جميع فصول : الفصل -الفصل 40

ใบหน้าที่ซีดเซียวนอนอยู่บนเตียงคนไข้นั้นเป็นภาพที่บีบหัวใจของถังเจิ้นเป็นอย่างมาก บาดแผลที่ต้นแขนยังไม่เจ็บปวดเท่าความรู้สึกในตอนนี้ เขาทั้งกลัวและเป็นกังวลว่าจะสูญเสียเธอไป“ตื่นขึ้นมาสิ คุณนอนหลับมานานแล้วนะ” เขานั่งลงที่ข้างเตียงคนไข้ แล้วกุมมือหญิงสาวขึ้นมาจับเอาไว้ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับซ่งเหยียนที่มีผ้าพันแผลรอบแขนและฝ่ามือของเขา“คนที่มาลอบทำร้ายเราเมื่อวาน ตอนนี้ถูกวางยาพิษฆ่าปิดปากไปหมดแล้วครับ” เขารายงานความคืบหน้าตามที่ประธานหนุ่มสั่งเอาไว้ มองดูเจ้านายที่จับมือคุณนายน้อยเอาไว้แล้วก็รู้ว่าห่วงใยภรรยามากแค่ไหน“แล้วศาสตราจารย์เทียนฮ่าวอี้ล่ะ” ประธานถังถามเสียงเรียบ แววตายังคงจับจ้องที่เปลือกตาของภรรยา หวังจะให้เธอตื่นมาพูดคุยกับตน“เดินทางออกนอกประเทศไปแล้วครับ คงจะรู้ตัวว่าเรารู้ว่าคนเหล่านั้นเป็นคนของเขา ส่วนรูปวาดหมึกถูกส่งมอบให้แก่คุณเหล่ยเรียบร้อยแล้ว”ถังเจิ้นถอนหายใจ ยิ่งล้ำค่ามากเท่าไรก็ยิ่งเป็นภัยแก่ผู้ครอบครองมากเท่านั้น แม้กำไรจะมากมายหลายร้อยเท่า แต่หากทำให้จางม่านอวี้ต้องนอนอยู่แบบนี้เขาก็ไม่ได้ภูมิใจกับมันเลยสักนิด“เรื่องนี้ปิดเงียบ

หม่าอันหนิงออกจากร้านทำผมด้วยทรงผมม้วนลอนคลื่นแบบใหม่ที่กำลังเป็นที่นิยม เธอเลือกสวมชุดเดรสกระโปรงสีแดงเลือดนกที่มีกระดุมผ่าหน้าสามเม็ดใหญ่ คาดเอวด้วยเข็มขัดเส้นใหญ่สีเหลืองตัดกันกับสีแดง เป็นการแต่งกายที่โดดเด่นในแบบของเธอทุกสายตาจับจ้องหญิงสาวแสนสวยที่กำลังเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ เธอนั่งด้านหลังโดยมีคนขับรถของตนเองขับรถให้“ฉันสวยหรือไม่ลุงเหริ่น” เธอถามคนขับรถเก่าแก่ที่รับใช้ครอบครัวสกุลหม่ามาตั้งแต่รุ่นคุณปู่ของเธอ มือเรียวยกกระจกบานเล็กสำรวจดูความงามของทรงผมและเครื่องสำอางที่แต่งแต้มบนใบหน้า“คุณหนูสวยและสง่างามมากครับ แต่ว่านี่ก็หนาวแล้วไม่สวมเสื้อกันหนาวทับสักหน่อยหรือครับ” เขาตอบอย่างเอาใจ ยิ้มมองคุณหนูที่เห็นมาตั้งแต่เล็กด้วยสายตาที่เอ็นดู“ไม่ล่ะ ฉันอยากอวดชุดที่สวยงามนี้”“จะกลับบ้านเลย หรือว่าคุณหนูจะไปที่ไหนต่อหรือไม่ครับ” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ“ไปบ้านสกุลถัง”“บ้านหลังเล็กของประธานถังหรือครับ” เขาถามเพื่อความมั่นใจเกรงว่าจะพาไปผิดที่ แต่ดูจากชุดที่ร่วมสมัยและโดดเด่นแบบนี้เขาคงเดาถูก เพราะหากไปหานายหญิงผู้เฒ่าตระกูลถังคุณหนูของตนของเลือกใส่ชุดแบบดั้งเดิมไปแล้ว“

หลินอิงร้องห่มร้องไห้คุกเข่าอยู่ต่อหน้าเจ้านายทั้งสองคน สายตาของจางม่านอวี้ที่มองไปยังเธอนั้นไม่ใช่ความโกรธแค้น หากแต่เป็นความผิดหวังที่ตนไม่น่าให้โอกาสหญิงสาวผู้นี้แต่แรก“ฉันเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าให้ใช้ปากในทางที่ดี” พูดเพียงแค่นั้นสาวใช้ทรยศก็ตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัว เรื่องทำร้ายตบตีรู้ว่าอย่างไรก็ไม่มีแน่ แต่หากต้องออกจากงานไปในตอนนี้ เธอจะอยู่ในซีเฉิงต่อไปได้อย่างไร“ได้โปรดเถอะคุณนาย จะลงโทษทุบตี หักเงินเดือนฉันก็ได้ ให้ฉันทำงานอยู่ที่นี่ต่อเถอะ อย่าไล่ออกเลย ฉันจะไม่ทำอีกแล้ว” สาวใช้อ้อนวอนขอความเห็นใจ คลานเข้าไปจะดึงชายกระโปรงของเธอ แต่ถูกคนของซ่งเหยียนขวางเอาไว้“เราคงรับคนทรยศเอาไว้ไม่ได้หรอก เธอไปเถอะอาหลิน ไปอยู่ในที่ที่เธอควรอยู่ เธอไม่เหมาะสมกับที่นี่หรอก” หญิงสาวพูดเพียงเท่านั้น โดยที่สามีไม่ได้พูดขัดอะไร ปล่อยให้เรื่องในบ้านเป็นการตัดสินใจของภรรยาทั้งหมด“คุณถังได้โปรดเถอะ” เมื่อขอความเห็นใจจากภรรยาไม่ได้เธอก็หันไปขอความเห็นใจจากฝ่ายสามีแทน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาที่แข็งกร้าวและดุดันก็ถึงกับผงะ ก้มหน้าหลบสายตา รู้ว่าคงไม่มีโอกาสที่จะได้อยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว“ไม่เพียงแค่ร

งานประมูลที่เหล่าเติ้งจัดขึ้น ถูกจัดที่โรงแรมหรูใจกลางเมืองอย่างยิ่งใหญ่ แขกที่เข้าไปร่วมงานนี้ก็เป็นคนกลุ่มเดียวกันกับที่ไปร่วมงานประมูลของถังเจิ้น ยกเว้นแต่ไม่มีกลุ่มนักล่าขุมทรัพย์ แต่ที่เพิ่มเติมมาคือลูกค้าต่างประเทศที่มีมากกว่าหม่าอันหนิงก็มาร่วมงานประมูลในครั้งนี้ แม้จะไม่ได้รับเชิญ แต่ก็มาในนามของลูกค้าที่จะมาประมูลของในงาน“สวัสดีค่ะพี่เจิ้น พี่สะใภ้”เธอเข้าไปทักทายถังเจิ้นและภรรยาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ทำเหมือนว่าเรื่องราวที่บาดหมางใจกันนั้นไม่เคยเกิดขึ้นทั้งสองพยักหน้ายิ้มรับ แต่ไม่ได้เอ่ยคำใดออกไป คิดระแวงว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้มาดีแน่“ฉันต้องขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยนะคะ คุณย่าได้พูดให้ฉันเข้าใจแล้ว วันนั้นช่างน่าอายเหลือเกิน หวังว่าพวกคุณคงไม่ถือสาฉันหรอกนะคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สำนึกผิดจางม่านอวี้ยิ้มที่มุมปาก มารยาแบบนี้ในละครมันคือบทนางอิจฉาที่เสแสร้งทำดีเพื่อที่จะวางแผนทำอะไรบางอย่างชัด ๆ“เธอคิดได้แบบนั้นก็ดีแล้ว” ถังเจิ้นกล่าวเพียงเท่านั้น หม่าอันหนิงยิ้มขอบคุณแล้วขอตัวเดินไปทางอื่น ไม่ได้อยู่พูดคุยเซ้าซี้ให้พวกเขาต้องอึดอัดและลำบากใจ“คุณย่าคงไปพูดให้เธอเข้าใจได้

งานฉลองวันคล้ายวันเกิดของลู่เหว่ยในปีนี้ จางม่านอวี้เสนอให้จัดงานสองงาน งานแรกคือเชิญแขกผู้มีเกียรติให้เข้ามาร่วมอวยพรโดยจัดขึ้นที่โรงแรมตามปกติที่เคยจัด และอีกงานให้เลี้ยงอาหารกลางวันเด็ก ๆ ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า โดยที่เธอจะดำเนินการเรื่องจัดหาอาหารกลางวันให้เด็ก ๆ ในนามของหญิงชราเอง และถังเจิ้นก็เห็นด้วย“ไม่ต้องวุ่นวายหรอก ไม่ต้องจัดงานอะไรให้ยุ่งยาก ก็ทำเหมือนทุกปีหรือไม่ก็ไม่ต้องจัดงานเลยก็ได้” ลู่เหว่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า จัดงานไปแล้วทำไมเล่า มีแขกเยอะแยะแต่เลิกงานไปแล้วก็อยู่ตามลำพังเช่นเคย“คุณย่าทวดจัดเถอะครับ ผมอยากเป่าเค้ก”“ทวดไม่เป่าเค้กหรอกนะเสี่ยวซาน” เธอพูดเสียงอ่อนลง ช่วงหลังมานี้ถังเจิ้นและหลานสะใภ้ที่ตนไม่ชอบหน้ามักจะพาเสี่ยวซานมาเยี่ยมเยียนอยู่บ่อยครั้ง วันหยุดก็มาหาตั้งแต่เช้ายันเย็น จนตนเองเริ่มรู้สึกใจหายทุกครั้งที่พวกเขาต้องกลับไป“แต่มันอร่อยนะครับ เราจะได้เป่าเค้กแค่ปีละครั้งเอง เถอะครับคุณย่าทวด” เด็กน้อยอ้อนแล้วปีนขึ้นไปนั่งตัก เงยหน้ามองอ้อนวอนให้หญิงชราใจอ่อนแน่นอนล่ะว่าก่อนหน้านี้กล้าทำเสียที่ไ