All Chapters of ดั่งกลีบบุปผากลางเหมันต์: Chapter 1 - Chapter 10

๒“อวี้หวน ของเยอะเกินไปข้าซ่อนไว้ไม่หมด เจ้าเอานี่ไปให้หมดเลย”เหลียนจื่อยื่นเครื่องประดับทองสี่ชิ้นให้ข้าโดยไม่รู้สึกหวงแหน ข้ารับมาถือเอาไว้ รู้สึกเกรงใจจนไม่อยากรับ“ออกไปได้แล้วข้าจะคืนให้เจ้าทันที”“ไม่ต้องคืน ข้าให้เจ้าเลย”จะได้อย่างไรกัน ข้าไม่ได้ออกแรงใดเลยจะรับผลประโยชน์นี้ไม่ได้“แต่…”“พวกเจ้าทำอันใดกัน!”เราสองคนสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงของบุรุษดังขึ้นขัดจังหวะการพูดของข้า“รีบเก็บให้ดี”เหลียนจื่อกระซิบกับข้าเสียงเบา ก้มลงไปบนพื้นแล้วหยิบบางอย่างขึ้นมา“มาขุดมันเจ้าค่ะ”ข้าเผลอหันขวับไปมองหน้าเหลียนจื่อ ตอนแรกแอบสงสัยที่นางฝังของมีค่าไว้ใกล้ของกินเช่นนี้ เพราะเสี่ยงต่อการที่คนอื่นจะมาขุดหัวมันแต่ดูเหมือนว่ากรณีนี้จะช่วยพวกเราให้รอดจากสถานการณ์จับผิดสินะ“ต้นแค่นี้หัวเท่านี้เชียวหรือ”โจรชั่วสงสัย ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เราสองคนเพื่อจะดูให้แน่ใจ หัวใจข้าเต้นตึกตักแทบทะลุออกมาจากอก ในหลุมดินยังมีแหวนทองอีกหนึ่งวงแย่แล้ว! หากเขาเข้ามาจะต้องเดาสถานการณ์ทุกอย่างได้แน่ ข้าจะทำอย่างไรดี“คงเป็นพรรณพิเศษเจ้าค่ะ”“เช่นนั้นหรือ ขอข้าดูหน่อย”ดูไม่ได้! ถ้าดูแย่แน่ข้าส่งสายตามองเหล

๔กลิ่นอิสระเป็นเช่นนี้!เมื่อออกมาจากฐานที่ตั้งโจรได้ข้าก็หลับตาเงยหน้าขึ้นสูดหายใจเข้าลึก อ้าแขนรับอิสระภาพที่เพิ่งได้รับ“ฮือ~ข้าคิดว่าจะไม่มีวันนี้แล้ว”ข้าลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ จากตอนแรกร้องไห้เพียงหนึ่งคนเท่านั้น ยามนี้พอคนหนึ่งร้อง อีกคนก็อดร้องตามไม่ได้ สุดท้ายกอดคอพากันร้องไห้“อวี้หวน เจ้าไม่ร้องไห้บ้างหรือ”เหลียนจื่อที่วันนี้ร้องไห้ไปหลายรอบแล้วหันมาตั้งคำถามกับข้า“ไม่มีน้ำตาจะไหลแล้ว”“เจ้าช่างเข้มแข็งนัก ข้าก็ไม่อยากร้องไห้ แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ” เหลียนจื่อรีบปาดน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้านางพยายามทำตัวเข้มแข็ง!“หากเจ้าอยากร้องก็ร้องออกมาเถิด ข้าไม่มองว่าเจ้าอ่อนแอหรอก”เหลียนจื่อเบ้ปาก สุดท้ายก็ร้องไห้ตามแม่นางน้อยทั้งหลาย ข้าไม่ห้ามนางร้องไห้แต่ยื่นมือไปโอบไหล่นางเอาไว้แล้วตบเบา ๆท่านเจ้าเมืองอี้เห็นแบบนั้นก็เดินเข้ามาใกล้พวกเราแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ในเมื่อไม่อาจห้ามน้ำตาได้แล้ว เช่นนั้นเราเปลี่ยนสถานที่หลั่งน้ำตาดีหรือไม่ ทานอาหารดี ๆ นอนในที่สบาย”แม่นางน้อยทั้งหลายคงรู้สึกไม่ต่างจากได้รับการปลอบโยน ขนาดข้าที่ใจแข็งยังฟังแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจการกระทำข

๖หลังจากที่มารดาของเมิ่งฉีกลับไป บรรยากาศในห้องอาหารก็เงียบสงบ ทุกคนล้วนอยู่ในความคิดของตนเอง เหลียนจื่อเองก็เช่นกัน“เจ้าเป็นอันใดไปเหลียนจื่อ”ข้ารู้ว่านางไม่สบายใจ พับเรื่องของตนเองเอาไว้แล้วถามสหายด้วยความใส่ใจ“อวี้หวน ท่านแม่จะรังเกียจข้าแบบนางหรือไม่”แววตาเหลียนจื่อแฝงความไม่มั่นใจ แน่นอนว่ามีความรวดร้าวอยู่ในนี้ด้วย“อย่าเพิ่งคิดในทางแง่ร้าย พรุ่งนี้ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า วันนี้รอตรวจร่างกายกับท่านหมอก่อน”เหลียนจื่อถอนหายใจ สุดท้ายก็พยักหน้ารับเบา ๆ ทำอย่างที่ข้าแนะนำนางไม่ทานอาหารต่อแล้ว บริการแม่นางน้อยคนอื่น ด้วยการเก็บถ้วยไปล้างโดยมีข้าช่วยอีกคนพอเราสองคนล้างจานเสร็จแล้วก็เดินมาที่เรือนใหญ่ถึงเห็นว่าท่านหมอกำลังตรวจร่างกายให้แม่นางคนอื่น ๆท่านหมอมีอยู่ทั้งหมดสี่คน นั่งอยู่สี่โต๊ะ หมอคนใดว่างแล้วก็สามารถเข้าไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามให้ท่านหมอตรวจชีพจรได้เลยเพราะทุกคนนั่งอยู่ห้องเดียวกันหมดดังนั้นจึงได้ยินคำวินิจฉัยของท่านหมอหลายคนไม่ได้พบความผิดปรกติใด นอกจากให้พักผ่อนมากขึ้นและปรับสภาพจิตใจให้เป็นปรกติจนกระทั่งท่านหมอตรวจอาการให้เหม่ยอัน!“แม่นาง…”ท่าทางของท่านหมอทำทุก

๘ตั้งแต่เข้ามานั่งในห้องรับแขกของเรือนแม่สามี ข้าก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่กล่าวสิ่งใด สถานที่ที่เมื่อก่อนเข้าออกไม่เว้นแต่ละวัน มาวันนี้ไม่คุ้นชินเสียแล้วยามนี้ในเรือนรับแขกไม่มีใครนอกจากข้า แม่สามีและคนสนิทของแม่สามี คุณหนูเฉียวนั้นขอตัวกลับไปแล้วเพราะข้ายืนยันว่าอยากสนทนาเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว“ท่านแม่ มีเรื่องอันใดหรือขอรับ!”เสียงที่ดังขึ้นทำลายความเงียบระหว่างข้าและแม่สามี ข้าช้อนตาจากถ้วยชาขึ้นมองเสียงที่แฝงความรีบร้อนใจ จนกระทั่งเราได้สบสายตากันท่าทางร้อนใจก็เปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง!“อวี้หวน!”ข้ากระชับผ้าคลุมหน้า เบี่ยงหน้าไปทางอื่นเพราะไม่มั่นใจในใบหน้าของตนในยามนี้อัปลักษณ์เช่นนี้ข้าจะกล้าสู้หน้าท่านพี่ได้อย่างไร!“อวี้หวน! เป็นเจ้าจริงด้วย เมื่อวานที่ข้าเห็นเป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย”ข้าหันหน้าไปมองท่านพี่กงซาน เริ่มตั้งคำถามถึงการกระทำของเขา ในเมื่อระแคะระคายว่าเป็นข้า เหตุใดจึงไม่เข้ามาทักว่าใช่ข้าหรือไม่“ข้าเห็นท่านพี่เมื่อวานเจ้าค่ะ เพียงมองแวบเดียวเท่านั้นข้าก็ทราบว่าเป็นท่านพี่แล้ว”ข้าไม่มีใจอยากประชดเขา แต่ข้าอยากให้เขาทราบว่าข้าไม่เคยลืมเขา เห็นเพียงเสี้ยวหน้าเขาข้าก็ท

“อวี้หวน”“หากนี่คือชีวิตที่แท้จริงของข้า หมายความว่าไม่มีใครตอบรับความตายของข้าใช่หรือไม่ หากใช่…ข้าจะแก้ไขมัน!”…...หากแก้ไขได้ข้าจะแก้ไขมัน๑“อึก! อุก อุก…”เพราะว่ายน้ำไม่เป็นมาก่อนข้าจึงทราบว่านี่คือการจมน้ำ…ใช่! ตอนนี้ข้ากำลังจมน้ำแต่จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อข้าว่ายน้ำเป็น เพราะแบบนี้ข้าจึงกระโดดลงมาช่วยเหลียนจื่อข้ารู้สึกร่างกายกำลังจมสู่ก้นบึ้ง ยามนี้ไม่อาจลืมตาทั้งยังไม่อาจตีขาถีบตนเองขึ้นไปด้านบนผิวน้ำได้“อื้อ!”ในตอนที่ข้ากำลังหมดลมหายใจนั้นก็ถูกมือที่มองไม่เห็นดึงให้เข้ามาประชิดตัว เมื่อนั้นข้าถึงสามารถลืมตาได้เขาชี้มือขึ้นด้านบน ข้าจึงพยักหน้ารับเพราะเข้าใจว่าเขาจะพาขึ้นเหนือผิวน้ำไม่นานต่อจากนั้น เราทั้งสองก็สามารถดีดตัวเองจนขึ้นมาด้านบนได้“แค่ก ๆ”ข้าสำลักน้ำ อาการที่ถูกกดอยู่ใต้น้ำหายไป ร่างอ่อนปวกเปียกจนคนมาช่วยพาว่ายน้ำเข้าฝั่งได้สำเร็จเมื่อกวาดสายตามองโดยรอบถึงเห็นว่าที่นี่คือสระบัวที่ข้าเคยตกเมื่อแปดปีก่อนตอนนั้นข้าออกมาเที่ยวเล่นนอกจวนแล้ววิ่งหนีสุนัขจรจัดจนตกลงไปในน้ำ คนที่ช่วยข้าวันนั้นก็คือกงซาน“เป็นอย่างไรบ้าง กินน้ำไปเยอะเลยใช่หรือไม่”ใช่! คน