جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“อาหนิงเปรียบเสมือนญาติของเราคนหนึ่ง หวังว่าเธอจะให้เกียรติอาหนิงในฐานะคนสำคัญของสกุลถังด้วย” ประโยคที่เหมือนออกคำสั่งนั้นทำให้ ถังเจิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับว่าคุณย่ากำลังสื่อความหมายอะไรบางอย่างให้กับภรรยาของตน“ได้ยินที่ฉันพูดหรือไม่ หม่าอันหนิงคือคนสำคัญของสกุลถัง” คุณย่าพูดย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอนิ่งเงียบไป“ค่ะ” หญิงสาวตอบเพียงสั้น ๆ คิ้วเรียวขมวดขึ้นเมื่อได้ยินแซ่ของเธอ เพราะนั่นคือแซ่ของตระกูลที่เจียงจื่อซานบอกว่าเลี้ยงดูเขามา หรือว่าหม่าอันหนิงคนนี้จะเป็นภรรยาของถังเจิ้นในอนาคตอย่างนั้นหรือคิดแล้วก็รู้สึกใจหายอย่างน่าประหลาด หัวใจร้อนรุ่มเมื่อเห็นสายตาของหญิงสาวมองสามีในนามของตนอย่างอาลัยอาวรณ์ มันเหมือนว่าเธอกำลังหึงหวงถังเจิ้นอยู่ก็ไม่ปาน“อาเจิ้น พาอาหนิงไปนั่งที่โต๊ะสิ เพิ่งจะมาถึงไม่รู้ว่ากินอะไรแล้วหรือยัง” ลู่เหว่ยพยายามพูดให้หลานชายเอาอกเอาใจหญิงสาวที่ตนหมายตาเอาไว้ พร้อมกับส่งสายตากดดันให้หลานสะใภ้กำมะลอถอยห่างออกไป“ฉันขอตัวขึ้นไปดูเสี่ยวซานก่อนนะคะ” เธอจะเดินเลี่ยงไปแต่เขาไม่ยอมปล่อย มือที่โอบเอวบอบบางนั้นยิ่งกอดรัดเอาไว้แน่น“ไม่ต้องหรอก เราไปนั่งที่โต๊ะด้วยก

ในตอนเช้า จางม่านอวี้รู้สึกตัวขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่ในอ้อมกอดของถังเจิ้นในท่าเดิมตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วหญิงสาวใบหน้าร้อนผ่าว ความใกล้ชิดนี้ทำไมเธอจะไม่หวั่นไหวล่ะ ถึงจะเป็นหญิงแกร่งยุค 2024 แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้สึกอะไรเลยกับการได้อยู่ในอ้อมกอดของประธานหนุ่มที่หน้าตาดีและร่ำรวยตรงหน้าในขณะที่เธอกำลังจะขยับออกจากเขา ถังเจิ้นก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเสียก่อน พอลืมตาขึ้นสายตาของทั้งคู่ก็สบประสานกัน ต่างคนต่างชะงักงันอยู่สักพัก ก่อนที่เธอจะพยายามดันตัวออกอีกครั้ง แต่ถูกเขากอดรั้งเอาไว้ครั้งนี้หญิงสาวมั่นใจว่ามันไม่ใช่เพราะความเมาอย่างแน่นอน แต่เขากอดเธออย่างตั้งใจ“คุณจะทำอะไรคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าหล่อเหลาที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าแม้จะบอกตัวเองว่าอย่าเผลอใจให้ แต่ใครเล่าจะทนต่อเสน่ห์ที่เกินต้านทานนี้ได้ไหว“คุณไม่รู้สึกหรือว่า การที่คุณมาอยู่ในร่างของจางม่านอวี้นั้นย่อมมีเหตุผล” เขาพูดขึ้นมาเสียงนุ่ม แววตาที่มองเธอก็แตกต่างออกไปตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้วที่เขาฉวยโอกาสจับไม้จับมือโอบเอวเธออยู่หลายครั้ง เมื่อคืนก็ยังเมาแล้วนอนกอด ตอนนี้ก็ยังมองตาเชื่อมและหยอดค

“ฉันจะซื้อพวกอุปกรณ์กีฬาให้เด็ก ๆ ก็แล้วกัน รวมถึงสร้างสนามเด็กเล่นให้ ฝั่งนั้นฉันเห็นยังมีลานที่ว่างอยู่ แบบนี้ได้หรือไม่” ความใจดีมีเมตตาของนายหญิงเฒ่าของสกุลถังทำให้ผู้ดูแลสถานสงเคราะห์รู้สึกตื้นตันเป็นอย่างมาก นี่เป็นการบริจาคการกุศลครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา“ขอบคุณมากเลยค่ะ เด็ก ๆ จะต้องชอบแน่ ๆ” เธอกล่าวขอบคุณด้วยความรู้สึกที่ยินดี ในขณะที่ถังเจิ้นยิ้มให้กับผู้เป็นย่า แต่ถูกสายตาของเธอมองค้อนกลับมาหลานชาย ที่ชี้นำจนตนเองต้องเสียเงินก้อนใหญ่ แต่ก็ยังดีเป็นการเสียเงินที่ได้ประโยชน์ไม่อย่างนั้นตนคงนอนไม่หลับแน่“แล้วคุณน้าล่ะครับ คุณน้าจะทำอะไร” เสี่ยวซานหันไปถามหม่าอันหนิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ คุณย่าทวดหญิงสาวถึงกับทำหน้าถอดสีเมื่อถูกเด็กน้อยถามออกมา จังหวะนั้นแววตาก็ฉายแววแห่งโกรธจนเสี่ยวซานต้องขยับไปอยู่ด้านหลังของมารดาบุญธรรม ก่อนที่เธอจะรู้ตัวแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นสีหน้าที่อ่อนโยน“น้าก็อยากมาเยี่ยมเยียนและอยากนำขนม มาแจกให้เด็ก ๆ การให้ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ให้บ่อยครั้ง และได้มาเจอเพื่อนของเสี่ยวซานบ่อย ๆ น่าจะดีกว่าจ้ะ” หญิงสาวหาทางออกให้ตนอย่างชาญฉลาด“คุณน้าใจดีจังเลยครั

ที่ห้องโถงจัดงานของบริษัทต้าถังที่ตั้งอยู่บนชั้นสี่ของอาคาร คนที่ลงทะเบียนเข้างานต่างก็ได้รับป้ายหมายเลขเพื่อที่จะใช้ยกประมูลวัตถุโบราณตามรายการที่สนใจวัตถุโบราณชิ้นเอกในงานที่ดึงดูดให้เศรษฐีนักสะสมมาในวันนี้ คือแจกันจักรพรรดิและคทาจักรพรรดิที่เป็นของหายาก และเชื่อว่าจะนำชื่อเสียงและความมั่งคั่งมาให้แก่ผู้ที่ได้ครอบครอง แล้วยิ่งนำมาจับคู่กันก็ยิ่งทำให้มีมูลค่าสูงยิ่งขึ้นเหล่าเติ้งเองก็มาร่วมงานนี้ เพราะรายการของที่จะประมูลมีรูปวาดหมึกของเลียนแบบอยู่ในนั้น จึงต้องการจะมาแฉถึงที่มาให้ถังเจิ้นขายหน้า โดยให้อาจารย์จินฟู่มาช่วยในการตรวจสอบครั้งนี้ หากฉีกหน้าสกุลถังได้สำเร็จ การจัดประมูลซื้อขายวัตถุโบราณของตนในเดือนหน้าต้องมีคนเชื่อถือและมาร่วมงานอย่างคับคั่งลู่เหว่ยนั่งอยู่ที่เก้าอี้ของแขกกิตติมศักดิ์ ข้าง ๆ คือหม่าจิ้งหยวนผู้นำตระกูลหม่าที่เป็นบริษัทนำเข้าเครื่องใช้ไฟฟ้ารายใหญ่ในปักกิ่ง และด้านซ้ายมือคือหม่าอันหนิงบุตรสาวตระกูลหม่าที่นั่งเอาอกเอาใจหญิงชราอยู่ไม่ห่าง“วันนี้มีแขกหลายคนที่ไม่คุ้นหน้า ไม่เหมือนพวกนักสะสมทั่วไป” หม่าจิ้งหยวนมองไปรอบ ๆ แล้วกล่าวขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เพราะตน

เหล่าเติ้งที่ออกไปจากงานประมูลตั้งแต่ที่ยอดประมูลแตะที่ 50,000 หยวน เขาทั้งอับอายทั้งเสียดายที่ตนพลาดของชิ้นนี้ไป ความแค้นนั้นปะทุในอกจนไม่สามารถพูดออกมาเป็นคำพูดได้แล้วเมื่องานประมูลสิ้นสุดลง เขาก็รอจนกระทั่งผู้ร่วมประมูลส่วนใหญ่กลับออกไป แล้วกลับขึ้นไปที่ห้องโถงอีกครั้งพร้อมกับทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของรูปวาด“จางม่านอวี้ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เขาตรงเข้าไปหาจางม่านอวี้ที่ยืนพูดคุยกับไมเคิลเหล่ยผู้ชนะประมูลอยู่“หากเราได้รับเงินครบตามจำนวนแล้ว คุณสามารถเข้ามารับรูปวาดนี้ได้ในภายหลัง” หญิงสาวพูดแล้วยิ้มแย้มอย่างสุภาพ ก่อนจะขอตัวเดินมาหาเหล่าเติ้ง โดยมีถังเจิ้นเดินตามมาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดที่อีกฝ่ายมาก่อความวุ่นวายในงานประมูลของตน“ประธานเติ้งมีอะไรชี้แนะหรือไม่” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อม“เธอใช้มารยาชิงซื้อรูปวาดนั้นไป” เขากัดฟันกดเสียงพูดต่ำไม่ให้ต้องขายหน้าไปมากกว่านี้“ประธานเติ้งเองที่ไม่ซื้อเอาไว้ไม่ใช่หรือคะ พอฉันซื้อต่อก็มากล่าวหากัน ทั้ง ๆ ที่คุณไม่เอาแล้ว”“หึ จากราคาเพียง 500 หยวน นำมาประมูลจนถึงหลักแสน คงคิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ” เขาโมโหจนขาดสติ หาเรื่องสารพัดมาหาพูดใ