เหมันต์ไร้ใจ의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

“ข้าหาทำเช่นนั้นทันทีได้ไม่ เพราะร่างกายของแม่นางเสวี่ยบอบช้ำภายใน นางจำเป็นต้องแช่น้ำซึ่งมีสมุนไพรทั้งเก้า ข้าต้องใช้เวลาในการเตรียมการ หากท่านไม่ขัดข้องที่จะให้คนนอกเข้ามายังส่วนในของหอกระเรียนหยก วันนี้ข้าจะเตรียมการให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ข้าจะเริ่มการรักษา” ซวนอู่เย่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ทุกข์ร้อนซวนหนิงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเริ่มมองหาจุดที่น่าสงสัย แต่นางเองก็มองไม่เห็นว่าคนที่ไม่เคยพบกันสองคนหรือจะร่วมมือกันทำสิ่งใดลับหลังนางได้ เพราะอย่างไรเสียหอกระเรียนหยกก็มีคนของนางจับตามองอยู่ตลอดเวลา อีกทั้งนางรู้ดีถึงนิสัยถือดีของผู้เป็นศิษย์น้อง หากนางไม่อยากรักษาต่อให้ใครบังคับนางก็หาแยแสไม่ แต่หากนางจะรักษาแล้วไซร้ ต่อให้เจ้าสำนักสั่งห้ามนางก็ยังคงจะทำอยู่ดีหลังจากที่มองเห็นผลดีมากกว่าผลร้าย หากว่านางมีเหมันต์ไร้ใจผู้นี้เอาไว้ข้างกาย ซวนหนิงจึงได้แต่รับปากไปด้วยรอยยิ้ม ในใจก็ได้แต่วางแผนการณ์เพื่อให้นางมารผู้นี้ขึ้นประลองให้ได้ เพราะหากนางสามารถแสดงให้คนในยุทธภพเห็นว่าตนสนิทสนมกับนางมารตะวันตก แน่นอนว่าชาวยุทธ์มากมายมีหรือจะไม่กริ่งเกรงหอกระเรียนหยก ที่สามารถดึงผู้มีฝีมือและมีช

“ข้าพักอยู่ที่นั่นคนเดียว ท่านพ่อกับพี่หลิวพักในโรงเตี๊ยมใหญ่ในเมืองใกล้กับหอกระเรียนหยก พี่ใหญ่ไม่ได้มาเพราะต้องดูแลกิจการของเคหาสน์ ข้าอ้างว่าอยากมาเปิดหูเปิดตาจึงตามมาทีหลัง กว่าจะมาถึงที่พักแถวนั้นก็เต็มหมดแล้ว”จูเสวี่ยหลินยืนครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงตัดสินใจได้ เนื่องจากนางเห็นแล้วว่าเลยเวลานัดมาแล้วเกือบชั่วยาม อีกฝ่ายคงไม่รอเป็นแน่ ดังนั้นนางจึงต้องเลือกวิธีที่นางไม่อยากใช้มากที่สุด นั่นคือการแอบเข้าไปยังเรือนพักของซวนอู่เย่ในหอกระเรียนหยก“เจ้าว่างใช่หรือไม่ มาช่วยข้าก็แล้วกัน มาเถิดกลับโรงเตี๊ยมของข้ากัน ข้าหิวแล้ว”จูเสวี่ยหลินออกเดิน ในใจก็กำลังลำดับแผนการของตัวเองเสียใหม่ เนื่องจากหลายอย่างที่นางวางเอาไว้นั้นคลาดเคลื่อนเสียแล้วนางคลาดกับซวนอู่เย่ ยังไม่พบกั๋วหรง ทั้งยังต้องรับมือกับสามผู้ยิ่งใหญ่ในยุทธภพไหนจะเรื่องเจี่ยนอิงและเจี่ยนอวิ๋นที่นางยังต้องหาวิธีรับมือ ศึกรอบด้านนี้นางมีเพียงต้องชนะเท่านั้น มิเช่นนั้นชีวิตนี้อย่าหวังได้อยู่อย่างสงบสุขเลยค่ำคืนอันเย็นเยือกคืบคลานเข้ามาช้าๆ ทั่วบริเวณหอกระเรียนหยกเงียบสงัดจนน่าวังเวง ซวนอู่เย่เดินกลับเข้าไปภายในห้องด้วยใบหน้ากังวล จ

เมื่อจูเสวี่ยหลินกลับมาถึงโรงเตี๊ยมที่พัก ทั้งที่อยากจะปรึกษาบางอย่างกับเฉิงเค่อฉวน ซึ่งตอนนี้ย้ายมาอยู่ห้องข้างๆ นาง แต่เมื่อเห็นว่าอีกไม่กี่ชั่วยามฟ้าก็จะสาง จูเสวี่ยหลินก็ได้แต่เข้านอนอย่างเสียไม่ได้ แม้ว่านางจะเหน็ดเหนื่อยเคร่งเครียดมาทั้งวันแต่กระนั้นก็ไม่อาจข่มตาหลับ ดังนั้นหญิงสาวจึงลุกขึ้นมานั่งและรินน้ำชาเย็นชืดให้ตัวเอง ก่อนจะนั่งจิบอยู่ครู่ใหญ่ เมื่อรู้สึกง่วงก็เดินกลับไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียงไม่นานหลังจากที่จูเสวี่ยหลินหลับไป เงาร่างหนึ่งก็เดินเข้ามายังหน้าเตียงของนาง มือใหญ่ยื่นออกไปลูบไล้ใบหน้าที่หลับสนิท เนื่องจากก่อนหน้านี้เขาได้ใส่ยานอนหลับลงไปในกาน้ำชาของนางเขารู้จักจูเสวี่ยหลินดี นางไม่มีทางลุกขึ้นไปเปลี่ยนน้ำชาแน่นอนหลังจากที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ดังนั้นเขาจึงวางใจโปรยยาลงไป และมั่นใจว่านางจะต้องดื่มมันอย่างแน่นอน“คงเหนื่อยมาทั้งวันสินะ ถึงกับไม่ตรวจสอบสิ่งใดเลยสักนิด หากเป็นยาพิษเล่าจะทำเช่นไร” เจี่ยนอิงพึมพำก่อนจะลุกขึ้นถอดเสื้อตัวนอก หลังจากนั้นเขาก็ล้มตัวลงนอนข้างๆ จูเสวี่ยหลินอ้อมแขนอันอบอุ่นกกกอดร่างหญิงสาวที่นอนหลับสนิทเอาไว้ ก่อนที่เขาจะพรมจูบลงไปยังข้างข

“การประลองครั้งนี้เป็นเพียงการประลองเพื่อกระชับสัมพันธไมตรีระหว่างตระกูลเส้า และนางมารประจิม ในอนาคตข้างหน้ายอดยุทธ์ทั้งสองฝั่งยังคงต้องพบปะสังสรรค์กันในยุทธภพ ดังนั้นข้าเสนอให้ประลองกันเพียงสามกระบวนท่า แม้การประลองยุทธ์อาจมีการพลาดพลั้ง ทว่าขอให้ท่านทั้งสองยั้งมือต่อกันอย่าให้ถึงกับต้องทำร้ายอีกฝ่าย” เอ่ยจบไป๋ซูก็ยกมือประสานเพื่อคารวะผู้เข้าประลองทั้งสองคน ก่อนจะเดินลงไปจากเวทีการประลองจูเสวี่ยหลินแอบถอนหายใจเล็กน้อย เนื่องจากนางมองไม่เห็นแววประนีประนอมในดวงตาของสองพ่อลูกตระกูลเส้าเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้ามนางกลับคาดว่านี่เป็นเป็นการประลองเพื่อหยั่งเชิงนางเท่านั้น เพราะก่อนการประลองจริงที่จะเกิดขึ้น หากสองพ่อลูกตระกูลเส้าสามารถคาดเดาระดับวรยุทธ์ของนางแล้วไซร้ พวกเขาก็จะเป็นต่อนางทันที ซึ่งแน่นอนนางมั่นใจว่าเส้าจงเซี่ยจะต้องลงมือเต็มที่อย่างไม่ต้องสงสัย“ลงมือเถิด” จูเสวี่ยหลินเอ่ยสั้นๆ ซึ่งเส้าจงเซี่ยเองก็ไม่รีรอ ทันทีที่เขาได้ยินจูเสวี่ยหลินเอ่ยเช่นนั้นก็รวบรวมกำลังภายในแล้วกระโดดเข้าจู่โจมหญิงสาวอย่างรวดเร็วจูเสวี่ยหลินที่แม้จะกำลังภายในเพิ่มพูนและฝึกวรยุทธ์สำเร็จขั้นสูงสุดมาหมาดๆ

“จูเสวี่ยหลิน! สตรีสมควรตาย! ข้าเตือนนางแล้วว่าอย่าได้ประมือกับผู้ใด!!!” เจี่ยนอวิ๋นตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล“นางเป็นคนใจร้อน ว่าแต่เหตุใดจึงห้ามนางมิให้ประมือกับผู้อื่น” เจี่ยนอิงเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ร่างกายก็เคลื่อนไหวตามเจี่ยนอวิ๋นไป“ซวนอวี่ ไม่สิ อาจารย์ของนาง โธ่เอ้ย! ข้าจะเล่าให้ท่านฟังที่หลัง เอาเป็นว่านางสำเร็จวิชากระเรียนพันปีแล้ว และนางก็ไม่อาจแสดงวิชานั้นออกมา นอกจากว่านางอยากจะขึ้นเป็นเจ้าสำนักหอกระเรียนหยก”“อะไรนะ!”“นางฝึกวิชาที่เจ้าสำนักหอกระเรียนหยกเท่านั้นที่สมควรฝึก และตอนนี้ซวนอวี่อาจารย์ของนางก็หายตัวไปแล้ว หากหาตัวซวนอวี่ไม่พบ และจูเสวี่ยหลินใช้วรยุทธ์สายนั้นออกมา นางคงหนีไม่พ้นต้องเจอเรื่องยุ่งแน่”“พวกเจ้ากำลังเล่นอะไรกันอยู่ เหตุใดจึงชอบหาเรื่องยุ่งๆ ใส่ตัวนักนะ!” เจี่ยนอิงสบถ“ท่านบ่นข้าแล้วนางเล่า นางเองก็หาเรื่องใส่ตัวน้อยเสียเมื่อไหร่”“เจ้าก็พอๆ กับนางนั่นแหละ หากข้าพบเจ้าเร็วกว่านี้ ข้ารับรองจะไม่มีทางให้ทั้งเจ้า และนางก่อเรื่องเป็นอันขาด!!”ไม่รู้ทำไมถ้อยคำนั้นของเจี่ยนอิง จึงกินใจยิ่งนักในความคิดของเจี่ยนอวิ๋น ทั้งที่ไม่ว่าจะฟังอย่างไรนั่นก็คือคำต่อว่