บททั้งหมดของ ดั่งกลีบบุปผากลางเหมันต์: บทที่ 21 - บทที่ 30

๓เราสองคนเดินตามสวนสวยงามมาเรื่อย ๆ ไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพราะต่างคนต่างกำลังใช้ความคิดข้าเดาว่าพี่หญิงใหญ่กำลังคิดเรื่องของกงซาน เพราะข้าเองก็กำลังคิดเรื่องของเขาด้วยเช่นกันข้าคิดว่า ‘ทำอย่างไรถึงจะสลัดกงซานให้หลุดจากชีวิตพี่หญิงใหญ่เสียที’ไม่ทราบว่าพี่หญิงใหญ่จะคิดเช่นเดียวกับข้าหรือไม่“อวี้เจิน/พี่หญิงใหญ่”ไม่คิดว่าจังหวะที่กำลังเดินไปเรื่อย ๆ นั้นเราสองคนจะหยุดเดินแล้วหันมาเรียกกันโดยไม่ได้นัดหมาย“พี่หญิงใหญ่กล่าวมาก่อนเลยเจ้าค่ะ”“ไม่ อวี้เจินกล่าวก่อน”เห็นนางยังไม่พร้อมที่จะกล่าวข้าจึงพยักหน้ารับเพราะพร้อมจะเอ่ยเรื่องนี้แล้ว“พี่หญิงใหญ่คิดว่าข้าทำเกินไปหรือไม่ เรื่องที่แสดงออกเมื่อครู่ในห้องหนังสือ”นางส่ายหน้าทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด ข้าที่เห็นท่าทางเช่นนี้ก็ยิ้มออก ทราบสาเหตุความไม่สบายใจของตนก่อนหน้านี้แล้วที่แท้ข้าก็คิดมากเรื่องความรู้สึกนาง กลัวว่าลึก ๆ นางจะไม่พอใจที่ข้าแสดงออกว่าชื่นชอบอดีตสามีของนาง“ข้าไม่ได้คิดอันใดกับคุณชายกง หากเจ้าปักใจชอบเขาด้วยใจจริง ข้าก็จะไม่ห้าม แต่หากว่า…”นางเว้นคำพูดไปครู่หนึ่ง ข้าใจร้อนจึงเร่งถาม“แต่หากว่าอันใดเจ้าคะ”“แต่หากว่าเจ้าไม่

“อี้เซี๋ยเค่อ”๕ฟิ้ว~ปัก! ปัก! ปัก!…!!!ลูกธนูสามดอกปักลงบนแป้นตรงกลางในการยิงเพียงครั้งเดียวของข้าสร้างบรรยากาศเงียบสงบในทันใดลูกพี่ลูกน้องของข้า อี้หลุนกับอี้เซียวมองภาพธนูปักลงบนแป้นด้วยท่าทางตะลึงค้าง จนกระทั่งเสียงปรบมือของนายกองเหลียงดังขึ้น พวกเขาถึงดึงสติตัวเองกลับมาได้แต่อย่าหวังว่าพวกเขาจะปรบมือให้!“บิดาเป็นแม่ทัพใหญ่ พี่ชายเป็นรองแม่ทัพ หากยิงธนูไม่เข้าเป้าเลยก็เสียชื่อตระกูลแม่ทัพแล้ว”ไม่ปรบมือไม่พอยังเสียดสีข้าด้วย สมกับเป็นอี้หลุน ผู้ที่ปากคมกริบ ไม่สนหน้าใครเขาอายุ 20 หนาว เกิดปีเดียวกับข้าแต่อ่อนเดือนเป็นบุตรชายของท่านอารอง“เรื่องฝีมือไม่ได้สืบทอดกันทางสายเลือด ล้วนต้องอาศัยการฝึกฝนทั้งนั้น เจ้ากล่าวเช่นนี้ไม่ถูกนะอี้หลุน”คนที่กล่าวประโยคเมื่อครู่คืออี้เซียว อายุ 20 หนาวเช่นกันแต่อ่อนเดือนกว่าข้า เพราะเช่นนี้เราทั้งสามจึงสนทนากันโดยไม่มีถ้อยคำแบ่งระดับความอาวุโส“หึ! ทำเป็นพูดดี เจ้าก็คิดไม่ต่างจากข้าหรอกอี้เซียวอย่าคิดว่าข้าไม่รู้”ที่จริงคำพูดของอี้หลุนไม่ได้ดังมากนักแต่เพราะระยะห่างระหว่างเราไม่มากข้าจึงได้ยินคำพูดเหล่านั้นเต็มสองหูเช่นนี้แล้วต่างอันใดกั

๗อวี้เจิน…“พี่หญิงใหญ่ใช้ได้นี่ สอนแค่นิดเดียวเท่านั้นเป็นงานแล้ว ทำคุณชายอี้ยิ้มไม่หุบเลย”ข้าออกมาจากพุ่มไม้เมื่อเห็นสองร่างชายหญิงเดินเคียงข้างกันออกไปจากป่าแห่งนี้ทั้งหมดคือแผน!เมื่อเราทราบตำแหน่งของคุณชายอี้ก็วางแผนกันโดยมีพี่หญิงใหญ่เสนอเรื่องหนีสุนัขขึ้นต้นไม้ ช่างบังเอิญเหลือเกินที่คุณชายอี้ขี่ม้าเหยาะ ๆ มาทางนี้พอดีทุกอย่างก็เลยเข้าแผน!“แต่คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินเพิ่งกล่าวว่าไม่ให้ไปเจอคุณชายกง แต่คุณชายอี้ก็ไม่ต่างนะเจ้าคะ หากคนของฮูหยินเห็นเข้าจะทำอย่างไร”ข้าไม่กังวลเรื่องนี้เลยสักนิด!“ข้ารับปากท่านแม่เฉพาะคุณชายกงเท่านั้น คนอื่นไม่นับ”...เรื่องไปถึงหูท่านแม่ก็ดีนะสิ เผื่อจะมีข่าวดีแน่นอนว่าประโยคหลังข้ากล่าวในใจเท่านั้น!“คุณหนู เราทั้งสองควรตามไปหรือไม่”ถังไห่กับซ่งยีเดินออกมาจากพุ่มไม้ ถามข้าด้วยใบหน้านิ่งสงบ“ตามไปห่าง ๆ แล้วกัน หากพี่หญิงใหญ่เจอคนของท่านแม่ ข้าจะรีบเข้าไปอยู่เคียงข้างนาง แต่ตอนนี้ปล่อยให้นางได้อยู่กับคุณชายอี้ก่อน”“ขอรับคุณหนู”ถังไห่รับคำจากนั้นพวกเราก็กลับไปที่ซ่อนรถม้า ตามทั้งสองไปอย่างเงียบ ๆ“มองจากด้านหลังยังดูสมกัน บุรุษที่ดูดีเช่นนี้เหตุ

๙ในดวงตาคู่โตฉายความฉงนเพียงครู่เดียวเท่านั้น ไม่นานก็หายไป เอ่ยอย่างไม่รู้สึกอันใดว่า“เคยชอบเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว”ข้าจ้องตานางเพื่ออ่านว่านี่หมายถึงอาหารอย่างเดียวหรือไม่ จะหมายรวมถึงคนด้วยหรือเปล่าไม่คิดว่านางจะเอ่ยในสิ่งที่ข้าอยากได้ยิน“แน่นอนว่าหมายถึงคนด้วย ข้าไม่อยากเข้าใกล้เขาแม้แต่เฉียดกรายเจ้าค่ะ”ข้าไม่อาจหุบยิ้มบนใบหน้าได้อีกแล้ว เพราะเช่นนี้ถึงได้โดนนางเอ่ยทัก“ท่านยิ้มอันใดเจ้าคะ”ข้ายกมือกดมุมปากเอาไว้ไม่ให้โค้งขึ้น ห้ามตัวเองไม่ได้จนต้องใช้มือช่วย“ข้า…แค่ดีใจที่เจ้าไม่อยากเข้าใกล้เขา”“ท่านวางใจเจ้าค่ะ ต่อให้ในนิมิตเราจะ…”นางเว้นคำพูดไว้เพียงเท่านั้น แต่มีหรือข้าจะไม่เข้าใจ นางเห็นนิมิตในชีวิตของนาง ส่วนข้าก็เห็นในชีวิตของข้า นอกเหนือจากตอนที่เรามีประสบการณ์ร่วมกัน ข้าก็ไม่ได้เห็นประสบการณ์ชีวิตของนางอีก“อือ ข้าเข้าใจแล้ว ให้ข้าบอกกับท่านอาจารย์ดีหรือไม่ เรื่องของเรา”นางเอียงหน้ามองข้า ถามด้วยความสงสัย“บอกว่าอันใดเจ้าคะ ที่เรากลายเป็นสหายกันแล้วนะหรือ เรื่องนี้ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ”สหายหรือ!“ไหนว่าศึกษาดูใจกันก่อนอย่างไรเล่า สรุปแล้วเป็นแค่…สหายเช่นนั้นหรื

๒ข้าและอวี้เจินเดินตามหลังสาวใช้คนสนิทของฮูหยินใหญ่เข้ามาในห้องโถงเล็กสำหรับนั่งพักจิบชาสีหน้าแจ่มใสของฮูหยินใหญ่ทำให้ข้าเบาใจว่าเรื่องที่เพิ่งเผชิญไปเมื่อครู่ยังไม่ถึงหูนาง“มากันแล้วหรือเด็ก ๆ นั่งสิ ห้องครัวเพิ่งลมควันขนมเสร็จ ชาจากเจียงหนานก็เพิ่งมาเมื่อเที่ยงนี้ หวนเอ๋อร์ชงชาให้แม่เป็นอย่างไร”“เจ้าค่ะท่านแม่ใหญ่”ข้าเข้าไปนั่งโต๊ะน้ำชาที่ข้างหน้าต่างซึ่งมีอุปกรณ์ชงชาเตรียมไว้สองชุด ชัดเจนว่าเตรียมให้ข้ากับอวี้เจินคนละชุดไม่นานสาวใช้สามคนก็เดินเข้ามาในห้องโถงเล็ก สองคนถืออ่างน้ำ อีกคนถือถาดผ้าเอาไว้เช็ดมือข้าและอวี้เจินชงชาด้วยกันบ่อยครั้ง เรารู้จังหวะกันดีจนชงชาในจังหวะใกล้เคียงกันเริ่มจากตักชาใส่ป้านชาสองส่วนของป้านเพื่อให้ใบชาคลายตัวและถูกน้ำร้อนอย่างทั่วถึงข้าเทน้ำร้อนเดือดจนถึงขอบป้านชาแล้วรีบเทใส่จอกเพราะนี่เป็นเพียงการกระตุ้นใบชาเท่านั้นชงชารอบแรกจะต้องเทน้ำให้สูงเพื่อให้น้ำร้อนถูกใบชาได้อย่างทั่วถึง แช่ไว้ไม่นานก็ปิดฝาแล้วเทน้ำร้อนใส่ป้านชาเพื่อรักษาความร้อนเอาไว้จังหวะจะรินน้ำชาใส่จอก ข้ากับอวี้เจินมองหน้ากันพร้อมแลกเปลี่ยนรอยยิ้ม รินน้ำชาใส่จอกให้ต่ำเพื่อไม่ให้ก