Semua Bab เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น: Bab 91 - Bab 100

ซันยกพะพิมขึ้นอุ้มพาดไหล่แกร่ง แล้วเปิดประตูเข้าห้องของตัวเองอย่างรวดเร็วร่างสูงตรงดิ่งไปที่เตียง แล้วรวบมือเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะเธอด้วยมือเพียงข้างเดียวเท่านั้น"ปล่อยพิมนะ! พี่ซันจะทำอะไรพิมเนี่ย บอกให้ปล่อยไง" ในขณะที่มือถึงตรึงไว้ก็เหลือแค่ขาที่ยังเป็นอิสระ พะพิมก็ออกแรงอย่างเต็มที่เพื่อจะถีบเขาออกจากตัว แต่เหมือนชายหนุ่มจะรู้ทัน เขารีบใช้ต้นขาแกร่งกดขาเรียวไว้จนพะพิมขยับหนีไปไหนไม่ได้"อะไรของพี่ซันกัน ที่ผ่านมาพี่ก็รำคาญพิมมาตลอด พอพิมจะไม่ยุ่งด้วยแล้วทำไมต้องมาสนใจพิมด้วยคะ ถ้าไม่มีพิมสักคน พี่ซันก็ไม่ต้องวุ่นวายก็ดีแล้วไง""พี่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าพี่ไม่ได้สนใจน้องพิมน่ะ"ร่างเล็กที่พยายามขัดขืนเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการ พอได้ยินประโยคนั้นเธอก็ชะงักทันที"พะ…ซันว่าอะไรนะคะ""พี่รอเวลานี้มานานแค่ไหนแล้วรู้ไหม พี่อยากเจอหน้าน้องพิมมาตลอด อยากเจอมาก ๆ เลย""พี่ซันพูดอะไรน่ะ ก็พี่ซันเป็นคนหลบหน้าพิมเองนะคะ แล้วจู่ ๆ มาพูดแบบนี้ใครจะเชื่อ"ซันไล้ลิ้นหนาไปตามริมฝีปากของเด็กสาว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มของพะพิมจนเธอรู้สึกจั๊กจี้"น้องพิมบอกว่ารอฟังคำตอบจากพี่มาห้าปีใช่ไหม"

พะพิมตื่นมารอปรายฟ้าที่หน้าห้องพักแต่เช้า แต่ก็ยังไม่มีท่าทีว่าปรายฟ้าจะกลับมาที่ห้องเลย แต่พะพิมก็ไม่ได้ละความพยายามเธอยืนรอปรายฟ้าเกือบหนึ่งชั่วโมงก็เห็นปรายฟ้าเดินหิ้วของพะรุงพะรัง ส่วนแขนอีกข้างก็อุ้มเพชรกล้าที่นอนซบบนไหล่ของเธอด้วย"เธอมาที่นี่ทำไม บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาอีกน่ะ""ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาจับผิดอะไรหรอกนะ ฉันแค่อยากจะมาขอโทษเธอสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมาน่ะ""ฉันไม่ได้โกรธอะไรเธอหรอกนะ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ฉันไม่เก็บเอามันมาคิดหรอก""เธอยกโทษให้ฉันจริง ๆ นะ""ใช่ ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วเธอก็รีบกลับไปเถอะ ฉันจะได้พาลูกนอน""นี่ปรายฟ้า ฉันขอเข้าไปรอข้างในระหว่างที่รอเพชรกล้าตื่นได้หรือเปล่า ฉันแค่อยากจะเล่นกับเพชรกล้าสักครั้ง" ปรายฟ้าถอนหายใจ เธอเริ่มรู้สึกอึดอัดทั้งสองพี่น้องนี่เหลือเกิน ไม่รู้ว่าเธอจะหลุดพ้นไปจากคนพวกนี้เมื่อไหร่"จะให้เข้าก็ได้นะ แต่แค่ครั้งเดียวเท่านั้น แล้วเธอก็อย่ามาตามรังควนพวกเราสองแม่ลูกอีก" พะพิมไม่ได้พูดอะไรต่อแต่ก็เดินตามปรายฟ้าเข้าไปในห้องพะพิมรู้สึกอึ้งหลังจากที่ได้เห็นสภาพภายในห้องแล้ว เธอก็คิดด้วยความแปลกใจอยู่ในใจว่าทำไมปรายฟ้าถึงสามารถอยู

วันนี้ภาคิณได้มีการนัดแถลงข่าวใหญ่ที่ทำให้วงการบันเทิงต้องสั่นสะเทือน คนทั้งประเทศต่างก็รู้สึกช็อกกับเรื่องที่ดาราชื่อดังอันดับต้น ๆ ของประเทศกำลังจะวางมือจากวงการบันเทิงอย่างถาวรนักข่าวหลายสำนักมานั่งรอสัมภาษณ์เป็นจำนวนมาก ผู้จัดการส่วนตัวของภาคิณก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน ที่เขาจะวางมือจากงานวงการบันเทิงทุกอย่างเพื่อไปเอาดีทางด้านธุรกิจแทนหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ มีข่าวลือหนาหูมาตลอดว่าภาคิณกำลังจะวางมือจากงานทุกอย่างในวงการบันเทิง แต่ภาคิณก็ยังปิดข่าวเงียบและ ปล่อยให้ทุกคนฟังข่าวลือไปก่อน เพื่อรอเวลาที่จะแถลงข่าวทีเดียวในวันนี้"สวัสดีครับ พี่ ๆ นักข่าวและสื่อมวลชนทุกคน วันนี้ผมจะมาตอบทุกคำถามที่ทุกคนคาใจ แล้ววันนี้ผมก็มีเรื่องที่จะบอกกับคนดูทั้งประเทศ ที่ติดตามผลงานของผมมาตลอดด้วยครับ" แสงแฟลตสีขาววูบวาบไปทั่วบริเวณ บวกกับเสียงรัวชัตเตอร์ที่ดังไม่หยุดเพราะสื่อทุกสำนักกำลังจับตาดูข่าวลือที่หนาหูอย่างใกล้ชิดจนตอนนี้ใกล้จะได้รู้ความจริงทุกอย่างแล้ว"ข่าวลือที่ว่าคุณภาคิณจะวางมือจากการเป็นนักแสดงแบบถาวรเป็นเรื่องจริงไหมครับ""ผมขอตอบตรงนี้เลยแล้วกันนะครับ ว่าผมจะวางมือจากงานแสดงและงานโฆษณาต

ภาคิณอุ้มร่างป้อมเข้ามาหอม แล้วสอนลูกชายเป็นการใหญ่"ถ้าเห็นป๊ะป๋ากับมี๊จู๋จี๋กัน ห้ามมาขัดจังหวะนะลูก เข้าใจไหมครับ" เพชรกล้าปรบมือพลางหัวเราะชอบใจ แล้วเข้าไปสวมกอดคอคนเป็นบิดาทันที ส่วนปรายฟ้าก็รีบหันไปล้างจานต่อ หลังจากที่สองพ่อลูกไปนั่งเล่นกันที่บนโซฟาแล้วหลังเธอที่เธอทำความสะอาดเสร็จแล้วก็เดินกลับไปดูที่เตียง สองพ่อลูกกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงกันอย่างสบายใจ ตอนนี้เธอคิดอะไรไม่ออกเลย ยิ่งเห็นเพชรกล้าติดเขามากเท่าไหร่ เธอก็กลัวว่าเขาจะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเพชรกล้าไปสักวันปรายฟ้านั่งคิดอยู่ที่โซฟาเงียบ ๆ คนเดียว หลังจากนี้เธอจะทำยังไงต่อไป เพราะชายหนุ่มก็เข้ามาตื๊อเธอไม่เลิกแบบนี้ แถมเพชรกล้าก็ยังติดบิดาของตัวเองยิ่งกว่าเธอเสียอีก"นั่งคิดอะไรอยู่คนเดียวล่ะ" ปรายฟ้าสะดุ้งโหยงเพราะมัวแต่คิดอะไรมากไปหน่อย จนไม่รู้ตัวเลยว่าเขาได้เดินเข้ามานั่งที่โซฟาตั้งแต่ตอนไหน"แล้วคุณภาคิณยังไม่กลับไปกรุงเทพฯ อีกหรือคะ""เห็นหน้าพี่ทีไรก็ไล่กันกลับทุกทีเลยนะ" ปรายฟ้าเงียบ เพราะเธอไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไรกับเขา"มาอยู่แบบนี้แล้วไม่ได้ทำงานจะไม่เป็นไรหรือคะ""พี่ไม่เห็นจะมีอะไรต้องทำแล้วนี่ เพ

เพชรกล้าหอมบิดาฟอดใหญ่ ตัวติดกันแจไม่ยอมห่างจากบิดาเลยแม้แต่น้อย"จะขึ้นไปดูรองเท้าเลยไหมคะ เดี๋ยวปรายนำทางให้""เอาสิ เดี๋ยวพี่ดูรองเท้าก็พอแล้ว พี่กลัวเพชรกล้าจะหิวนม" ภาคิณสังเกตได้ว่าเพชรกล้าเริ่มจะง่วงแล้ว จึงอยากรีบพาลูกชายกลับไปนอนหลังจากที่เขาได้ซื้อของใช้ส่วนตัวทุกอย่างครบแล้ว เพชรกล้าก็นอนซบไล่ของผู้เป็นมารดา ส่วนภาคิณก็เข็นรถเข็นไปที่ลานจอดรถพอมาถึงหอพัก ภาคิณก็ขนของไปที่หน้าประตูห้องของปรายฟ้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"คุณภาคิณจะขนของมาที่ห้องของปรายทำไมคะ ไหนว่าจะพักที่ห้องพี่ซันไง""พี่มาอยู่แค่สองสามวันเอง ให้พี่พักด้วยไม่ได้หรือครับ ก็พี่คิดถึงลูกนี่""ทำไมไม่ไปหาโรงแรมแถวนี้พักล่ะคะ ที่นี่ทั้งคับแคบและแออัด ไม่ได้สะดวกสบายเหมือนบ้านคุณหรอกนะคะ"ปรายฟ้ายกเหตุผลมาอ้าง คนอย่างเขาคงนอนห้องแคบ ๆ แบบนี้ไม่ได้แน่ ไม่รู้ว่าในชีวิตนี้เขาจะเคยลำบากแบบนี้มาก่อนหรือเปล่าเลยด้วยซ้ำ"พี่นอนได้ ปรายจะให้พี่นอนพื้นก็ได้ นะ ๆ สองวันเอง""ไม่ได้ค่ะ วันนี้ที่ปรายไปกับคุณก็แค่ไปเฝ้าลูกเท่านั้นค่ะ ไม่ได้ให้คุณภาคิณมาตอนค้างที่นี่นะคะ"เพชรกล้าก็ขยี้ตา เมื่อได้ยินเสียงรบกวน พอรู้สึกตัวก็ร้