All Chapters of รัก...พันปี: Chapter 71 - Chapter 80

มองดูโม่สวินตวัดกระบี่อย่างคล่องแคล่ว ปกป้องนางและอวิ๋นอี้เอาไว้เบื้องหลัง คนของจวนเสนาบดีฝ่ายพระราชวังเองก็กรูกันเข้ามาขวางเอาไว้ กระนั้นผู้มากลับฝีมือเหนือกว่ามาก“มือสังหารเหล่านี้...” อวิ๋นอี้ขมวดคิ้ว“ทำไมหรือ” นางถามเสียงแผ่ว“มีมากจนเกินไป” ชายหนุ่มส่ายหน้าพร้อมกับพยายามหลบลูกดอกที่พุ่งเข้ามา “จุดประสงค์ที่มามิใช่ลักพาตัว แต่กลับพยายามสังหาร ข้าจะพาเจ้าไปจากที่นี่ หากยังรั้งอยู่ก็มีแต่ทางตาย”นางรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “ท่านว่าหากข้าตายผู้ใดจะได้ประโยชน์”“มันใช่เวลาจะมาหารือกันหรือไร!”“ข้าเพียงคิดว่ามันประจวบเหมาะเกินไป ขุนนางส่วนใหญ่ไปร่วมงานเลี้ยง แต่ข้าดันมาไข้ขึ้นเอาก่อนวันงาน ตอนนี้เกาเฟิงเหยียนเพิ่งออกไปจากจวนกลับมีมือสังหารมาเพื่อฆ่าข้า”อวิ๋นอี้เองก็ตระหนักดีว่านางกำลังจะพูดเรื่องอะไร “ผู้บงการก่อนหน้าล้วนถูกจับและล้มหายตายจาก” เฟิงเย่พยายามพูดให้มาก ทั้งนี้ก็เพื่อรักษาสติที่เริ่มพร่าเลือน“ไป!” โม่สวินตะโกนจากนั้นปล่อยให้คนของจวนเสนาบดีฝ่ายพระราชวังต้านมือสังหารเอาไว้ โดยเขาคุ้มกันอยู่เบื้องหลัง ทั้งนี้ก็เพื่อให้อวิ๋นอี้พาหญิงสาวตรงไปยังประตูวังหลวงถึงตอ

“เหตุใดท่านมหาเสนาบดีจึงรู้เรื่องมือสังหาร” โจวเทียนอวี้สงสัย“ตอนนั้นเขาเข้ามาในงานเลี้ยงด้วยท่าทีกังวล ข้าถามเขาแล้วแต่เขาเพียงบอกว่าสังหรณ์ใจ” หวังอวี่ส่ายหน้าในใจตอนนี้รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ประโยชน์ นับจากวันที่เขาเห็นนิมิตซึ่งเกิดขึ้นกับจ้าวจวิน กระทั่งตัวเขาได้รับบาดเจ็บ หลังจากนั้นเขาก็ไม่อาจทำนายหรือมองเห็นนิมิตใดๆ ได้อีกเลย“เทพแห่งคำทำนายอะไรกัน ข้ามันคนไร้ประโยชน์ชัดๆ”เขายิ้มขื่นจากนั้นก้าวเข้าไปนั่งลงข้างกายเฟิงเย่ มองดูอาหารที่นางไม่ยอมแตะตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ก็ล่วงเข้ายามโหย่วแล้ว หัวใจของเขาเจ็บปวดยิ่งนัก“เย่เอ๋อร์” หวังอวี่ลูบศีรษะหญิงสาวเบาๆนางไม่ขยับ ไม่พูดจา ทั้งยังไม่หันมามองเขา เอาแต่จ้องมองไปยังคนที่หลับสนิทบนเตียง มีครั้งหนึ่งที่ฮ่องเต้เสด็จมา แต่นางไม่สนธรรมเนียมมารยาท เอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่สนใจผู้ใดทั้งสิ้น“หากยังเป็นเช่นนี้เจ้าจะล้มป่วยไปอีกคนนะ” เขาปลอบนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ศิษย์พี่ต้องโมโหแน่หากเขาตื่นมาแล้วพบว่าเจ้าล้มป่วยไปอีก”นางยังคงไม่ขยับ“เย่เอ๋อร์ เราพาศิษย์พี่กลับหนี่ว์ซานดีหรือไม่”เขาตัดสินใจลองใช้วิธีนี้ และมันก็ได้ผลเยี่ยเฟิงเย่ขยับใบห

“หากทรงตรัสถามเรื่องที่เจ้ารู้ ก็เพียงทูลไปตามตรง หากทรงประสงค์ให้เจ้าแสดงความคิดเห็นเรื่องการลงโทษ เพียงแค่โยนมาที่ข้า”“ได้ด้วยหรือ” นางเลิกคิ้วมองเขา“องค์หญิงเฟิ่งเซียนเป็นขนิษฐาพระองค์เดียวที่ฮ่องเต้ทรงรักใคร่ทะนุถนอม ไทเฮาเองก็เช่นกัน การจะลงโทษองค์หญิงเฟิ่งเซียนนั้นไม่ง่าย เพราะเรื่องนี้มีคนเกี่ยวข้องและร่วมรู้เห็นมากเกินไป ทำให้ฮ่องเต้ทรงลำบากพระทัย ทรงเรียกเจ้าเข้าเฝ้าเช่นนี้ นอกจากเรื่องนี้ ข้าก็นึกไม่ออกว่าอยากพบเจ้าด้วยเรื่องใด”“พี่ใหญ่ไม่อยู่วังเสียด้วย ข้ารู้สึกกังวลใจอย่างไรบอกไม่ถูก”“ไม่เป็นไร ฮ่องเต้ไม่ทรงทำอะไรเจ้าหรอก”นางพยักหน้า ตระหนักดีว่าฮ่องเต้ให้ความสำคัญต่อเกาเฟิงเหยียนมากหงกงกงและนางกำนัลสองคนนำทางเฟิงเย่ไปยังตำหนักชิงหลง ที่นั่นยังนอกจากฮ่องเต้แล้วยังมีไทเฮารออยู่ สังเกตบรรยากาศอันตึงเครียดเฟิงเย่ได้แต่สงบใจ อีกใจหนึ่งนางก็โล่งอกไม่น้อยที่ในห้องกว้างขวางยังมีโจวฟ่านอยู่ด้วยเมื่อเห็นโจวฟ่านหญิงสาวได้แต่นึกถึงอวิ๋นอี้ ไม่รู้ว่ามีอะไรผิดพลาดหรือไม่ นางไม่รู้ว่าพระเอกและนายเอกของซวงเสวี่ยเชียนเหนียนได้พบกันหรือยัง เพราะนับจากนางมาถึงก็ไม่เห็นว่าคนทั้งสองจะ

“เรารู้” น้ำเสียงราบเรียบนั้นคล้ายคนที่กำลังปลงตก “เขารักเจ้า และคงไม่อาจมอบให้ให้ผู้อื่น” ฉีเฟิ่งเซียนหัวเราะเสียงขื่น “เป็นเราที่โง่งมเองที่คิดว่าเขาจะหันมามองหากสามารถกำจัดเจ้า”เฟิงเย่ชะงักเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าพูดออกมาตามตรง“เสด็จพี่บอกเจ้าแล้วกระมังว่าเราคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้” กล่าวจบก็มองลงไปเบื้องล่างกำแพง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเราพาเจ้ามาที่นี่” ร่างงามก้าวขึ้นไปยังขอบกำแพง“องค์หญิง!” เฟิงเย่ขมวดคิ้ว“ไม่ต้องตื่นเต้นไป เราไม่กระโดดลงไปหรอก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้” มือน้อยลูบหน้าท้องของตนเบาๆ “เราเพียงอยากบอกเขา”ก้มลงมองยังหน้าท้องแบนราบ “ว่าบิดาที่แสนต่ำช้าของเขา ตกลงไปจากจุดนี้ก่อนสิ้นใจอย่างน่าสมเพช” ในน้ำเสียงแฝงประกายความเกลียดชังระคนเจ็บปวด“องค์หญิงลงมาเถิดเพคะ ไม่คุ้มกันหรอก”ฉีเฟิ่งเซียนเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เฟิงเย่ “เจ้าเป็นถึงเทพธิดาแห่งหนี่ว์ซาน เจ้าว่าชีวิตหลังความตายมีอยู่จริงหรือไม่ หากมีจริงคงดีไม่น้อยเลย ข้าหวังว่าในชีวิตหน้าข้าจะสามารถลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นชาตินี้ ลืมสิ้นว่าข้าเคยมีใจให้เกาเฟิงเหยียน”เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทำให้หญิงสาวทั้

หยางอวิ๋นอี้กำลังรำลึกความหลังกับโม่สวินผู้เป็นศิษย์น้อง เขารำพึงว่าหากวันนั้นคุ้มกันคนรักของเกาเฟิงเหยียนได้ หากเกาเฟิงเหยียนไม่สูญเสียคนรัก อีกฝ่ายก็ไม่ต้องพิษกำเริบจนสิ้นใจ กระทั่งหวังอวี่อาสานำศพกลับขึ้นหนี่ว์ซานในนิยายกล่าวถึงเพียงเท่านั้น ไม่ได้กล่าวถึงว่าคนรักของเกาเฟิงเหยียนคือใคร ที่สำคัญเหตุการณ์ในนิยายดูเหมือนสอดคล้องกับในเกม นั่นก็คือเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่เฟิงเย่จากมาแล้ว ทั้งยังอธิบายโดยใช้บทพระเอกนายเอกเป็นหลักเฟิงเย่ยังไม่ยอมแพ้เข้าอินเทอร์เน็ตลองค้นหาว่าคนพูดถึงเรื่องนี้ว่ายังไง กระทั่งในที่สุดก็เห็นคอมเม้นท์ที่โจมตีเทียนอวี้--เกาเฟิงเหยียนอยู่หนายยยย----ทำไมอยู่ๆ ก็เปลี่ยนบทอ่ะ ตัวสำคัญอย่างมหาเสนาบดีทำไมหายไป----ทำไมอยู่ๆ เรื่องราวช่วงแรกๆ ก็หายไป เปลี่ยนเป็นเริ่มต้นเรื่องเพราะหยางอวิ๋นอี้แทนอ่ะ แล้วที่ปูเรื่องถึงเทพแห่งคำทำนายกับมหาเสนาบดีคืออะไร งง----แม่ทัพจ้าวของเค้าหายไป—ต่อจากนั้นคอมเม้นท์เหล่านั้นก็ไม่ได้รับการสนใจ เปลี่ยนเป็นคอมเม้นท์เกี่ยวกับพระเอกและนายเอกแทนเฟิงเย่ขมวดคิ้วครุ่นคิดแล้วพยายามโทรหาเทียนอวี้ ถึงอย่างนั้นก็ยังเหมือนเดิมคือไม