เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

ภาคิณกวาดสายตาไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ไม่กว้างมาก ห้องเล็กขนาดนี้แทบจะไม่เรียกว่าเป็นห้องได้เลยในความคิดของเขาห้องที่ถูกจัดไว้เป็นสัดส่วน มีเตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง ชั้นวางโทรทัศน์ จัดไว้เป็นสัดส่วนเรียบร้อย ส่วนข้างเตียงของเธอก็มีโซนพื้นที่ของเด็ก มีรั้วสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ให้เด็กสามารถวิ่งได้ เขาแทบไม่น่าเชื่อเลยว่าห้องที่มีพื้นที่แค่นี้ แต่กลับดูอบอุ่นอย่างประหลาด"มองอะไรอยู่คะ คุณภาคิณไปเข้าห้องน้ำได้แล้วค่ะ เอ่อ…แต่ว่าเสื้อผ้าของปรายมีแต่ผืนเล็ก คุณคงใส่ไม่ได้ งั้นคุณถอดเสื้อมาให้ปรายด้วยนะคะหลังจากอาบน้ำเสร็จ เดี๋ยวปรายจะปั่นแล้วอบแห้งให้ค่ะ"ภาคิณรับผ้าขนหนูของเด็กสาวแล้วเข้าห้องน้ำไป กลิ่นแบบนี้ที่เขาเคยได้ใกล้ชิดแทบทุกวัน พอได้กลิ่นของเธอแล้วมันชวนให้เขารู้สึกคิดถึงอย่างบอกไม่ถูกห้องน้ำที่ไม่กว้างขวางมากนัก มีครีมอาบน้ำและยาสระผมของผู้หญิงกับเด็กทั้งนั้น ซึ่งเขาก็ต้องใช้ครีมอาบน้ำของเธอไปก่อนความรู้สึกตื่นเต้นนี่มันอะไรกันนะ ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีอะไรหวือหวาหรือน่าสนใจ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกร่างสูงพันผ้าขนหนูรอบเอวสอบแล้วเดินออกจากห้องน้ำ เข

สองชั่วโมงกว่าที่เขาขับรถจากกรุงเทพฯ ไปสมุทรปราการ เนื่องจากรถติดจึงใช้เวลาบนถนนนานพอสมควรรถยนต์หรูมาจอดที่หน้าหอพักของปรายฟ้า แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เธอเลิกงาน เขาจึงขับรถเข้ามาจอดรออยู่ที่ลานจอดรถของหอพักแห่งนั้นแทนเขานั่งรออยู่บนรถเกือบหนึ่งชั่วโมงอย่างใจเย็น ก็เห็นคนที่เขาเคยเจอแล้วครั้งหนึ่ง เขาจำได้ว่าเป็นพี่เลี้ยงของเพชรกล้า คนที่เคยขอเขาถ่ายรูปด้วยความตื่นเต้นในตอนนั้นเขาไม่เห็นเธออุ้มเพชรกล้ามาด้วย แต่เห็นเธอกำลังหิ้วของพะรุงพะรังออกมาจากร้านสะดวกซื้อชั้นล่างของหอพัก ภาคิณก็รีบลงจากรถหรูแล้วเดินไปหาอย่างรวดเร็ว"ผมช่วยถือครับ""เอ่อ…คุณเป็นใครคะ ฉันไม่รู้จักคุณ เอ๊ะ! กรี๊ด…"หลังจากที่ภาคิณลดแว่นกันแดดลง พี่เลี้ยงของเพชรกล้าก็กรี๊ดดังลั่นหน้าร้านสะดวกซื้อ จนคนที่อยู่แถวนั้นต่างก็หันมองมาที่ทั้งสองคนด้วยความสงสัย"คุณครับ เบา ๆ หน่อย เดี๋ยวความก็แตกกันพอดี""คะ…คะ…คะ…ค่ะ! เอ่อ…ฉัน! ฉัน! คุณจะช่วยฉันถือของจริง ๆ หรือคะ""ใช่ครับ แล้วห้องคุณอยู่ไหนล่ะ เดี๋ยวผมไปส่งถึงข้างบนเอง ผมเห็นคุณถือของพะรุงพะรังก็เลยเป็นห่วง""เป็นเกียรติอย่างยิ่งค่ะ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ ขอรบกวนด

ทั้งสองคนพ่อลูกต่างก็พากันเล่นสนุกไม่หยุด ส่วนภาคิณก็ไม่ได้ดูเบื่อเลยสักนิด แต่กลับเพลิดเพลินไปกับพัฒนาการและปฏิกิริยาของลูกชายที่ตอบสนองกับการเล่นของเขาได้เป็นอย่างดีเพชรกล้าเป็นเด็กฉลาดและหัวไว เขาสังเกตเห็นหลายอย่างจากการที่ได้เล่นกับลูกชายของตน ถ้าเขาสอนให้ทำอะไร เด็กน้อยก็จะทำตามได้ทันที อาจจะยังไม่เป๊ะเพราะยังเป็นเด็ก แต่ทักษะบางอย่างก็ทำให้เขาทึ่งจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเด็กที่อายุยังไม่ถึงสองปีด้วยซ้ำเวลาเขาสอนให้เล่นอะไร เด็กน้อยก็จำได้ทันทีแล้วทำตามได้ ยิ่งทำให้เขาภูมิใจมากขึ้นไปอีก แล้วเขาก็ถ่ายรูปและวิดีโอของลูกชายไว้อีกหลายร้อยรูปภายในเวลาเพียงแค่สองชั่วโมงเท่านั้นเขามัวแต่เล่นกับลูกชายอย่างเพลิดเพลินจนลืมดูเวลา จนได้ยินเสียงกริ่งของห้องดังขึ้น ภาคิณจึงรีบอุ้มเพชรกล้าไว้ในอ้อมแขนแล้วรีบไปเปิดประตูทันที เพราะเขาคิดว่าคงจะเป็นเจ้าของห้องที่กลับมาแน่ ๆทันทีที่เปิดประตู เขาก็เห็นใบหน้าของคนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด แต่ดูสีหน้าของเธอที่ทำท่าทางตกใจแล้ว ก็ทำให้เขารู้สึกเสียใจเช่นกัน เพราะหน้าตาของเธอเหมือนไม่อยากจะเห็นหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ"คุณมาทำอะไรที่นี่หรือคะ" ปรายฟ้ามองไปที่ลู

ภาคิณจ้องไปที่ร่างบางที่ยังนอนหน้าตาซีดเซียวอยู่บนเตียงนุ่ม เขาเป็นห่วงเธอเหลือเกิน ถ้าเกิดวันนี้เขาไม่ได้อยู่ที่ห้องนั้นด้วยล่ะ เธอจะเป็นยังไง แล้วลูกของเขาอีก ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรไปเขาคงไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้แน่ ๆเขาลูบหลังเพชรกล้าที่ยังนอนหลับอยู่บนตัวเขา แค่ไม่กี่ชั่วโมงที่เขาได้ดูแลลูก เขายังรู้สึกเหนื่อยขนาดนี้เลย แล้วเธอที่ต้องดูแลลูกมาตลอดเกือบสองปีด้วยตัวคนเดียวมาตลอด เธอจะเหนื่อยขนาดไหนกันนะภาคิณโทรไปหาอ้อยทันทีหลังจากที่เพชรกล้าตื่นแล้ว เพราะเขากับเธอได้แลกเบอร์โทรศัพท์กันไว้ก่อนหน้านี้ด้วย ส่วนอ้อยพอได้ยินแบบนั้นก็รีบนั่งแท็กซี่มาที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว"แล้วคุณภาคิณว่างไหมล่ะคะ ถ้าพรุ่งนี้มีงานก็ไปทำงานเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะดูแลเพชรกล้ากับปรายเอง""จะมีอะไรสำคัญไปกว่าภรรยากับลูกของผมอีกล่ะครับ แต่ผมต้องขอรบกวนคุณช่วยดูแลเพชรกล้าให้สักสองสามวันได้ไหมครับ อีกสองสามวันปรายฟ้าถึงออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว เพราะหมอไม่ให้เด็กนอนที่นี่น่ะครับ ส่วนผมจะขอเฝ้าเธออยู่ที่นี่เลย""ไม่เป็นไรเลย ฉันยินดีมาก ๆ ยังไงฉันก็ขอกุญแจห้องของปรายหน่อยนะคะ เพราะฉันจะไปเอาของใช้กับนมของเพชรกล้าไปไว้ท

ภาคิณมาที่รถก็เห็นโทรศัพท์ของตัวเองตกอยู่บนเบาะคนขับ นี่เขามาที่นี่โดยไม่ได้สนใจโทรศัพท์เลยสักนิด จนเขาลืมไปเลยว่าเขาเป็นนักแสดงที่มีงานแน่นตารางทุกวัน แต่เขาไม่ได้กลับไปที่กรุงเทพฯ มาสามวันแล้ว ผู้จัดการจะต้องกำลังเคืองเขาอยู่แน่ ๆภาคิณขับรถออกจากหอพักของเด็กสาว แล้วมุ่งตรงไปยังกรุงเทพฯ ทันที แบตโทรศัพท์เขาไม่รู้หมดไปตั้งแต่ตอนไหน เขาจึงเสียบชาร์จแบตโทรศัพท์บนรถแล้วเปิดเครื่องอย่างรวดเร็ว มีสายที่ไม่ได้รับและข้อความต่าง ๆ เป็นจำนวนมาก ทั้งของครอบครัวและผู้จัดการของเขาด้วย"กลับไปถึงกรุงเทพฯ คงต้องมีเรื่องปวดหัวอีกแล้วสินะ" ภาคิณส่ายหน้าด้วยความเบื่อหน่าย ตอนนี้เขาแทบจะไม่สนใจอะไรแล้ว คิดเพียงแค่ว่าจะทำยังไงเพื่อให้ลูกเมียกลับไปอยู่ที่กรุงเทพฯ กับเขาให้ได้พะพิมมายืนรอพี่ชายที่ประตูบ้าน หลังจากที่โทรติดต่อกับพี่ชายได้แล้ว เพราะเขาหายหน้าหายตาไปถึงสามวัน แถมยังติดต่อไม่ได้อีก แต่พอเห็นพี่ชายโทรกลับมาเธอก็รู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้เกิดเหตุการณ์ร้ายแบบที่เธอกังวลพาคิณขับรถหรูมาจอดที่หน้าบ้านแล้วยื่นกุญแจรถให้พ่อบ้านขับไปเก็บที่โรงจอดรถ"พี่คิณคะ พิมเป็นห่วงแทบแย่ นึกว่าจะติดต่อกับพี่ไม่ได้แ