جميع فصول : الفصل -الفصل 49

ในขณะที่เด็ก ๆ กำลังเดินเรียงแถวเข้าไปนั่งในห้องรับประทานอาหาร พวกผู้ใหญ่เองก็ร่วมรับประทานอาหารเมนูเดียวกันกับเด็ก ๆ โดยโต๊ะที่จัดวางเอาไว้ไม่มีแบ่งแยกชนชั้น แล้วพูดคุยกันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มหม่าอันหนิงเองก็ข่มความรู้สึกผิดหวังที่แผนการของตนล้มเหลวเอาไว้ในใจ ใครจะไปรู้เล่าว่าจางม่านอวี้ตั้งครรภ์แล้วนำมาเป็นเรื่องของขวัญให้คุณย่าในวันที่ตนจะเปิดเผยความลับของทั้งคู่ตั้งครรภ์อย่างนั้นหรือ ให้ตั้งครรภ์ไปเถอะ ทายาทที่แท้จริงของสกุลถังให้กำเนิดเมื่อไหร่ เธอจะปั่นหัวเสี่ยวซานให้ต้องอิจฉาริษยาลูกที่แท้จริง ในขณะที่เธอเองก็จะแต่งงานให้กำเนิดทายาทแล้วผลักดันให้เข้ามาเป็นคนของสกุลถัง ไม่ว่าจะผ่านเสี่ยวซานหรือลูกอีกคนที่กำลังจะเกิดมาเธอก็จะทำให้สำเร็จในขณะนั้นเอง รถคลาสสิกสีดำคันที่คุ้นตาก็เล่นเข้ามาจอด สายตาทุกคู่จึงมองไปยังชายในชุดดั้งเดิมสีกรมท่าที่ลงมาจากรถ ซึ่งก็เป็นเหล่าเติ้งและคนของเขาประธานเติ้งเดินเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มแต่เจือไปด้วยความกังวล ถังเจิ้นจึงลุกขึ้นไปต้อนรับด้วยตนเอง และเชิญให้นั่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยกัน“ประธานเติ้งรู้มาเยี่ยมเ

การตั้งครรภ์ในช่วงปลายไตรมาสที่สามของจางม่านอวี้ อาการตะคริวก็เริ่มเกิดถี่ขึ้นเรื่อย ๆ และมีถังเจิ้นคอยดูแลอย่างใกล้ชิด“เป็นอย่างไรบ้างม่านม่าน คุณเจ็บมากไหม”หญิงสาวพยักหน้าตอบรับ เหงื่อผุดเป็นเม็ดที่กลางหน้าผาก เอามือวางที่ท้องกลมโตของตนเมื่ออาการท้องเป็นตะคริวปั้นตัวแข็งสร้างความเจ็บปวดให้ตน หลังจากที่เพิ่งหายเป็นตะคริวที่ขาไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำถังเจิ้นอยู่ไม่เป็นสุข คอยบีบนวดให้ภรรยาและพัดวีอยู่ข้าง ๆ แม้บางครั้งก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งดูเฉย ๆ เพราะหากจับผิดตำแหน่งภรรยาก็ยิ่งร้องด้วยความเจ็บปวด สามีอย่างตนก็ทรมานใจมากสักพักสีหน้าของเธอก็เริ่มดีขึ้น ถังเจิ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าผากให้กับเธอ แล้วค่อย ๆ พยุงเธอให้ลุกขึ้นมานั่ง“ไม่คิดเลยว่าการตั้งครรภ์มันจะทรมานแบบนี้” เธอบ่นออกมา แต่ถึงจะทรมานก็เป็นความทรมานที่เธอยินดี ถึงเวลาคลอดออกมาก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเหนื่อย เพราะลู่เหว่ยนั้นเตรียมตัวเลี้ยงเหลนเอาไว้เรียบร้อยแล้วเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น คุณย่ากับเสี่ยวซานเดินเข้ามาพร้อมกับอาซื่อที่ยกถาดยาบำรุงมาให้“ทำหน้าแบบนี้ เป็นตะคริวอีกแล้วส

ห้างสรรพสินค้าเดอะฟิวเจอร์ กลายเป็นแหล่งรวมร้านค้าที่ทันสมัยและยิ่งใหญ่ที่สุดในย่านซีตันการบริหารงานของถังเจิ้นโดยมีภรรยาช่วยเหลือในตำแหน่งรองประธานบริหารเป็นไปอย่างราบรื่น แม้เขาเองจะไม่ต้องการให้ภรรยาต้องลำบาก แต่เธอก็อยากที่จะช่วยเหลืองานของเขา จึงตกลงกันว่าจะให้ภรรยาเข้ามาทำงานเฉพาะวันสุดสัปดาห์เท่านั้นจางม่านอวี้ส่งเสี่ยวซานไปโรงเรียนประถมในเมืองซีเฉิงเสร็จ ก็ให้ลุงเฉียนไปส่งที่ห้างสรรพสินค้าของสามีเพื่อทำงานตามหน้าที่ของตน“วันนี้เสี่ยวซานมีเรียนแค่ครึ่งวัน เดี๋ยวฉันกับประธานถังจะไปรับเขาด้วยตัวเอง ลุงเฉียนกลับไปพักผ่อนเถอะ” เธอบอกคนขับรถเก่าแก่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน“ครับคุณนาย” ลุงเฉียนรับปากแล้วยิ้มรับกับความเป็นกันเองของคุณนายถัง ก่อนจะขับรถออกจากลานจอดรถด้านหลังของห้างสรรพสินค้าจางม่านอวี้เดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าด้วยท่าเดินที่มั่นคง ชุดทำงานของเธอตัดเป็นแบบสมัยนิยม กระโปรงทำงานสีน้ำเงินเข้ม ตัดกับเสื้อคอเต่าสีขาวแล้วคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีเดียวกันกับกางเกง ถือกระเป๋าสีดำที่สั่งทำพิเศษ มืออีกข้างกอดแฟ้มเอกสารเอาไว้ ยิ้มทักทายพนักงานเปิ

จางม่านอวี้กำลังเดินไปเดินมาต่อหน้าบุตรชายทั้งสอง ในมือของหญิงสาวถือพัดเคาะที่มือของตนเองไปด้วยอย่างใช้ความคิด ใบหน้าดูเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด คิดไม่ตกกับเรื่องที่เกิดขึ้นเด็กน้อยทั้งสองยืนเรียงแถวกันก้มหน้าด้วยใบหน้าที่สำนึกผิด“แม่ครับได้โปรดลงโทษผมคนเดียวเถอะครับ เป็นผมที่ผิดคนเดียว น้องไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้” เสี่ยวซานในวัยแปดขวบพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด“ได้อย่างไรเล่า พี่ใหญ่ไม่ได้ทำคนเดียวเสียหน่อย หากจะลงโทษก็ต้องลงโทษผมด้วย” เสียงเจื้อยแจ้วของเสี่ยวจ้านในวัยที่ย่างเข้าสามขวบพูดขึ้นมาอย่างกล้าหาญ ไม่ยอมให้พี่ชายถูกลงโทษเพียงลำพัง“แม่ต้องลงโทษทั้งสองคนแน่ รู้หรือไม่ว่าแจกันที่ลูกเพิ่งทำแตกไปคุณพ่อเพิ่งจะได้มาเป็นของขวัญ ชั้นวางก็ไม่ได้ตั้งอยู่ในที่ที่ลูกจะเดินมาชนได้ อยู่ในตู้แบบนั้นจะหล่นลงมาตกแตกเองได้อย่างไรหากไม่ใช่ว่าตั้งใจนำลงมาเล่น” น้ำเสียงของผู้เป็นมารดาเต็มไปด้วยความกังวลมากกว่าจะโกรธเคืองเด็กทั้งคู่“เอาน่าอาม่าน เธอกำลังท้องอยู่ อย่าได้โมโหไป เดี๋ยวเด็กในท้องจะพลอยเครียดตามไปด้วย มานั่งลงได้แล้ว ย่าเวียนหัว” คุณย่าถ