Semua Bab เหมันต์ไร้ใจ: Bab 131 - Bab 140

จูเสวี่ยหลินขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เพราะคาดไม่ถึงว่าคนที่ต้องสังเวยชีวิตอีกคนคือชุนอิ๋งจู ผู้ซึ่งเป็นคนสนิทของซวนหนิง นางเคยพบสตรีผู้นี้ และรับรู้ได้ทันทีว่านางมีฝีมือไม่น้อย ส่วนเจ้าสำนักตัวปลอมนั้น ไม่ต้องบอกก็พอเดาได้ว่าซวนหนิงย่อมไม่เอ่ยถึงการตายของอีกฝ่ายอย่างแน่นอนศพที่ถูกคนของหอกระเรียนหยกนำเข้ามานั้น มีรอยแส้ฟาดลงไปยังแผ่นหลัง พาดยาวลงไปตั้งแต่หัวไหล่จรดบั้นเอว รอยเลือดแดงฉานเปรอะเปื้อนเสื้อที่ชุนอิ๋งจูสวมใส่ ความลึกของบาดแผลนั้นยิ่งไม่ต้องบรรยายเนื่องจากกระดูกที่โผล่ออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน สตรีผู้นี้คงจะสิ้นใจทันทีที่ถูกแส้ฟาดใส่โดยที่นางเองก็ไม่แน่ว่าจะรู้ตัวจูเสวี่ยหลินสบตากับเจี่ยนอิงและเจี่ยนอวิ๋น ในใจของนางเริ่มมีคำตอบรางเลือนขึ้นมาแล้ว ถึงสาเหตุของเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นที่นางต้องมาที่หอกระเรียนหยกแห่งนี้ หากไม่ใช่นางที่ลงมือฆ่าชุนอิ๋งจู และไม่มีทางที่ซวนหนิงจะฆ่าคนของตัวเองเพื่อใส่ร้ายนาง ในเมื่ออีกฝ่ายไม่รู้ว่านางเป็นใครและมาที่หอกระเรียนหยกทำไม ดังนั้นความเป็นไปได้ก็มีเพียงคนผู้เดียวเท่านั้น...ซวนอวี่ ผู้ซึ่งเป็นอาจารย์ของนางเอง!!!“ผู้อาวุโสไป๋ เรื่องน

จูเสวี่ยหลินเอ่ยจบซวนอู่เย่ก็กุมหน้าอกทันที เนื่องจากนางได้ทำเลียนแบบขึ้นมาจริงๆ แต่นางหารู้ไม่ว่ามันเป็นยังมีอีกชิ้น ซึ่งเป็นชิ้นที่เป็นคู่กันกับที่กั๋วหรงมี“อาจารย์ หยกของท่านสลักชื่อ ‘อวี่’ ซึ่งเป็นชื่อของท่านเอาไว้อย่างชัดเจน เช่นกันกับหยกของผู้อาวุโสกั๋วที่สลักชื่อของเขา แต่หยกของผู้อาวุโสกั๋วกลับถูกสับเปลี่ยนไป ในยามนี้หยกที่อยู่บนตัวเขาไม่มีชื่อใดๆ สลักอยู่ ซึ่งคนที่สามารถเข้าถึงตัวผู้อาวุโสกั๋วมีเพียงสองคนเท่านั้น รองเจ้าสำนักไม่ได้เป็นคนสับเปลี่ยนหยกไป หยกชิ้นนั้นตอนนี้อยู่กับท่านใช่หรือไม่” จูเสวี่ยหลินจ้องมองซวนอู่เย่เขม็ง“ที่สำคัญพิษที่ผู้อาวุโสกั๋วได้รับนั้น ยังคงหลงเหลืออยู่บนหยกของเขาเอง แม้จะเจือจางแต่แน่นอนว่ามันยังอยู่ ...หยกที่ถูกท่านสับเปลี่ยนไป”ซวนลังเลก่อนจะละสายตาไปยังซวนอู่เย่ แล้วดึงมือของอีกฝ่ายออกจากการเกาะกุมบางอย่างบนหน้าอก หยกปลาทองสีเขียวสลักชื่อของกั๋วหรง ยืนยันในสิ่งที่จูเสวี่ยหลินเอ่ยออกมาว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง“เจ้ารู้ว่าข้ารักเขา เขาเป็นคนของข้า คอยช่วยเหลือข้า ดังนั้นไม่ใช่เจ้าใช่หรือไม่”“ในตอนที่ท่านทำร้ายผู้อาวุโสกั๋ว น่าจะเป็นตอนที่เขากำลัง

เจี่ยนอวิ๋นที่กำลังรอคอยให้ซวนอวี่ใช้กระบวนท่าที่ปกปิดจุดอ่อนซึ่งนางไม่รู้ออกมาไม่ผิดหวัง เขาสามารถหาช่องโจมตีเพื่อให้อีกฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ ซวนอวี่ถูกกำลังภายในของเด็กหนุ่มกระแทกเข้ากลางร่างจนต้องงกระอักเลือกสดๆ ออกมา นางกระเด็นออกไปกระแทกกับผนังเจดีย์จนสั่นสะเทือนและไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีกเจี่ยนอวิ๋นหันไปมองเจี่ยนอิงและจูเสวี่ยหลินรับมือกับสองยอดยุทธ์ด้วยใบหน้าพึงพอใจ แต่เขาก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อมองเห็นแล้วว่าเกาหย่งหลิวและเส้าจงเซี่ย กำลังรวบรวมกำลังภายในเพื่อลอบจู่โจมเข้าไปในวงต่อสู้อย่างหน้าไม่อาย“พี่ใหญ่!!” เจี่ยนอวิ๋นตะโกนลั่นด้วยหัวใจที่กำลังตื่นตระหนก เขามองพลังฝ่ามือของเส้าจงเซี่ยกำลังพุ่งเข้าไปหาแผ่นหลังของเจี่ยนอิง ก่อนที่เขาจะพุ่งตัวออกไปเช่นกันเกาหย่งหลิวเห็นจังหวะที่ตนจะจู่โจมเจี่ยนอวิ๋น เขาดึงกระบี่ยาวออกมาแล้วพุ่งเข้าไปหาเจี่ยนอวิ๋น เพราะเขามั่นใจว่าหากเด็กหนุ่มจะรับมือเขา ต้องปล่อยให้ผู้เป็นพี่ชายรับมือกับกำลังภายในของเขาและเส้าจงเซี่ย ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะเจี่ยนอิงและจูเสวี่ยหลินกำลังยุ่งอยู่กับการรับมือเส้าเจียงเฉียงและเฉิงอวี้ฉือ“จอมยุทธ์เจี่ยน!!” เฉิงเค่อฉวนที่เ

จากนั้นนางก็ตอบเขาไปว่า ‘ได้’ เพราะรู้ดีว่าหากเลือดของเขากลายเป็นสีดำแล้ว เวลาของเขาก็เหลืออีกไม่มาก เช่นกันกับมนุษย์ของสกายเวิลด์ในยามที่พวกเขากำลังจะตาย“อิง... เราไปแก้แค้นกันเถอะ” จูเสวี่ยหลินพลันเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงว่างเปล่า“อะไรนะ” เจี่ยนอิงขมวดคิ้ว เขายังคงงงงันกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกอย่างทำให้เขาสบสนจนเรียงลำดับไม่ถูกว่าควรรู้สึกเช่นไร“อวิ๋นอยู่ที่นี่ไม่ได้”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” เจี่ยนอิงแทบไร้เรี่ยวแรงเมื่อได้ยินในสิ่งที่หัวใจของเขาหวาดหวั่น“เราไปสะสางบัญชีแค้นแทนเขากันเถอะ เขาไม่ให้ข้ากลับไปที่นั่นเพราะไม่อยากให้เราพบเจอเรื่องวุ่นวายอีก ข้ารับปากเขาว่าจะพาท่านจากไปทันที แต่ข้าไม่มีทางมีชีวิตอยู่อย่างสงบ หากไม่ได้สะสางหนี้แค้นนี้จากเกาหย่งหลิว เส้าเจียงเฉียง เส้าจงเซี่ยและบิดาของเจ้า” หญิงสาวหันมาเอ่ยประโยคสุดท้ายกับเฉิงเค่อฉวน “แต่วางใจเถิดข้าจะไว้ชีวิตเขาเพื่อเจ้า”เจี่ยนอิงไร้ซึ่งคำพูด เขาคิดถึงใบหน้าของผู้เป็นน้องชาย ใบหน้ายิ้มแย้มที่เขาเพิ่งจะได้เห็นเพียงไม่กี่ครั้งเสียงหัวเราะในวันที่เขาและจูเสวี่ยหลินนั่งอยู่เป็นเพื่อนบนหลังคาโรงเตี๊ยมน้ำเสียงเดือดดาลในยามที่โ

จูเสวี่ยหลินกวาดสายตามองไปยังรอบป่าไผ่ การได้อยู่ที่นี่เป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่นางรู้สึกสงบใจลงได้ หลังจากการจากไปของเจี่ยนอวิ๋น นางรับรู้ได้ถึงความรักและความเอาใจใส่ของเจี่ยนอวิ๋น ในยามที่เขาสร้างสถานที่แห่งนี้ขึ้นมาเพื่อให้บิดาและมารดาได้พักผ่อนอย่างสงบสุขการเสียสละของเขาทั้งหมดนั้น มีจุดประสงค์ก็เพียงแค่ให้เจี่ยนอิงผู้ซึ่งเป็นพี่ชายได้มีความสุข และต่อจากนี้นางเองก็จะรับหน้าที่นั้นต่ออย่างที่ได้รับปากเขาเอาไว้“กำลังคิดอะไรอยู่หรือ สายแล้ว เราควรออกเดินทางได้แล้ว” เจี่ยนอิงเดินเข้ามานั่งลงข้างกายนาง“ข้ามาบอกลาบิดามารดาเจ้า”“เมื่อวานเจ้าก็มิใช่มาบอกลาท่านพ่อท่านแม่กับข้าแล้วหรอกหรือ” เจี่ยนอิงพยุงนางขึ้นแล้วส่งยิ้มให้ เขาหันไปหาหลุมศพของบิดามารดา ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ท่านพ่อท่านแม่ข้ากับเสวี่ยไปก่อน ปีหน้าข้าจะพานางกลับมาเยี่ยมท่านใหม่ ไม่แน่นะท่านอาจจะได้เห็นหน้าหลานคนแรกก็เป็นได้” เจี่ยนอิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยอกเย้า“หลานอะไรกัน” จูเสวี่ยหลินเงยหน้าขึ้นมองเขา“หลานของท่านพ่อท่านแม่ ลูกของเราอย่างไรเล่า เข้าพิธีแต่งงานแล้วเรามีลูกกันเลยดีหรือไม่ ข้าชอบเด็ก”“เจ้าน่ะหรื