All Chapters of หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่: Chapter 21 - Chapter 30

๒๑ฟูจวินคำนี้จักจี้ใจยิ่ง“พี่ใหญ่”เมิ่งซ่านซีถือจอกสุุราเดินมาหาพี่ชายที่กำลังชนจอกอยู่กับแขกโต๊ะอื่น คนถูกเรียกที่ใบหน้าติดรอยยิ้มหันมาทางด้านหลัง ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อยที่เห็นน้องชายคิดริลองดื่มสุราเป็นครั้งแรก“น้องเล็กคิดจะดื่มสุราต่อหน้าพี่ใหญ่หรือ”เมิ่งซ่านซีส่งยิ้มเก้อเขินให้พี่ชาย“อย่างไรวันนี้ก็วันมงคลของท่าน ข้าอยากดื่มอวยพรให้ท่านสักจอก”เมิ่งกวังฮุยไม่อยากทำลายน้ำใจน้องชาย อนุโลมให้เขาดื่มได้เพียงจอกนี้จอกเดียวเท่านั้น“มา! ดื่ม”สองพี่น้องดื่มสุราพร้อมกัน เมิ่งกวังฮุยที่ซ้อมคอมาหลายปีแล้วท่าทางปรกติ ต่างจากเมิ่งซ่านซีที่ดื่มครั้งนี้เป็นครั้งแรก สีหน้าเหมือนกินยาขมของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากแขกทั้งโต๊ะได้ดียิ่ง แม้แต่เมิ่งกวังฮุยก็ยังหัวเราะน้องชายไปพร้อม ๆ กับสหาย“เอาละ ๆ สุราไม่ดีต่อสุขภาพของเจ้า ไปนั่งทานอาหารเถิด วันนี้กินดื่มให้เต็มที่”เมิ่งซ่านซีพยักหน้ารับแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะเดิมของตนซึ่งเป็นแขกที่เขาไม่รู้จัก แต่จะปฏิเสธร่วมโต๊ะก็ไม่ได้เพราะฮูหยินใหญ่ออกคำสั่งให้ช่วยต้อนรับแขกเมิ่งซ่านซีทำตามคำสั่ง แต่ด้วยเข้าสังคมไม่เก่งนอกจากผงกศีรษะให้แล้วกล่าวว่า ‘ทานใ

๒๓เหตุใดสถานที่คุ้นตาเช่นนี้เพราะความกินจุกินนานของเมิ่งกวังฮุยทำให้เช้าวันต่อมาหรงซินเยวี่ยนจับไข้ นางตัวร้อนจี๋จนชายหนุ่มสั่งห้องครัวให้ต้มยาแก้ไข้มาให้ระหว่างที่รอยาเขาก็เช็ดตัวด้วยน้ำเย็นให้นาง เมื่อทานยาและเช็ดตัวให้จนคลายความร้อนลงแล้วเขาถึงเบาใจ เอนกายลงข้างร่างบางดวงตาจับจ้องมองนางที่กำลังหลับตาพริ้ม ดูน่าเอ็นดูแม้แต่ยามหลับ“ข้าจะหลงนางหน้ามืดตามัวไปหรือไม่”แม้คำพูดจะฟังดูให้ความหมายไปในทางร้าย แต่ใบหน้าชายหนุ่มกลับผุดยิ้มชอบใจ ยื่นหน้าไปจุมพิตบนหน้าผากเนียนนุ่ม ไล่พรมจูบลงมายังเปลือกตา แก้มทั้งสองข้าง ปลายจมูก ปิดท้ายด้วยริมฝีปาก“อื้อ~”เสียงอื้อในลำคอพร้อมกับใบหน้าที่หลบสัมผัสเรียกเสียงหัวเราะในลำคอชายหนุ่มได้ดียิ่ง เขารู้ว่านางรำคาญแต่ก็ยื่นหน้าไปจุมพิตตรงหว่างคิ้วที่ยังคงขมวดเข้าหากันอยู่“ไม่กวนฮูหยินแล้ว นอนต่ออีกหน่อยเถิด ฟูจวินจะให้คนไปบอกท่านย่ากับท่านแม่ให้เว้นการยกน้ำชาไปก่อน”เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง หยิบเสื้อตัวในสีขาวมาคลุมทับร่างแกร่งที่มัดกล้ามชัดทั้งต้นแขน อกและหน้าท้อง ร่างกายนี้สตรีใดเห็นย่อมหลงใหล แต่ฮูหยินน้อยของเขากลับหลับตาใส่ ได้ประโยชน์จากสายธารแห่ง

๒๕แสร้งทำเป็นเศร้าหน่อยมิได้หรือวันนี้เป็นอีกวันที่องค์รัชทายาทเหลียนฉางเชิงและองค์ชายเหลียนว่านโซ่วเยือนตำหนักว่านหนิงเพื่อเยี่ยมอาการของป่วยของว่านฮองเฮาองค์รัชทายาทยามนี้อยู่ในวัย 45 ชันษาเป็นองค์ชายเพียงองค์เดียวที่ว่านฮองเฮาเป็นผู้ประสูติการส่วนองค์ชายเหลียนว่านโซว่เป็นองค์ชายใหญ่ที่หากเมื่อใดองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์ เขาจะถูกแต่งตั้งให้เป็นองค์รัชทายาทในทันที“เซี่ยหลิง เหตุใดไม่เข้าไปด้านในเล่า”องค์ชายใหญ่เหลียนว่านโซว่ถามองค์หญิงรองผู้เป็นขนิษฐาที่ยามนี้อยู่หน้าทางเข้าตำหนักว่านหนิง ทว่าไม่ก้าวข้ามประตูใหญ่เข้าไป“เสด็จพ่อ เสด็จพี่”องค์หญิงรองเหลียนเซี่ยหลิงย่อกายลงทำความเคารพพระบิดาและเชษฐา ใบหน้าหงิกงอจนนางกำนัลผู้ติดตามก้มหน้าลงต่ำไม่มีผู้ใดกล้าสบตา“รำคาญพวกนางสนมทั้งหลาย นั่งร้องไห้กันอยู่ได้ ทำอย่างกับว่าเสด็จย่าจะ…หม่อมฉันไม่พูดต่อแล้วเพคะ”เหลียนเซี่ยหลิงไม่พูดต่อ เหลียนฉางเชิงและเหลียนว่านโซว่ก็พอจะเดาคำพูดของนางได้ กอปรกับทั้งสองเริ่มได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นถึงได้เข้าใจความรู้สึกของนางองค์รัชทายาทเหลียนฉางเชิงเอ่ยขึ้นว่า…“เข้าไปเยี่ยมเสด็จย่ากันเถิด พวกน

๒๗บุรุษที่องค์หญิงรองพึงใจแขกสูงศักดิ์มาก่อนเวลาเริ่มแข่งขันตีคลีครู่เดียวเท่านั้นก็เริ่มการแข่งขันอย่างเป็นทางการ คนอื่นอาจมาเพื่อชมการตีคลีอย่างเดียวเท่านั้น แต่หรงซินเยวี่ยนมาเพื่อลอบสำรวจองค์หญิงรอง ทว่าในยามที่สามีขี่ม้าเข้ามาในสนาม สายตาที่คอยเอาไว้สำรวจกลับไปอยู่ที่ตัวเมิ่งกวังฮุยเท่านั้นม้าที่นำผู้เข้าแข่งขันฝั่งละห้าคนทยอยเข้ามาในสนาม เสียงปรบมือตะโกนโห่ร้องแสดงความให้กำลังใจดังสนั่นปลุกความฮึกเหิมให้ผู้ที่เข้าแข่งขันยิ่งแล้วทว่าผู้เข้าแข่งขันบางคนนั้นกลับกวาดสายตามองหาที่นั่งผู้ที่มาให้กำลังใจ หนึ่งในนั้นคือเมิ่งกวังฮุยณ เวลาที่สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาคู่งาม ใบหน้าหล่อเหลาพลันผุดรอยยิ้มกระชากใจหญิงที่แม้แต่หรงซินเยวี่ยนยังเผลอมองตาเยิ้มเมื่อเขาชูไม้ตีคลีขึ้น นางก็ป้องปากตะโกนให้กำลังใจเขาโดยไม่สนใจสายตาใคร“ฟูจวินสู้ ๆ”เมิ่งกวังฮุยยิ้มกว้างเมื่อได้รับกำลังใจจากภรรยา เขาขี่ม้าเหยาะ ๆ ไปตรงกลางสนามเพราะเป็นหัวหน้ากลุ่มที่ต้องเป็นคนแย่งลูกคลีเหล็กกับฝ่ายตรงข้ามปฏิกิริยาของสองสามีภรรยาเรียกความสนใจจากองค์หญิงรองได้ดียิ่งนางเพ่งสายตามองเมิ่งกวังฮุยก่อนที่จะหันไปมองสาวน้

๒๙การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศยามนี้ถึงเวลาตัดสินแพ้ชนะแล้ว เมิ่งกวังฮุยควบม้าอยู่ในฝั่งของตัวเอง กำไม้ตีคลีเอาไว้มั่น ดวงตาจับจ้องไปที่ลูกเหล็กที่ครั้งนี้จะโยนขึ้นฟ้า ใครที่เร็วกว่าสามารถชิงไปได้ก่อนก็มีโอกาสตีลูกเข้าประตูก่อนตึง!เสียงระฆังดังขึ้นพร้อมกับลูกเหล็กที่ลอยขึ้นฟ้าเมิ่งกวังฮุยชิงลูกคลีได้ช้ากว่าคู่แข่งที่เป็นรองแม่ทัพของทัพบูรพานามว่าเจาหวน ชายหนุ่มที่มีฝีมือ รวยรูปโฉมและทรัพย์ มาจากตระกูลใหญ่เช่นกันความสามารถของเขาเป็นที่ประจักษ์เมื่อพากลุ่มเอาชนะไปได้ด้วยคะแนน 36 มากกว่ากลุ่มของเมิ่งกวังฮุยถึง 4 คะแนนเจาหวนส่งต่อลูกเหล็กไปให้สหายในกลุ่มแล้วรีบควบม้าไปใกล้กับวงล้อประตูเมื่อสหายส่งลูกลอยข้ามผู้เล่นคู่ต่อสู้ เจาหวนที่รออยู่แล้วก็ตีคลีเข้าวงล้อประตูแม่นราวกับจับวาง“เฮ!”ผู้ที่ส่งกำลังใจให้เจาหวนมีเยอะไม่แพ้เมิ่งกวังฮุย ท่าตีเมื่อครู่สวยงามมาก แม้แต่เสี่ยวรุ่ยยังอดปรบมือด้วยความดีใจไม่ได้“สวย! รองแม่ทัพเจาเหตุใดดูเก่งกว่าแข่งเมื่อครู่อีกเจ้าคะคุณหนู หรือว่าแค่เก็บงำฝีมือเท่านั้น ค่อยมาเผยตอนที่แข่งรอบจริง”“เป็นไปได้”หรงซินเยวี่ยนพยักหน้ารับเบา ๆ ดวงตาเผลอมองไปยังเจาหวน