Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

"รุ่นน้องมึง? อ้าว...งั้นก็แสดงว่าไอ้หน้าหล่อคนนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับมึงงั้นสิ""เป็นนักแสดงรุ่นน้องน่ะ ก็ที่แสดงหนังล่าสุดที่เป็นศัตรูกับกูไง""เฮ้ย! จริงหรือ! เจ้านั่นก็เป็นดาราหรือวะ ถึงว่าล่ะ มาทีไรต้องสวมหมวกปิดแมสปิดบังใบหน้าทุกที เพราะต้องการจะอำพรางตัวจริงจากผู้คนนี่เอง เอ...ถ้าเป็นผู้ชายคนนั้น ตอนนี้เขาดังมากไม่ใช่หรือไง เขาไม่กลัวเป็นข่าวเลยหรือไงนะ แล้วก็มาที่นี่บ่อยด้วยสิ""บ่อยหรือ? แสดงว่าเจ้านั่นมาที่นี่ประจำงั้นหรือ?""ช่วงที่เด็กนั่นท้อง ก็หายหน้าหายตาไปเลย แต่ก็มาที่นี่อีกทีหลังจากที่เด็กคนนั้นคลอดน่ะ""แล้วทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่มาเลยล่ะ""เจ้านั่นไม่ใช่พ่อของเพชรกล้าหรอก แต่คงเพราะชอบเด็กสาวนั่นมากกว่า ถึงยอมจะเป็นพ่อให้เด็กคนนั้นยังไงล่ะ""แล้วสรุปแล้วใครคือพ่อของเด็กล่ะ""ถ้ามึงอยากรู้ก็ไปตรวจดีเอ็นเอให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยสิวะ""ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เพราะยัยนั่นไม่ให้ฉันมาที่นี่อีกแล้วน่ะสิ""กูว่าถ้ามึงอยากรู้ มึงไปถามน้องสาวมึงเองดีกว่าว่ะ แต่ตอนที่ฉันเจอสาวน้อยคนนั้นครั้งแรก เธอก็อยู่คนเดียวมาตลอดนะ ไม่เคยเห็นมีผู้ชายคนไหนมาหาเลยสักคน นอกจากเจ้าดาราคนนั้นที่มาหาเธอก

หลังจากที่ขับรถออกจากโรงแรมแล้ว เสียงโทรศัพท์ก็ยังดังไม่หยุด ภาคิณเอื้อมไปดูก็ตกใจเพราะมีสายไม่ได้รับถึง 41 สายภาคิณยื่นโทรศัพท์มือถือให้ปรายฟ้า ปรายฟ้าก็รีบรับสายทันที เสียงร้องไห้ของเพชรกล้าที่เสียงดังออกมาจากในสาย มันดังลั่นจนได้ยินถึงหูชายหนุ่ม"ปราย ทำไมไม่รับโทรศัพท์ล่ะ พี่ตกใจหมดเลย นึกว่าปรายจะเป็นอะไรเสียอีก ตอนนี้พี่รอปรายอยู่หน้าห้องแล้วเพราะเพชรกล้าเอาแต่งอแงร้องไห้หาปรายเกือบสิบนาทีแล้วนะ" ปรายฟ้ารีบปาดน้ำตาที่ไหลด้วยความสงสารลูกจับใจ เพราะเสียงร้องไห้จากปลายสายยิ่งทำให้เธอน้ำตาไหลไม่หยุด"ปรายขอโทษนะคะ พอดีติดธุระนิดหน่อยค่ะ ตอนนี้ปรายกำลังกลับแล้ว รอปรายแป๊บเดียวนะคะ ปรายขอคุยกับเพชรกล้าหน่อยค่ะ" อ้อยเปิดลำโพงโทรศัพท์มือถือแล้วยื่นไปใกล้เพชรกล้าที่ยังร้องงอแงหามารดาไม่หยุด"เพชรกล้าครับ หม่ามี๊กำลังจะกลับแล้วนะ...เป็นผู้ชายห้ามร้องไห้อ่อนแอนะรู้ไหมครับ เดี๋ยวหม่ามี๊จะไปจุ๊บหน้าผากหนูเยอะ ๆ นะครับ อย่าดื้อกับป้าอ้อยนะ เดี๋ยวหม่ามี๊ก็ไปถึงแล้วครับ"พอเพชรกล้าได้ยินเสียงที่คุ้นเคยอยู่ทุกวัน ใบหน้าเล็กก็เงี่ยหูฟังแล้วหยุดร้องไห้ทันที เสียงร้องไห้ของเพชรกล้าหยุดแล้ว แต่ก็ยั

"ถึงจะเป็นคำขอโทษที่ออกมาจากใจ แต่มันก็ไม่สามารถจะให้อภัยกันได้ง่าย ๆ หรอกนะคะ มาพูดแบบนี้มันเห็นแก่ตัวเกินไปไหม แต่ว่าปรายจะรับคำขอโทษจากคุณไว้ ปรายให้อภัยคุณค่ะ แต่ว่าเราพอกันแค่นี้เถอะค่ะ ปรายไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว ปรายไม่อยากให้เพชรกล้าต้องมีภาพจำเกี่ยวกับคุณอีก ก่อนที่เพชรกล้าจะโตจนจำอะไรได้ ช่วยอย่ามาโผล่ให้เพชรกล้าเห็นอีกเลยนะคะ รวมทั้งน้องสาวของคุณด้วย"ปรายฟ้าอุ้มลูกน้อยไปที่ประตูแล้วไขกุญแจเตรียมจะเข้าห้อง เพชรกล้าแหงนมองดูใบหน้าของชายหนุ่มภายใต้แว่นกันแดดหรูด้วยความสงสัยแขนป้อมกอดคอมารดาของตนแน่น พลางมองเขม็งไปที่ชายหนุ่มเหมือนจะปกป้องมารดาของตัวเอง"ถ้าคุณอยากจะอุ้มเพชรกล้า ปรายจะให้อุ้มค่ะ แต่แค่แป๊บเดียวนะคะ เพราะเพชรกล้าคงจะหิวนมแล้ว"เธอเห็นใบหน้าที่อาลัยอาวรณ์ของชายหนุ่มที่อยากเจอลูกชาย ก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้ปรายฟ้ายื่นเด็กชายให้ชายหนุ่มอุ้ม แต่เพชรกล้ากลับกอดคอเธอแน่น แล้วร้องไห้เสียงดังลั่นปรายฟ้ารีบกอดปลอบแล้วลูบหลังลูกชายอย่างอ่อนโยน"โอ๋…โอ๋…ไม่ร้องนะครับ หม่ามี๊อยู่กับหนูแล้วไงครับ งั้นเราเข้าบ้านกันเถอะ เราไปกินนมกันดีกว่าเนอะ" แล้วปรายฟ้าก็หันไปคุยกับชายหน

...10 ปีก่อน..."นี่เพื่อนพี่เอง ชื่อซัน สวัสดีเพื่อนพี่ด้วยนะ" เด็กสาวตัวเล็กผมยาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ยืนแอบอยู่ข้างหลังพี่ชายแล้วเอียงคอไปมองซันเล็กน้อย"สวัสดีตัวเล็ก ชื่ออะไรหรือเรา""อย่าเรียกหนูว่าตัวเล็กนะ หนูโตแล้ว""ครับ ๆ โตแล้วก็โตแล้ว แล้วหนูชื่ออะไรครับ""พะพิม""น้องพิมสินะ พี่ชื่อซันนะครับ""เอาล่ะ น้องพิมไปหาคุณแม่ได้แล้วนะ พี่กับเพื่อนจะไปทำการบ้านกัน อย่ามากวนเชียวล่ะ" พะพิมในวัยสิบปี รีบวิ่งไปหามารดาที่นั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องรับแขก"มึงจะมาอยู่กับกูกี่วันก็ได้ อยู่จนกว่ามึงจะสบายใจเถอะ""ขอบใจว่ะ ช่วงนี้พ่อแม่กูทะเลาะกันแทบทุกวัน จนกูเบื่อที่จะอยู่บ้านแล้วว่ะ""มึงก็มาอยู่บ้านกูนี่แหละ อยู่จนกว่ามึงจะเบื่อเถอะ อย่าคิดมากเลย ไปที่ห้องกูเถอะ"ตกกลางดึก ซันแอบถือโทรศัพท์ออกมานอกห้องนอนของภาคิณ เพราะมารดาของเขาโทรเข้ามาหลายสาย ถ้าปิดเครื่องก็กลัวมารดาจะเป็นห่วงอีก เขาตัดสินใจรับสายทันทีเพราะมารดาของเขาโทรมาไม่หยุดเกือบสามสิบนาทีแล้ว"ซัน! ดึกดื่นป่านนี้แล้วทำไมไม่กลับบ้าน รู้ไหมว่าพ่อแกเป็นห่วงแค่ไหน""ผมอยู่บ้านเพื่อนไม่ต้องเป็นห่วงหรอก แล้วก็เลิกโทรมาได้ละนะ พ่อกับแม่เลิก

"พี่ซันปล่อยพิมเถอะ พิมกลัวแล้ว พิมจะไม่ดื้อ จะไม่เถียง จะไม่ท้าทายอะไรพี่อีกแล้ว ปล่อยพิมเถอะนะคะ""ไม่ทันแล้วน้องพิมเพราะน้องพิมทำให้พี่หมดความอดทนแล้ว ต่อจากนี้ก็เตรียมตัวไว้ให้ดี พี่จะสอนบทเรียนให้ ว่าการท้าทายพี่จะต้องเจออะไร"ริมฝีปากนุ่มถูกประกบด้วยริมฝีปากหนาอย่างรวดเร็ว เธอขัดขืนอะไรไม่ได้เลย มือแกร่งลูบต้นขาเรียวแรงขึ้น ก่อนจะปลดตะขอกระโปรงออกไปให้พ้นทางด้วยความชำนาญเขาไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว เพียงเพราะคำพูดที่เธอบอกจะลืมเรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับเขา แล้วจะหาผู้ชายคนอื่น จนทำให้เขายับยั้งอารมณ์ฉุนเฉียวไม่อยู่อีกต่อไปกางเกงชั้นในของเธอถูกรูดลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ร่างแกร่งจะเข้าประชิดตัวจนเนื้อตัวแนบชิดกัน เขากระตุกตะขอบราเซียออกไปให้พ้นทางจน จนร่างบางขาวผ่องปรากฏต่อสายตาให้เขาได้เชยชมเป็นครั้งแรก"น้องพิมสวยเหลือเกิน เหมือนที่พี่จินตนาการไว้ไม่มีผิด""อึก...อา"พะพิมแทบสำลักกับรสจูบแสนเร่าร้อนที่เขามอบให้ เธอเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับการสัมผัสที่ช่ำชองจนโอนอ่อนให้เขาได้ทำทุกอย่างตามใจต้องการ"ตรงนี้เริ่มเปียกแล้วนี่ คาดหวังอะไรอยู่งั้นหรือ""พี่ซันคะ ปล่อยข้อมือพิมได้ไหมคะ พิมก็อยา