เหมันต์ไร้ใจ의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

การหลบหลีกของเจี่ยนอิง เผยกระบวนท่าที่เหมือนกันกับของจูเสวี่ยหลิน ทำให้ไป๋ซูที่ยังคงดูชมการต่อสู้อยู่มองออกทันที เขามองไปยังชายหนุ่มทั้งสองสลับกับจูเสวี่ยหลินหลังจากนั้นก็พยายามคาดเดาว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดผู้มีฝีมือทั้งสามคนที่ดูเหมือนจะรู้จักกัน ทันทีที่พบหน้าก็เริ่มลงไม่ลงมือราวกับมีความแค้นกันมาแต่ชาติปางก่อนเช่นนี้“เจ้าคนสมควรตาย เจ้าสองคนพี่น้องเห็นข้าเป็นตัวอะไร!!” จูเสวี่ยหลินที่โมโหเดือดดาลไม่ฟังสิ่งใดทั้งสิ้น นางตั้งหน้าตั้งตาโจมตีเจี่ยนอิง ก่อนจะกระโดดหลบเมื่อเห็นว่าเขาได้เปรียบนางเพราะกระบวนท่าที่นางใช้ หลังจากนั้นนางก็ใช้วิชาที่เจี่ยนอวิ๋นให้ซวนอวี่สอนให้นาง นางจึงยังพอหลบหลีกการพัวพันของเจี่ยนอิงไปได้ระหว่างนั้นโชคดีที่นางเลือกที่จะไม่ใช้วิชากระเรียนพันปี ไม่อย่างนั้นความลับของนางคงถูกไป๋ซูล่วงรู้แล้ว เนื่องจากไป๋ซูรู้จักและเคยประมือกับอดีตเจ้าสำนักหอกระเรียนหยกมาก่อน เขาจึงรู้จักกระบวนท่าที่เป็นหนึ่งในวิชากระเรียนพันปีเป็นอย่างดี แต่กระนั้นกระบวนท่าที่ไป๋ซูได้ชม ก็ยังทำให้เขารู้สึกคุ้นตาขึ้นมาในที่สุดการประมือถึงสามครั้งสามคราก็ทำให้จูเสวี่ยหลินหมดแรงไปก่อน ก่อนหน้าน

“เจ้าจะพูดเรื่องอะไรกันแน่” จูเสวี่ยหลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาทันที“อาจารย์ของเจ้าหายตัวไป ข้าห้ามไม่ให้เจ้าประมือกับผู้อื่นเพราะเรื่องนี้อาจส่งผลกระทบกับเจ้าโดยตรง ข้าไม่คาดว่านางจะถ่ายทอดวรยุทธ์ของตนให้เจ้าจนหมด” เจี่ยนอวิ๋นลังเลเล็กน้อย และยังคงเลี่ยงที่จะเอ่ยถึงซวนอวี่ต่อหน้าเฉิงเค่อฉวน“นางจะหายไปได้อย่างไร นางบอกข้าว่าจะรอพบคน...” จูเสวี่ยหลินครุ่นคิดจากนั้นก็ทบทวนในสิ่งที่นางและซวนอวี่เคยสนทนากันเอาไว้ ก่อนจะหวนนึกไปถึงหยกทั้งสามชิ้นที่นางเคยเห็น“วิชาที่นางสอนให้เจ้า คือวิชาที่เจ้าสำนักเท่านั้นจะได้รับการสืบทอด” เจี่ยนอิงถอนหายใจก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด“อะไรนะ!!” จูเสวี่ยหลินเบิกตามองเจี่ยนอิง ก่อนจะละสายตาไปมองเจี่ยนอวิ๋น “ไม่จริง นางจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรในเมื่อนางยังมีชีวิตอยู่ อีกทั้งข้าไม่ใช่คนของหอกระเรียนหยกด้วยซ้ำ คนที่ควรขึ้นเป็นเจ้าสำนักควรต้องเป็นซวนอู่เย่สิ”“ข้าถึงได้บอกว่าเรื่องนี้ส่งผลต่อหลายฝ่าย”“ท่าน...พวกท่านจะบอกว่านาง ข้าหมายถึงเสวี่ย...นะ นางเป็นศิษย์ของเจ้าสำนักหอกระเรียนหยก...ซวนอวี่คนนั้นหรือ แล้วหมายความว่าอย่างไรที่นางหายตัวไป เมื่อวานข้าย

“ปล่อยให้พวกเขารอไป” เจี่ยนอิงเอ่ยออกมาหน้าตาเฉยแล้วก้มลงปิดปากน้อยๆ ที่กำลังจะพูดขึ้น มือใหญ่ดันร่างของหญิงสาวให้นอนราบลงไปบนเตียงช้าๆ ก่อนจะกระซิบถ้อยคำกับนางอย่างอ่อนโยน“เสวี่ย...ข้าคิดถึงเจ้า”จูเสวี่ยหลินสบตากับเขานิ่งก่อนจะยิ้มออกมา “ข้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน คิดถึงมาก” ไม่พูดเปล่าหญิงสาวล้วงมือหนึ่งเข้าไปในสาบเสื้อของเจี่ยนอิง ส่วนอีกมือก็เริ่มดึงทึ้งสายคาดเอวของเขา“เสวี่ย เจ้ากำลังทำอะไร”“ยังต้องถามอีกหรือ”“ข้า...ข้าเพียงอยากจะนอนกอดเจ้าเท่านั้น เพราะเมื่อคืนข้าโดนเจ้าลวนลามจนไม่ได้นอนเลย” สิ้นประโยคนั้นเจี่ยนอิงก็หัวเราะออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นหญิงสาวหน้าแดงก่ำขึ้นทันที“ใครใช้ให้เจ้าลักหลับข้ากัน!! อีกอย่างเจ้าคิดว่าข้าคิดจะทำอะไร ...ข้า ข้าเพียงเกรงว่าเจ้าจะนอนไม่สบายตัวเท่านั้นเอง” นางแก้ทั้งยังรั้งมือกลับอย่างเสียไม่ได้ ในใจให้รู้สึกอับอายยิ่งนัก“เจ้ากลายเป็นสตรีขี้อายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน”“ข้าเปล่า”เจี่ยนอิงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะรั้งจูเสวี่ยหลินเข้ามากอดเอาไว้แน่น “ข้าไม่ล้อเจ้าเล่นแล้ว หนึ่งปีมานี้เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง ข้าอยากให้เจ้าเล่าให้ข้าฟัง”“เจ้าเล่าก่อนว่าไปทำอ

ทีกับนางทำตัวเยี่ยงอันธพาลข่มขู่เช้าเย็น แต่พอโดนพี่ชายคาดคั้นเข้าหน่อย ดันปากสั่นจนแทบเผยความลับ มันน่านัก!!!“เจ้าเป็นคนทำเรื่องให้วุ่นวายเอง ยังจะโทษผู้ใดได้ เจ้าประมือกับเส้าจงเซี่ยในงานประลองในวันนี้ ดีไม่ดีข้าว่าพรุ่งนี้เส้าเจียงเฉียงจะฉวยโอกาสนี้ขอประลองกับเจ้าด้วยตัวเอง เพราะคนนอกคงจะคิดว่าเขาต้องการล้างอายที่บุตรชายต้องพ่ายแพ้ให้กับเจ้า ทั้งที่จุดประสงค์ของเขาน่าจะเป็นเพราะฐานะหนึ่งในประจิมของเจ้ามากกว่า หากเขาสามารถเอาชนะเจ้าต่อหน้าชาวยุทธ์เขาก็จะเป็นหนึ่งในประจิมและบูรพา ทีนี้ก็เหลือเพียงเฉิงอวี้ฉือและเสวียนหมิงที่เขาต้องพิชิต ทว่าเฉิงอวี้ฉือกลายเป็นพ่อตาของเขา ก็เท่ากับทั้งสองเป็นพันธมิตรกันไปแล้ว” เจี่ยนอวิ๋นพยายามเบี่ยงเบนประเด็นการพูดคุยออกจากเรื่องเดิม ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะเจี่ยนอิงเองก็คิดเช่นนั้น“ที่อวิ๋นพูดมาก็มีเหตุผล แต่หากเสวี่ยจะพ่ายแพ้โดยไม่ให้ผู้ใดสงสัย คนผู้นั้นสมควรจะเป็นผู้ใดกัน” เมื่อเจี่ยนอิงพูดจบจูเสวี่ยหลินก็เริ่มครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง ครู่ใหญ่ทั้งเจี่ยนอิงและจูเสวี่ยหลิน ก็หันมาเลิกคิ้วพิจารณาเจี่ยนอวิ๋นอย่างจริงจัง“พวกท่านมองข้าทำไมกัน” เจี่ยนอวิ๋นรู้

“จอมยุทธ์เจี่ยน”เฉิงเค่อฉวนลังเลอยู่นาน กว่าที่เขาจะตัดสินใจเรียกอีกฝ่ายด้วยสีหน้าลำบากใจ เขารับบางอย่างพร้อมกับคำขอร้องของเจี่ยนอวิ๋นมาโดยไม่เต็มใจ เขาไม่อยากปิดบังสหายแต่ก็ไม่อาจเพิกเฉยต่อคำขอร้องของเจี่ยนอวิ๋น เพราะทั้งนี้ทั้งนั้นคำขอร้องดังกล่าวก็เกี่ยวข้องกับทั้งจูเสวี่ยหลินและเจี่ยนอิง ดังนั้นเขาจึงเป็นเหมือนคนที่น้ำท่วมปาก“ท่านกับน้องชายของท่านผู้นี้สนิทกันมากหรือไม่”ดวงตาของเจี่ยนอิงปรากฏแววสงสัยขึ้นมาอย่างชัดเจน จนเฉิงเค่อฉวนอดที่จะหวั่นใจขึ้นมาเฉยๆ ไม่ได้“เจ้าถามทำไมหรือ”“ข้าเพียงสงสัย เพราะเขาพูดอะไรทำนองที่ว่ามีคนต้องจากไป หรืออะไรทำนองนั้น ท่านคิดว่าเขาจะมีแผนอะไรหรือไม่” เฉิงเค่อฉวนลนลานขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ เขาหลบสายตาคมกริบของเจี่ยนอิงพัลวัน ก่อนจะรีบกลบเกลื่อนเมื่อเห็นว่าเจี่ยนอิงเริ่มสงสัย“เขาพูดอะไรกับเจ้า”“เปล่า! เขาเพียงบอกว่าอย่างไรก็ต้องไป ข้ารู้เพียงเท่านี้จริงๆ นะ” เฉิงเค่อฉวนได้แต่ก่นด่าตัวเองที่แอบอ่านจดหมายที่เจี่ยนอวิ๋นฝากเอาไว้ให้กับผู้เป็นพี่ชาย“อาฉวน เขาพูดอะไรกับเจ้า”“คือ...” เหงื่อเย็นๆ ของเฉิงเค่อฉวนหลังออกมาจากสองฝ่ามือที่กุมกันแน่น เขาไม่น