บททั้งหมดของ ดั่งกลีบบุปผากลางเหมันต์: บทที่ 31 - บทที่ 40

๕ข้าขี่ม้าออกห่างจวนตระกูลอวี้ด้วยใจที่คุกรุ่น ยิ่งต้องหงุดหงิดใจมากขึ้นเมื่อนางยังไม่มายังจุดนัดพบเสียทีความหงุดหงิดใจของข้าถูกส่งผ่านทางคำพูดและการกระทำไปถึงหลิวหยิ่น ผู้ที่กวาดสายตามองโดยรอบ ช่วยข้าดูลาดเลา“ไยช้านัก จวนก็อยู่แค่นี้”ท่าทางของอวี้เจินทำให้ข้าอยากทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด สิ่งที่ทำให้อวี้เจินเปลี่ยนท่าทีเป็นปรปักษ์กับข้าจะเป็นอย่างที่ข้าเดาเอาไว้หรือไม่“มาแล้วขอรับคุณชาย”รอสักพักหนึ่ง คนที่ข้ารออยู่ก็เดินอย่างระมัดระวังมายังจุดนัดพบ“กว่าจะมา ข้าคิดว่าต้องรอนานกว่านี้!”ข้าไม่ปิดบังความไม่พอใจ มองนางตาเขียว!“ขออภัยคุณชาย บ่าวต้องหาข้ออ้างกับคุณหนู จะปลีกตัวออกจากจวนมาได้มิใช่เรื่องง่าย หากคุณชายไม่พอใจการทำงานของบ่าว เราจบทุกอย่างเพียงวันนี้ได้เจ้าค่ะ”ว่านฉายกล่าวด้วยท่าทางเด็ดขาดจนข้าต้องเปลี่ยนท่าที ยามนี้ข้าต้องง้อนาง จะทำตัวเหนือกว่าไม่ได้“ว่านฉายอย่าถือสา ข้าเพียงหงุดหงิดสถานการณ์เมื่อครู่จนพาลใส่เจ้าเท่านั้น”ว่านฉายในตอนนี้ทำงานให้ข้าเพราะเงิน หากเรื่องในอนาคตเป็นไปตามนิมิต นางจะทำงานให้ข้าด้วยความภักดีโดยแลกกับเศษเสี้ยวความรักที่ข้ามอบให้“คุณหน

๗วันนี้มีผู้มาเยือนสำนักชีเซี๋ยนชูไม่น้อย หลังจากสักการะเจ้าแม่นฺหวี่วาเสร็จแล้ว ข้ากับว่านฉายก็มาอีกวิหารหนึ่งซึ่งมีป้ายวิญญาณของท่านแม่ตั้งเอาไว้เพราะท่านแม่ไม่ได้เป็นฮูหยินเอกจึงไม่อาจวางป้ายวิญญาณรวมกับบรรพบุรุษในตระกูลอวี้ สำนักชีเซี๋ยนชูคือสถานที่ที่ท่านแม่ได้สั่งเสียเอาไว้ให้วางป้ายวิญญาณของนางข้าเดินเข้ามาในวิหาร ตรงไปหาป้ายวิญญาณของท่านแม่ ความรู้สึกไม่ได้มาเยือนที่นี่นานแล้วทำให้ข้านึกขอบคุณทุกอย่าง ขอบคุณที่ทำให้ข้าได้มาเหยียบที่นี่อีกครั้งแบบยังมีลมหายใจ“เดี๋ยวบ่าวปูนวมให้เจ้าค่ะคุณหนู”ว่านฉายวางนวมลงหน้าป้ายวิญญาณแล้วช่วยจัดแท่นบูชาให้ บนแท่นบูชานี้มีกระถางธูป ดอกไม้ จานผลไม้ จานขนมหวานและจอกน้ำชาว่านฉายยื่นธูปที่จุดไฟแล้วให้ข้า เมื่อรับมาแล้วข้าก็ยกขึ้นเหนือศีรษะสามครั้ง ปักธูปไว้ในกระถางถึงค่อยอธิษฐานจิตถึงท่านแม่‘ท่านแม่เจ้าคะ ห้าปีที่ท่านจากไปกับสิบสามปีที่ข้าไร้ท่าน ข้ายังคิดถึงท่านอยู่ทุกลมหายใจ ไม่ว่าท่านจะยังเฝ้ามองข้าอยู่หรือไม่ ข้าอยากให้ท่านแม่รู้ไว้ว่าบุตรสาวคนนี้จะเปลี่ยนแปลงจะชีวิตตัวเองให้ได้ ข้าจะไม่กลับไปอยู่จุดนั้นอีกแล้ว ท่านแม่เอาใจช่วยข้าด้วยนะ

๙“คุณหนูเจ้าคะ บ่าว…บ่าวไม่อยากเป็นอนุของคุณชายกงเจ้าค่ะ”ข้อสงสัยที่ข้าตั้งขึ้นเมื่อครู่ถูกเบี่ยงเบนความสนใจโดยคำตอบของว่านฉาย“นี่เจ้า…”สาวใช้ชั้นต่ำ!กล้าดีอย่างไรมาปฏิเสธคุณชายผู้สูงศักดิ์เช่นข้า นางกล้าดีอย่างไร“ชัดเจนแล้วใช่หรือไม่ ขนาดว่านฉายยังปฏิเสธ นับประสาอะไรกับพี่สาวของข้า”“เจินเอ๋อร์อย่าเสียมารยาท”ท่านอาจารย์ปรามอวี้เจินคำพูดนางทำใบหน้าข้าแดงก่ำ อับอายจนไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแล้ว“คุณหนูรองกล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้ามีสิ่งใดไม่ดีหรือถึงได้เอาแต่ผลักไสข้า”ข้าถามประโยคนี้กับอวี้เจินก็จริง แต่ดวงตาจับจ้อง อวี้หวนเพราะอยากได้คำตอบจากปากนาง“พี่สาวข้าบอกเหตุผลนี้กับคุณชายได้ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้…ขอเราสนทนากับเขาเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่เจ้าคะท่านพ่อ” ประโยคแรกอวี้เจินกล่าวกับข้า ประโยคท้ายหันไปมองบิดา ท่าทางจริงจังยิ่งนัก“มีความลับใดถึงให้พ่อกับแม่อยู่สนทนาที่นี่ไม่ได้หรือเจินเอ๋อร์ หรือหลังจากนี้หากแม่ถาม เจ้าก็เลือกที่จะไม่เล่าความจริง”“ขออภัยท่านแม่ด้วยเจ้าค่ะ เป็นเช่นนั้น”หากเป็นบิดามารดาบ้านอื่นได้บรรดาลโทสะใส่อวี้เจินแล้ว แต่บิดามารดาบ้านนี้ยังนิ่งอยู่ได้แบบนี้จะไม่ให

๑๑ตุบ!“อื้อ~อ่อยอ้า อ่อยอ้า”ข้าขยับกายออกห่างเมื่อซ่งอีวางร่างของว่านหยางที่ถูกคลุมด้วยถุงสีดำเขาพูดเสียงอู้อี้ในลำคอ ชัดเจนว่าปากถูกยัดด้วยบางอย่างเอาไว้“นี่…”“ชู่!”อวี้เจินเอานิ้วชี้บังริมฝีปากเอาไว้เมื่อข้ากำลังจะหลุดเสียงพูดออกมาพอข้าเอามือปิดปาก พยักหน้าให้นางเบา ๆ ว่าจะไม่พูด นางก็กระแอมหนึ่งครั้งจนคนในถุงดำนิ่งไปครู่หนึ่งแต่ไม่นานก็ดิ้นต่อ!“อ่อยอ้า อ่อยอ้า~”กระแอม!อวี้เจินกระแอมอีกครั้ง เสียงที่เปล่งออกมาจากนี้ติดความทุ้มจนหาเสียงเดิมไม่เจอ“จะดิ้นไปไย ประเดี๋ยวเจ้าก็ได้นอนนิ่ง ๆ อยู่ใต้น้ำแล้ว ยอมรับชะตากรรมเสียเถิด”ข้ามุ่นคิ้วใส่อวี้เจินเพราะตอนแรกตกลงกันว่าจะเอาเขาไปทิิ้งไว้ในป่านอกเมืองแล้วให้ซ่งอี ถังไห่ปลอมตัวเป็นผี หลอกเขาให้กลัวจนไม่กล้าเล่นพนันอีกไยเมื่อครู่ถึงกล่าวว่าโยนลงน้ำ!เพราะว่านหยางหวาดกลัวมากกระมังจึงสามารถเอาผ้าที่อยู่ในปากออกแล้วตอบโต้อวี้เจินทางคำพูดได้“จะถ่วงข้าลงน้ำแล้วยังบอกให้ข้านิ่งอยู่ได้หรือ บ้านเมืองมีขื่อมีแป หากพวกเจ้าไม่หวาดกลัวตุลาการก็กริ่งเกรงในกฎหมายบ้าง”“โย่! ผีพนันเช่นเจ้ากล้าสอนพวกเราเรื่องกฎหมายหรือ ให้ข้าบอกใต้เท้ากองปรา

๑วันที่เศร้าก็ยังมีคนทำโมโหขบวนเดินทางยาวเหยียดเคลื่อนห่างจากประตูใหญ่หน้าเมืองหลวงด้วยระยะห่างที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ไร้สิ่งกีดขวางใดมายับยั้งการเดินทางดั่งที่ใจข้าปรารถนาพี่หญิงใหญ่ไปจากเมืองหลวงแล้ว ปล่อยให้คนที่กำลังมองท้ายรถม้าเช่นข้าอยู่กับสาวใช้และผู้คุ้มกันหนึ่งคนอวี้เจินคือนามของข้า!ไม่ทราบว่าคนจากไปเสียน้ำตาหรือไม่ แต่ตอนนี้ข้าใบหน้าอาบน้ำตาแล้ว“ผ้าเช็ดหน้าเจ้าค่ะคุณหนู”เพียนเย่สาวใช้คนสนิทยื่นผ้าเช็ดหน้ากลิ่นหอมสะอาดให้ ข้าจึงละสายตาจากท้ายรถม้ายื่นมือไปรับแต่แล้วหว่างคิ้วเรียวดั่งกิ่งหลิวก็จรดชิดกันเมื่อเห็นลายปักบนผ้าเช็ดหน้า ถามนางน้ำเสียงติดเอาเรื่อง“เจ้าแกล้งข้าหรือเพียนเย่!”จะไม่ให้้ข้าคิดว่านางแกล้งได้อย่างไร ก็นี่คือผ้าเช็ดหน้าที่พี่หญิงใหญ่ปักให้ข้า“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะคุณหนู นี่คือผ้าเช็ดหน้าที่คุณหนูชอบที่สุด บ่าวจึงหยิบผืนนี้มาวันนี้ด้วยเพราะคิดว่าต้องได้ใช้แน่ ๆ” เพียนเย่กล่าวเสียงเบาในตอนท้ายข้าที่ได้ยินชัดเต็มสองหูก็ถอนหายใจ สาวใช้ยังเดาท่าทีข้าออก ไม่ต้องพูดถึงพี่หญิงใหญ่ที่ปักผ้าเช็ดหน้าให้พี่หญิงใหญ่นามว่าอวี้หวน ย้ายไปอยู่เมืองอู่ถิ่นทุรกันดาร