All Chapters of ดั่งกลีบบุปผากลางเหมันต์: Chapter 11 - Chapter 20

๒เมืองหลวงในความทรงจำของข้าแปดปีหลังจากนั้นต่างจากตอนนี้ไปมากร้านค้าตรงถนนเส้นหลังจวนข้าไม่ได้มากเท่าตอนข้าอายุ 22 หนาว หรือก็คือครั้งล่าสุดที่ได้มาเยือนเมืองหลวงเพราะท่านพ่อป่วยหนัก“ข้าขอทราบนามของคุณหนูได้หรือไม่”ข้าละสายตาจากการสำรวจแวดล้อมมามองอี้เซี๋ยเค่อที่เดินนำข้าไปครึ่งก้าวเพราะเขาหยุดเดินตอนถามนามของข้า เราทั้งสองจึงได้เดินมายืนเคียงข้างกันพอดีข้าเงยหน้าขึ้นมองเขา อี้เซี๋ยเค่อในตอนนี้เหมือนเด็กหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาทั่วไปใครจะคิดว่าแปดปีต่อจากนี้จะกลายเป็นคนที่ดูสง่างาม ได้ตำแหน่งเจ้าเมืองหวู่ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในแคว้นต้าหยวน“อวี้หวนเจ้าค่ะ นามของข้าคืออวี้หวน”“คุณหนูอวี้ ที่นี่ดูแปลกตามากหรือ เหตุใดถึงสำรวจเหมือนไม่ได้มาที่นี่มานานเป็นแรมปี”เขาเดินนำหน้าข้ามิใช่หรือ มีตาหลังหรืออย่างไรถึงทราบว่าข้าสำรวจพื้นที่อยู่“เอ่อ คือว่า…”“ช่วยด้วยเจ้าค่ะ ช่วยด้วย”แม้การได้ยินเสียงสตรีร้องขอความช่วยเหลือจะไม่ใช่เรื่องดี แต่ข้าก็โล่งใจเพราะไม่ต้องหาคำมาอธิบายแก่อี้เซี๋ยเค่อ ซึ่งความสนใจของเขาก็พุ่งตรงไปยังเสียงร้องของสตรีผู้นั้นเช่นกันแต่เดี๋ยวก่อน นั่นเสียงอ

๔เพราะคิดว่าอวี้เจินแปลกไปหลายอย่าง ข้าจึงจับตามองนางอย่างเงียบ ๆข้ายังสับสนว่าโลกใบไหนคือเรื่องจริงกันแน่ ทุกวันที่ตื่นขึ้นมาจะต้องจับผมหน้าม้า เพราะสิ่งนี้คือเครื่องยืนยันว่าข้ายังไม่ได้มีชีวิตบัดซบเช่นนั้น“เฮ้อ~”ข้าถอนหายใจระบายความอัดอั้นตันใจ เลิกผ้าห่มขึ้นแล้วนั่งแช่บนเตียง พยายามคิดว่าเหตุการณ์ในนิมิตคือฝันร้าย…‘ฝันร้าย’ อย่างมากก็ทำให้เราทรมานอยู่ช่วงหนึ่ง แต่เป็นสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้นจริงเทียบกันแล้วข้ายอมให้มันเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนไปตลอดชีวิตก็ยังได้ใครไม่เป็นข้าไม่มีทางเข้าใจ!“คุณหนูเจ้าคะ ว่านฉายเองเจ้าค่ะ”ข้าดึงตัวเองออกมาจากภวังค์ความคิด มองไปยังประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะยังไม่ทันที่ข้าจะได้ตอบรับสิ่งใด ว่านฉายก็เดินเข้ามาในห้องนอนของข้าพร้อมอ่างน้ำล้างหน้า“คุณหนูเจ้าคะ แต่งตัวกันเจ้าค่ะ วันนี้ต้องไปเรียนว่ายน้ำแล้ว”เมื่อวานเพิ่งพูดว่าจะให้เรียน วันนี้ก็ให้เรียนจริง ๆ เลยหรือ รวดเร็วยิ่งกว่าในนิมิตข้านัก“อวี้เจินก็ไปด้วยหรือไม่”“เจ้าค่ะ คุณหนูรองเลือกสถานที่แล้ว ตอนนี้กำลังรอคุณหนูอยู่หน้าจวนเจ้าค่ะ”อวี้เจินรีบร้อนเพียงนี้!“เช่นนั้นมาช่วยข้าแต่งตัวเลย”

๖กงซานบอกว่าจะมาที่จวนตระกูลอวี้ ข้าคิดว่าเขาอาจจะเว้นระยะไปสองถึงสามวันที่ไหนได้…วันต่อมาเขาก็มาจวนตระกูลอวี้ เดินหมากกับท่านพ่อที่ศาลาแปดเหลี่ยมในสวน มีสาวใช้เดินเข้าไปส่งขนมและน้ำชาอยู่ตลอดข้าไม่ได้เข้าไปหาทั้งคู่ ทำเพียงยืนมองอย่างห่าง ๆ ลอบสังเกตการณ์เพื่อหาทางรอด“พี่หญิงใหญ่”ข้าสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อได้ยินเสียงอวี้เจินเดินมาด้านหลัง รีบปรับอารมณ์บนใบหน้าให้เป็นปรกติแล้วค่อย ๆ หันไปมองนาง“อ้อ ว่าอย่างไรหรืออวี้เจิน”“พี่หญิงใหญ่มาทำอันใดตรงนี้เจ้าคะ” อวี้เจินเดินเข้ามาหาข้าที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ในใจข้าร้องว่า ‘แย่แล้ว’ท่านพ่อกับกงซานจะต้องได้ยินเสียงแน่ คราวนี้พวกเขาจะรู้ว่าข้าแอบมองอยู่“อวี้เจิน อย่าเสียงดังไป”ข้ารีบดึงอวี้เจินหลบมุม ในใจภาวนาอย่าให้ท่านพ่อและกงซานรับรู้การคงอยู่ของข้า“อวี้หวน…”แล้วโชคก็ไม่เข้าข้างข้าอีกครั้ง ท่านพ่อเรียกชื่อข้าเพียงคนเดียวไม่เรียกอวี้เจิน“อวี้หวนออกมาเถอะ พ่อรู้ว่าเจ้าอยู่ตรงนั้นนานแล้ว พาน้องออกมาด้วย”หลบไม่ได้แล้วสินะ!“พี่หญิงใหญ่ไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ ข้ารับหน้าให้เอง”อวี้เจินจับข้อมือข้าแล้วพาเดินออกไปจากหลังพุ่มไม้ ท่าทางกล้าหาญในห

๘อุทยานหลวงได้รับการดูแลอย่างดี มีพรรณไม้มากมายมองได้ไม่รู้เบื่อความงามของมันช่วยทำให้ข้าลืมความกังวลเรื่องกงซาน เพลิดเพลินกับความงามที่ส่งกลิ่นหอมโชยมาตามสายลมอ่อนอวี้เจินกันท่ากงซานได้ดียิ่ง นางเดินตีคู่เขาโดยมีข้าเดินรั้งท้ายเขาต้องตอบคำถามมากมายของอวี้เจิน แต่ไม่วายหาจังหวะหันมายิงคำถามใส่ข้า“ผู้คุ้มภัยของคุณหนูใหญ่ดูก็ทราบว่าเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ จากสำนักหม่านเยฺว่กระมัง”“เจ้าค่ะ แม่ใหญ่ว่าจ้างให้คุ้มภัยเราสองคน”ใจจริงข้าอยากจะตอบว่าฮูหยินใหญ่ว่าจ้างให้คุ้มกันภัยอวี้เจิน ข้าเพียงได้อานิสงส์ไปด้วย แต่หากตอบเช่นนั้นอวี้เจินและฮูหยินใหญ่จะถูกมองไม่ดีแน่“ดียิ่ง ค่อยวางใจหน่อย”หากเป็นอวี้หวนคนเดิมจะต้องถามด้วยใบหน้าแดงเรื่อกลับไปทำนองว่า‘วางใจอย่างไรเจ้าคะ’ และคาดหวังกับคำตอบที่ว่า ‘ข้ากังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณหนู’ แล้วข้าก็จะหน้าแดงเรื่อยิ่งกว่าเดิมจนกงซานได้ใจแต่ครั้งนี้จะไม่เป็นทำนองนั้นอีกแล้ว!เพราะข้าทำเพียงยิ้มให้เขาบาง ๆ แล้วหันไปชื่นชมความงามของอุทยานหลวงต่อในตอนนั้นเองที่ข้าสะดุดตากับสิ่งใดเข้า!“นั่น…”ข้าหยุดเดินเพราะอยากตั้งใจมองสตรีร่างบางที่กำลังตัดกิ่งไม้แต

“อวี้เจิน”“เหตุใดข้าจะไม่รู้ว่าพี่หญิงใหญ่มุ่งหวังในความรักมากเพียงใด…หากข้าทราบว่าชะตาชีวิตนางจะลงเอยเช่นนั้น ข้าจะไม่ยอมให้นางแต่งกับกงซานแล้วย้ายไปเมืองหวู่สวรรค์เจ้าคะ ได้โปรดมอบโอกาสให้ข้าได้กลับไปแก้ไขชีวิตของพี่หญิงใหญ่ได้โปรดให้โอกาสนางแก้ไขชีวิตอันน่าบัดซบ ได้โปรดให้ข้าได้ช่วยนางให้พ้นจากชีวิตอันน่าอดสู…ได้โปรดให้ข้าได้ช่วยเหลือนาง”…...ได้โปรดให้ข้าได้ช่วยเหลือนาง๑ข้าจะโล่งใจดีหรือไม่ที่พี่หญิงใหญ่ถูกช่วยเหลือโดยคุณชายอี้ หรือก็คือท่านเจ้าเมืองหวู่บุรุษที่ข้าเห็นว่าเข้าท่ามากกว่ากงซาน!ใบหน้ามีรอยบาก ร่างกายซีดเซียวเพราะการจมอยู่ใต้น้ำคือภาพที่ข้าติดตาข้ามาถึงทุกวันนี้ท่านพ่อสุขภาพมิค่อยสู้ดีอยู่แล้ว เมื่อทราบข่าวว่าพี่หญิงใหญ่หายตัวไป อาการก็มีแต่ทรงกับทรุดหากท่านแม่ไม่ปลอบท่านให้เข้มแข็งเพื่อรอวันที่หาตัวพี่หญิงใหญ่พบ ท่านพ่อก็คงตรอมใจตายไปแล้วท่านพ่อมีชีวิตอยู่ด้วยความหวังจนกระทั่งได้ทราบข่าวว่าพี่หญิงใหญ่จมน้ำตายเมื่อทราบเรื่องทุกอย่างจากเจ้าเมืองอี้ ท่านพ่อเสียใจจนกระอักเลือด สุดท้ายก็ตายตามพี่หญิงใหญ่ไปในที่สุดท่านแม่ที่รักท่านพ่อมากจะมีชีวิตอยู่อย่างมี