All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นภรรยากำมะลอของประธานมาเฟีย: Chapter 11 - Chapter 20

การพูดคุยกันของสองย่าหลาน ทำให้จางม่านอวี้รู้สึกอึดอัดเพราะสายตาของหญิงชราที่จ้องมองอย่างจับผิดอยู่ตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ก็พูดคุยตกลงกันเป็นอย่างดีแล้วว่าเธอจะยอมให้ความช่วยเหลือ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็ยังตั้งแง่และไม่วางใจในตัวของเธออยู่“อาเจิ้น ห้างสรรพสินค้าของเราคาดว่าจะเสร็จประมาณตอนไหน กำหนดการสร้างตามสัญญาก็สองปี แต่นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว เพิ่งขึ้นโครงสร้างเสร็จ ย่ายังไม่เห็นว่าจะคืบหน้าไปถึงไหนเลย”“การวางรากฐานเป็นสิ่งที่สำคัญครับคุณย่า วิศวกรก็เรียนจบมาจากต่างประเทศ คำนวณทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับโครงสร้างอย่างละเอียด เพราะห้างฯ ของเราจะทำเป็นลานจอดรถซึ่งยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน จึงอาจจะต้องใช้เวลาสักพัก ตอนนี้ก็ขึ้นโครงเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขั้นตอนต่อไปพวกก่อฉาบ ก็ไม่น่าจะมีอะไรยากครับ อย่างไรก็เสร็จทันกำหนดอย่างแน่นอน”ปกติแล้วคุณย่าจะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งกับการก่อสร้างห้างสรรพสินค้า เพราะเธอดูแลจัดการธุรกิจเกี่ยวกับวัตถุโบราณเป็นหลัก ก่อนหน้าที่จะวางมือไปให้เขารับช่วงต่อ การถามครั้งนี้คงเป็นการถ่วงเวลาอยู่ที่นี่“ย่าได้ข่าวว่าเหล่าเติ้งตัดหน้าซื้อคทาหยกจักรพรรดิไปก่อนเ

เมื่อมาถึงบ้านหลังเล็กของสกุลถังที่ถังเจิ้นใช้พักอาศัยอยู่ชั่วคราว เด็กน้อยก็ถึงกับตาลุกวาวเพราะขนาดที่ใหญ่โตและโอ่อ่าอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน“ชอบบ้านของเราไหมเสี่ยวซาน”“ชอบครับ บ้านหลังใหญ่มาก”ถังเจิ้นยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย เอ็นดูที่เด็กน้อยตื่นเต้นกับบ้านหลังนี้ หากว่าเขาไปเห็นบ้านสกุลถังที่ใหญ่กว่านี้หลายเท่าจะตื่นเต้นมากแค่ไหน เพราะกังวลว่าคุณย่าจะต่อต้านเด็กที่เขารับมาเป็นบุตรบุญธรรม ตนจึงแยกออกมาอยู่ที่นี่ อย่างไรไม่ช้าก็เร็วต้องกลับไป แต่ในระหว่างนี้จะต้องทำให้เสี่ยวซานรักและวางใจตนก่อน อย่างน้อยจะได้รู้สึกว่ายังมีพ่อบุญธรรมที่จะคอยปกป้องเขาจากคนแปลกหน้า“ไปกันเถอะ อาจะพาเสี่ยวซานขึ้นไปดูห้องนอนกัน” จางม่านอวี้พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แล้วจูงมือน้อย ๆ ให้เดินขึ้นบันไดไปทีละขั้นอย่างระมัดระวัง โดยมีประธานหนุ่มเดินตามไปไม่ห่างเมื่อไปถึงห้องนอนเล็กที่อยู่ตรงข้ามกับห้องนอนใหญ่ของทั้งคู่ เธอก็พาสมาชิกใหม่เข้าไปสำรวจห้องนอนของตน“นี่คือห้องนอนของเสี่ยวซาน ส่วนห้องนั้นคือห้องนอนของพวกเรา ถ้ามีอะไรเรียกอาทั้งสองได้ตลอดเลยนะ” เธอบอกเด็กน้อยแล้วยิ้มมองด้วยแววตาที่อ่อนโยนเจียงจื่อซาน

ใบหน้าที่ซบแอบอิงที่หน้าอกและนอนทับอยู่ที่ต้นแขนของประธานหนุ่มอยู่ใกล้เพียงคืบ เปลือกตานั้นปิดสนิทพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอเจ้าของอ้อมกอดที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้ามืด มองภรรยากำมะลอของตนที่ตอนนี้กอดก่ายอยู่อย่างสบายใจ เธอจะรู้หรือไม่ว่าคนที่กอดอยู่ไม่ใช่ลูกชายบุญธรรม แต่เป็นเขาเสี่ยวซานตัวน้อยนอนดิ้นไปนอนอยู่ที่ปลายเตียง แขนขากางออกกว้างนอนอย่างสบายใจ คงมีแต่เขาคนเดียวที่ตอนนี้จะลุกก็ลุกไม่ได้ จะหลับต่อก็หลับไม่ลงเกิดมายี่สิบหกปี นี่เป็นครั้งแรกที่เข้าใกล้อิสตรีอย่างนี้ หัวใจที่แข็งแกร่งมีหรือจะอดทนไหว รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่เกินจะควบคุมได้ ทั้งหัวใจที่กำลังสั่นไหวและร่างกายที่รู้สึกถึงความรุ่มร้อนตรงนั้นให้ตายสิ เขาแทบคลั่งจะตายอยู่แล้ว!“อืม” เสียงของจางม่านอวี้ที่เหมือนจะรู้สึกตัวแล้ว ทำให้ถังเจิ้นต้องรีบหลับตาลง แสร้งทำว่าตนเองยังไม่ตื่นหญิงสาวขยับตัวยุกยิกในอ้อมกอดนั้น รู้สึกอบอุ่นและสบายอย่างบอกไม่ถูก วาดขาพาดกอดก่ายวางบนสะโพกแกร่ง จนรับรู้ถึงบางอย่างที่ต่างออกไปเมื่อนึกออกว่าตนอยู่ในยุคอื่นและคนข้างกายคือสามีกำมะลอที่ดุดันและน่าเกรงขาม เป็นมาเฟียในยุคนี้ที่มีอำนาจคนหนึ่ง หา

การท้าทายของประธานบริษัทค้าขายวัตถุโบราณทั้งสองได้เริ่มต้นขึ้น เมื่อเหล่าเติ้งต้องการจะเอาชนะหลังจากเสียหน้าไป เพราะคทาจักรพรรดิของปลอมที่ตนตัดหน้าซื้อมาแล้วพยายามจะขายต่อแต่ไม่สำเร็จ“อาจารย์จินฟู่ รูปวาดนี้ท่านว่าอย่างไร” เหล่าเติ้งผายมือให้ชายวัยประมาณหกสิบที่มาพร้อมกับตน ให้ไปตรวจสอบรูปวาดหมึกตรงหน้า จินฟู่ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุโบราณ เดินเข้าไปตรวจสอบรูปวาดหมึกโบราณชิ้นนั้น แล้วส่ายหัวเบา ๆ เมื่อพบว่ามันเป็นเพียงแค่รูปวาดเลียนแบบเท่านั้น“เรียนเหล่าเติ้ง กระดาษที่ใช้วาดเป็นกระดาษที่นิยมใช้กันในช่วงราชวงศ์ชิงก็จริง แต่ตราประทับของจิตรกรผู้นี้เป็นของที่ทำเลียนแบบขึ้นมา หมึกที่ใช้วาดรูปเสือเองดูภาพรวมแล้วมีสีที่ซีดจาง แม้จะผ่านเวลามานานมากแล้วก็ตามแต่ไม่น่าจะมีสีซีดจางได้ขนาดนี้ ภาพนี้จึงเป็นของปลอมที่น่าจะมีคนทำเลียนแบบ”เมื่อได้ยินอย่างนั้นแล้ว จางม่านอวี้ที่รอฟังอยู่ก็ตาลุกวาวขึ้นมา ของปลอมอย่างนั้นหรือ ตรงตามที่เธอได้ยินมาไม่มีผิด“ส่วนชุดชงชาที่ประธานถังกำลังสนใจอยู่ ผมคิดว่ามันน่าสนใจเลยทีเดียว” จินฟู่กระซิบบอกเหล่าเติ้งในตอนท้าย ทำให้เขาหันมามองชุดชงชา หนึ่งในนั้นคือถ้วย

เสียงประตูที่เปิดและปิดลงทำให้เจ้าของห้องวางมือจากหนังสือตรงหน้า เห็นเพียงแค่จางม่านอวี้ที่เดินเข้ามา สายตาของเขามองหาเงาของเจ้าตัวน้อยที่ไม่เห็นตามมาอย่างเช่นเคย พลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย“เสี่ยวซานอยากจะลองนอนคนเดียวดูค่ะ” เธอ รีบอธิบายแก่เขา จากนั้นก็เปิดตู้เก็บของเพื่อที่จะนำผ้าห่มออกมาม้วนคั่นกลางอย่างเช่นเคย“คุณจาง ผมถามจริง ๆ นะ คุณเป็นใครกันแน่”คำถามนั้นทำให้คนที่กำลังเริ่มง่วงถึงกับตาสว่างขึ้นมา จู่ ๆ ทำไมเขาจึงเกิดสงสัยเธอล่ะถังเจิ้นรอฟังคำตอบ หลายวันที่ผ่านมาเพราะมีเสี่ยวซานอยู่ด้วยจึงไม่มีโอกาสได้ถามอะไรเธอ แต่คืนนี้เขาจะต้องได้รับคำตอบนั้นให้ได้“เอ่อ ทำไมคุณถึงถามอย่างนั้นล่ะคะ”“คุณรู้จักทฤษฎีWin-Win คุณรู้เรื่องวัตถุโบราณว่าชิ้นไหนมีค่า แล้วยังรู้วิธีพิสูจน์มันอีก คุณมีความรู้ มากกว่าที่จะเป็นแค่หญิงสาวในชนบทที่ถูกพ่อแม่นำมาขายเพื่อใช้หนี้”จางม่านอวี้นิ่งอึ้งไป ไม่คิดว่าเขาจะจี้ถามเธอออกมาตรง ๆ คงจะเก็บความสงสัยเอาไว้นานแล้วจึงรัวคำถามมาชุดใหญ่ขนาดนี้ หรือว่าเธอจะตัดสินใจบอกความจริงไปกับเขาดี ต่อไปเวลาจะพูดหรือทำอะไรจะได้ไม่ต้องระมัดระวังตัวอีก“ถ้าฉันเล่าอะไรที่เห