหนกจนใบหน้าขาวซีด โดยไม่ต้องเสแสร้ง เรื่องราวที่จูหลิ่งจือวางแผนส่งตัวจูหลิ่งถิงผู้เป็นน้องสาวให้เยวี่ยเทียนฉี มีหรือที่นางจะจำเ