All Chapters of หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่: Chapter 11 - Chapter 20

๑๒คำเตือนจากเฮยอ้านหนานวั่งเจ็ดวันก่อนหรงฟู่กุ้ยเข้าวัง เรื่องที่นางกลัวที่สุดคือการได้ยินเรื่องมงคลของเมิ่งกวังฮุย แต่แล้ววันนี้นางก็ได้รับข่าวนั้นจากสาวใช้อดีตคนรักของนางให้คนมาส่งของหมั้นแล้ว!“ไม่คิดว่าฮุยเกอจะรีบถึงเพียงนี้ ข้ายังไม่ทันได้เข้าวังเลยด้วยซ้ำก็ส่งของหมั้นเทียบดวงชะตากับนางแล้ว”“ในเมื่อคุณหนูเสียใจเพียงนี้ เหตุใดถึงเสนอท่านรองแม่ทัพไปเช่นนั้นเจ้าคะ”สาวใช้คนสนิทถามนายสาวด้วยความใส่ใจ เพราะเช่นนี้หรงฟู่กุ้ยถึงไม่โกรธนาง“ข้าเคยจัดการยับยั้งความคิดนางได้ครั้งหนึ่งแล้ว เหตุใดจะจัดการอีกไม่ได้”“คุณหนูหมายถึงครั้งนั้น…”สาวใช้ย้อนความคิดไปเมื่อหลายปีก่อน รู้สึกเบาใจขึ้นเพราะเข้าใจความคิดของนายสาวแล้ว“ใช่ ครั้งนั้นแหละ และครั้งต่อไปก็ยังคงได้ผล ร่างกายนางคือสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ ฮุยเกอข้าจะปล่อยให้นางได้รักษาเขาไว้ก่อนชั่วคราว เมื่อไรที่ข้าเป็นอิสระ ข้าจะทวงสิ่งที่เคยเป็นของข้าคืน”“เช่นนั้นให้บ่าวไปสืบต่อหรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ต้อง ปล่อยให้นางมีความสุขไปก่อน ถือเป็นของขวัญที่พี่สาวคนนี้มอบให้นาง”ณ เรือนของหรงซินเยวี่ยนหรงซินเยวี่ยนปล่อยเรื่องการแต่งงานให้เป็นของ

๑๔อกสั่นขวัญแขวนทั้งคืนวันที่เมิ่งกวังฮุยอุ้มว่าที่เจ้าสาวมาเรือนหอที่เตรียมเอาไว้ หลังจากที่เห็นนางหลั่งน้ำตาเขาก็เช็ดน้ำตาให้นางแล้วใส่เสื้อผ้าให้ครบชิ้นเหมือนเดิม หักดิบตัวเองเพราะแพ้ให้กับน้ำตาของหญิงสาวตอนแรกหรงซินเยวี่ยนสงสัยในความแข็งแรงของชายหนุ่ม จนกระทั่งเห็นด้วยตาว่าเขาสามารถอุ้มนางวิ่งลัดเลาะผ่านกำแพงและหลังคาบ้านผู้อื่นได้อย่างรวดเร็ว ไม่มีผู้ใดจับได้ มารู้ตัวอีกทีเขาก็พานางมาส่งที่เรือนนอนได้อย่างปลอดภัยและพบว่าเสี่ยวรุ่ยหลับพริ้ม จับไม่ได้“คืนนี้ข้าต้องมีสติ พี่หญิงใหญ่ต้องเข้าวังพรุ่งนี้แล้ว จะอดนอนจนใต้ตาดำคล้ำไม่ได้”เพื่อไม่ให้เขาลักพาตัวนางไปอีก หรงซินเยวี่ยนจึงให้เสี่ยวรุ่ยกลับไปนอนห้องตนเอง ส่วนนางป้องกันตัวเองด้วยการลงกลอนหน้าต่างประตู เมื่อมั่นใจแล้วว่าเขาจะเข้ามาไม่ได้ก็เข้านอนด้วยความสบายใจไม่คิดว่าหลังจากที่นางหลับไปได้ระยะหนึ่งแล้ว นางจะได้ยินเสียงบางอย่างข้างหู เสียงที่เหมือนอยู่ไกล ๆ ทว่าในความเป็นจริงแล้วเขากระซิบอยู่ข้างหูนางใช่! นี่ก็เป็นอีกคืนที่เมิ่งกวังฮุยลอบเข้ามาในห้องของนาง มือเท้าคางเอียงคอมองคนงามที่กำลังหลับตาพริ้ม“เยวี่ยนเอ๋อร์ เจ้าระว

๑๖ขอกลืนน้ำลายตัวเองเมิ่งกวังฮุยประเมินตัวเองสูงเกินไป!เขารับปากหรงซินเยวี่ยนว่ากลางคืนจะไม่ลอบเข้ามาหานางที่ห้องนอนก็ทำได้อย่างที่รับปากเอาไว้แต่กลางวันหากวันใดมีเวลาว่างก็จะให้พลทหารช่วยสืบดูว่านางอยู่ที่ร้านเยวี่ยนวั่งหรือไม่ หากนางอยู่เขาจะมาหานางที่ร้านแล้วชวนไปทานอาหารกลางวันด้วยกันอยู่เจอหน้ากันประเดี๋ยวเท่านั้นก็แยกย้ายกันไปทำงาน เจอกันวันละหน่อยไม่ได้อยู่ด้วยกันมาก สำหรับหรงซินเยวี่ยนคือความพอดี ต่างจากเมิ่งกวังฮุยที่หากไม่ได้ทำอันใด ในหัวจะคิดถึงนางในทันทีอย่างตอนนี้ที่เขากำลังแช่น้ำหลังจากฝึกยุทธ์ ในหัวก็คิดถึงร่างนุ่มนิ่มที่ถวิลหา“หรือคืนนี้จะยอมกลืนน้ำลายตัวเองดี”ยามนี้ในหัวชายหนุ่มมีแต่คำพูดนี้ ทุ่มเถียงกับตัวเองอยู่นานก็ได้ข้อสรุปเช่นเดิม“แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นไม่หวาน ใครเป็นคนคิดประโยคนี้ ก็เห็นกันอยู่ว่าหวานล้ำ”“…ท่านรองขอรับ”เสียงที่ดังขึ้นหน้าฉากบังลมดึงเมิ่งกวังฮุยให้หลุดจากความคิดที่จะบิดแตง“ว่าอย่างไรอาเฮ่า”“เด็ก ๆ รายงานมาว่าฮูหยินน้อยออกจากจวนขอรับ เส้นทางที่ไปดูแล้วน่าจะเป็นวัดเซียงชาน ท่านรองจะตามฮูหยินน้อยไปหรือไม่ ยามนี้ไม่มีกิจใดแล้ว”เมิ่งกวังฮุ

๑๘ใกล้งานมงคลมักมีมารผจญเมิ่งกวังฮุยคิดจะมาหาหรงซินเยวี่ยนที่เรือนพร้อมขอโทษที่เมื่อคืนนี้ตนปากมากไม่คิดว่าอาเฮ่าคนสนิทจะมาหาเขาแต่เช้าพร้อมบอกคำสั่งของแม่ทัพหวังให้นำกองกำลังทหารหนึ่งพันนายไปปราบปรามโจรป่าที่ออกล่าสมบัติหมู่บ้านผ้าไหมเมื่อคืนนี้เรื่องบ้านเมืองไม่อาจล่าช้าได้ เขารับคำสั่งผู้บังคับบัญชาแต่ไม่ลืมสั่งอาเฮ่าให้มาบอกข่าวกับหรงซินเยวี่ยนก่อนไป“...ปราบโจรหรือ”“ขอรับฮูหยินน้อย ท่านรองกล่าวว่าจะรีบปราบปรามโจรให้ทันเฝ้าห้องหอเจ้าสาว”ถึงว่าฝันแปลก ๆ ที่แท้ก็มีมารผจญ“เช่นนั้นฝากบอกฮุยเกอด้วย ให้เขาระวังตัว ข้าจะรอเขามาเฝ้าห้องหอ”“ขอรับฮูหยินน้อย”อาเฮ่าทำความเคารพหญิงสาวแล้วรีบขี่ม้าออกไปจากร้านเยวี่ยนวั่งสมทบกับเมิ่งกวังฮุยที่จัดทัพเตรียมออกเดินทางไปปราบปรามโจรป่า“คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วงท่านรองแม่ทัพเจ้าค่ะ ห่วงกลุ่มโจรนั่นดีกว่า โดยปรกติแล้วรองแม่ทัพ แม่ทัพจะไม่พลาดท่าให้กลุ่มโจรเจ้าค่ะ”หรงซินเยวี่ยนตวัดสายตามามองเสี่ยวรุ่ย“โดยปรกติจากไหนหรือ”“นิยายอย่างไรเล่าเจ้าคะ ส่วนมากขุนศึกจะได้รับบาดเจ็บจากขุนศึกด้วยกัน โจรป่าเป็นชาวบ้านมาก่อน สู้ทหารที่ผ่านการฝึกอย่างดีไม่ได้

๒๐การแต่งงานที่ใจยินยอมสามวันแห่งการเฝ้าห้องหอเป็นไปด้วยดี เช้าวันนี้คือวันที่ทั้งคู่จะได้เข้าพิธีวิวาห์กันหรงซินเยวี่ยนในยามนี้อยู่ในชุดเจ้าสาวประโคมเครื่องประดับทั้งตัว พวงแก้มข้างซ้ายติดไข่มุก หน้าผากวาดฮวาเตี้ยนรูปดอกเหมยติดไข่มุกหนึ่งเม็ดที่หางคิ้วแม้ชุดแต่งงานจะไม่ได้ปักอย่างประณีตเหมือนชุดแต่งงานของราชวงศ์ก็ยังดูเล่อค่าเพราะทั้งร่างเจ้าสาวมีมูลค่ามากพอที่ครอบครัวธรรมดาสามารถอยู่ได้หลายปี“งามนัก หลานสาวของยายงามเพียงนี้”ท่านยายของหรงซินเยวี่ยน ลู่หมี่มองหลานสาวสุดรักด้วยดวงตาที่คลอหน่วยไปด้วยน้ำ เดิมทีคิดว่าหลานสาวคนนี้จะไม่มีโอกาสแต่งงานกับเขาแล้วแต่สุดท้ายก็มีวันนี้จนได้!“ความงามของข้าได้รับการถ่ายทอดมาจากท่านแม่ ความงามของท่านแม่ได้รับการถ่ายทอดมาจากท่านยาย หากไม่ใช่ท่านยาย ข้าก็คงไม่งามเท่านี้เจ้าค่ะ”สองสาวงามต่างวัยยิ้มปริ่มใจที่หลานสาวเข้าใจพูด ที่สำคัญคือทุกคนไม่มีใครปฏิเสธใครยอมรับอย่างไม่อายปากว่าตนงดงาม!“ท่านย่าเจ้าค่ะ ท่านอา ขบวนเจ้าบ่าวมาถึงหน้าจวนแล้วเจ้าค่ะ ว่าที่หลานเขยลูกเขยของท่านรูปงามนัก สตรีคนใดเห็นเป็นต้องน้ำลายหก”“ยวิ้นเอ๋อร์ เป็นสาวเป็นนางกล่าว