All Chapters of หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่: Chapter 31 - Chapter 40

๓๑กระหม่อมมีภรรยาเอกแล้วหรงซินเยวี่ยนแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นน้องสามีกำลังนั่งวาดภาพบนร่มอยู่ แต่ไม่นานความแปลกใจก็เปลี่ยนเป็นตื่นตะลึงเพราะไม่คิดว่าเขาจะวาดภาพได้งดงามเช่นนี้“คุณชายเล็กมีฝีมือการวาดภาพเพียงนี้”เมิ่งซ่านซีได้สติ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างให้เกียรติพี่สะใภ้ หรงซินเยวี่ยนเห็นเช่นนั้นก็รีบบอกให้เขาทำตัวตามสบาย ไม่อยากรบกวนการวาดภาพของเขานาน“พี่สะใภ้ชมเกินไปแล้ว ข้าไม่กล้ารับคำชม อีกอย่างพี่สะใภ้เรียกตามสบายเถิด เรียกคุณชายเล็กดูห่างเหินนัก”“เช่นนั้นซีซี ต่อไปนี้เจ้าก็เรียกข้าว่าซินเยวี่ยน อย่างไรเราก็อายุเท่ากัน”หรงซินเยวี่ยนดีใจที่วันนี้จะได้สหายเพิ่ม เมิ่งซ่านซี ดวงตาเป็นประกายทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้นแต่เมื่อคิดถึงเรื่องความเหมาะสมเขาก็ส่ายหน้า ให้เรียกพี่สะใภ้ด้วยชื่อโดยตรงนอกจากจะเป็นการไม่ให้เกียรติพี่ชายแล้ว เขายังมีโอกาสโดนฮูหยินใหญ่ตำหนิเอาด้วย“พี่สะใภ้เรียกข้าว่าซีซีได้ แต่ข้าเรียกพี่สะใภ้ด้วยชื่อเกรงว่าจะไม่เหมาะสม ซีซีรับรู้เจตนาของพี่สะใภ้แล้ว ไม่ว่าข้าจะเรียกพี่สะใภ้ด้วยคำพูดใด ในใจย่อมเป็นซินเยวี่ยน”หรงซินเยวี่ยนไม่คะยั้นคะยอเขา เรื่องคำเรียกเป็นเรื่

๓๓ต่อให้โดนประหารก็ยังยืนคำเดิม“ฮูหยินเมิ่ง ฟูจวินของเจ้าหลู่เกียรติเปิ่นกงจู่”หรงซินเยวี่ยนจ้องหน้าองค์หญิงรองที่ตัวสั่นราวกับลูกนก ท่าทางสวนทางกับสตรีที่เคยจ้องมองมายังนางแล้วพาให้ขนลุกจนต้องหลบหนีในใจหลงซินเยวี่ยนคิด…หากฟูจวินหลู่เกียรตินางจริงจะมีท่าทีเช่นนี้ก็ไม่นับว่าเกินไป อีกอย่างองค์หญิงสถานะสูงส่งยิ่ง ต้องลดตัวลงมาทำอะไรแบบนี้ด้วยหรือ จะทุ่มเทเกินไปหรือไม่“เยวี่ยนเอ๋อร์ ฟูจวินไม่ได้เมา ฟูจวินไม่มีทางหลู่เกียรตินาง เป็นนางที่จัดฉากขึ้นเพราะพึงใจฟูจวิน”“บังอาจ!”หรงซินเยวี่ยนสะดุ้งเมื่อองค์ชายใหญ่ตวาด เสียงทรงอำนาจของเขาไม่ทำให้เมิ่งกวังฮุยรู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด เทียบกันแล้วเขายังกลัวหรงซินเยวี่ยนเข้าใจเขาผิดมากกว่า“ทั้งชีวิตของกระหม่อมตั้งใจใช้ดาบผดุงความสงบให้แผ่นดิน มาอยู่ในตำแหน่งนี้ได้ย่อมใช้ฝีมือไม่น้อย มิใช่ได้มาเพียงเพราะว่าเอาตัวเข้าใกล้ผู้ใด กระหม่อมไม่มีทางกระทำเรื่องหลู่เกียรติองค์หญิง ต่อให้องค์ชายรับสั่งประหารในวันนี้ กระหม่อมก็ยังยืนยันคำเดิมว่าไม่ได้ทำ”แววตาแข็งกร้าวของเมิ่งกวังฮุยทำลายความอ่อนแอที่องค์หญิงรองแสดงออกมาอย่าบอกนะว่า…องค์ชายใหญ่เห็นเช่

๓๕เถาฮวาเกาหรงซินเยวี่ยนเห็นท่าทางของสามีก็เริ่มคิดว่าเขาอาจไม่ชอบใจที่นางให้ความสนิทสนมกับน้องชายเขา เอ่ยถามเขาไปตามตรง“ฟูจวินไม่อยากให้ข้าสนิทกับซีซีหรือเจ้าคะ”เมิ่งกวังฮุยรีบปรับสีหน้า ยกยิ้มบาง“สนิทกันพองามก็พอ ส่วนเรื่องที่เรียกว่าซีซี…”“ไม่ได้หรือเจ้าคะ”เอียงคอถามด้วยสีหน้าใสซื่อ สุดท้ายเมิ่งกวังฮุยก็ถอนหายใจแล้วส่ายหน้า“เอาเถอะ อย่างไรก็คนกันเองทั้งนั้น แต่ต่อหน้าท่านย่ากับท่านแม่ ฮูหยินต้องไม่แสดงออกเยอะ เข้าใจหรือไม่”หรงซินเยวี่ยนพยักหน้ารับเข้าใจทั้งสองเดินกันต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงเรือนใหญ่ทานอาหารเช้าร่วมกับฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินใหญ่ณ ร้านเยวี่ยนวั่งหลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้ว หรงซินเยวี่ยนก็ส่งสามีไปทำงานส่วนนางขออนุญาตฮูหยินผู้เฒ่าไปดูแลกิจการร้าน เนื่องจากสัญญากันไว้ตั้งแต่ตอนรับของหมั้นแล้วว่าจะอนุญาตให้นางทำธุรกิจได้ต่อไป ฮูหยินผู้เฒ่าจึงไม่อาจห้ามปรามอะไรได้“คุณหนูมาแล้ว”เห็นท่าทางจางหลงจู๊แล้ว หรงซินเยวี่ยนพลันตื่นเต้นว่าจะมีเรื่องดีใดเกิดขึ้น“ว่าอย่างไรจางหลงจู๊”“คุณหนู เฮยอ้านหนานวั่งออกหนังสือใหม่แล้วขอรับ ต้นฉบับอยู่นี่”จางหลงจู๊ยื่นหนังสือให

๓๗คุณหนูเล่นละครเก่งนักณ เรือนใหญ่เรื่องที่คุณชายใหญ่กับฮูหยินน้อยทะเลาะกันในวันนี้ ถึงหูฮูหยินผู้เฒ่าแล้วทุกอย่างที่ทั้งสองสนทนากันถูกถ่ายทอดให้ผู้อาวุโสของบ้านฟังแทบจะทุกคำพูดฮูหยินผู้เฒ่ายกมือแนบอก ไม่คิดว่าหลานชายของตนจะทำตัวเกเรได้เร็วกว่าที่คิดเอาไว้“ฮุยเอ๋อร์ดีแตกเสียแล้ว แต่งงานกันไม่เท่าไรก็ไปมีเล็กมีน้อยข้างนอก ไม่เอาเข้ามาในจวนเพราะเป็นสตรีชั้นต่ำเป็นแน่ ข้าเคยกำชับเจ้าให้กำชับเขาเรื่องนี้แล้วมิใช่หรือจื่อหยาง จะมีสตรีมากเท่าไรก็ได้แต่ห้ามไปมีเล็กมีน้อยข้างนอก ห้ามไปคว้านางคณิกามาเป็นอนุ”ฮูหยินผู้เฒ่ามีปมเรื่องบุตรชายของเขาไปคว้าอดีตนางโลมมาเป็นอนุ เพราะเช่นนี้นางถึงได้ไม่ชอบอนุฟ่าน“ท่านแม่ รอฟังฮุยเอ๋อร์ก่อนเจ้าค่ะ นี่อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้”หลี่จื่อหยางคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีการเข้าใจผิดกันแน่ บุตรชายนางมิใช่บุรุษที่ไม่เลือก แม้แต่สหายที่ผ่านมาเขายังเลือกคบหา นับประสาอะไรกับสตรีที่จะให้มาอยู่ข้างกาย“หากเข้าใจผิดก็เรียกเขามาสอบถามให้รู้เรื่องจะได้เข้าใจถูก…หมัวมัว! ไปเชิญคุณชายใหญ่มาที่นี่”“เจ้าค่ะฮูหยินผู้เฒ่า”สาวใช้คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่ารีบไปทำตามความป

๓๙ข้าจะหย่าเพื่อปกป้องคนที่ข้ารัก“องค์หญิงให้หม่อมฉันเลือกระหว่างครอบครัวกับสามีหรือเพคะ บุรุษมีมากมายเหตุใดต้องเป็นสามีของหม่อมฉันเพคะ”หรงซินเยวี่ยนน้ำตาไหล เมิ่งกวังฮุยเห็นเช่นนั้นก็ยื่นมือมาคิดจะดึงนางเข้าสู่อ้อมกอด ทว่าหญิงสาวกลับถอยห่าง ทำเมิ่งกวังฮุยหน้าถอดสี“ฮูหยิน หมายความว่าอย่างไร”หรงซินเยวี่ยนไม่ตอบ มองหน้าองค์หญิงรองเหลียนเซี่ยหลิง เริ่มสะอึกสะอื้นจนแม้แต่สตรีด้วยกันเองยังเริ่มนั่งไม่ติดที่“หยุดร้องได้แล้ว เปิ่นกงจู่ไม่ชอบเห็นน้ำตาของสตรี น่ารำคาญที่สุด”องค์หญิงกลอกตาแล้วถามเสียงแข็ง ทว่าไม่แข็งเท่ากับที่กล่าวกับเมิ่งกวังฮุย“สรุปจะหย่าหรือไม่หย่า”หรงซินเยวี่ยนหันไปมองเมิ่งกวังฮุย หน้าละห้อย ริมฝีปากสั่นระริกเมื่อจะเอ่ยประโยคนี้“ฟูจวิน เราหย่ากันเถิดเจ้าค่ะ ถึงข้าจะปกป้องใครไม่ได้ แต่การหย่ากับท่านจะทำให้ข้าปกป้องคนที่ข้ารักได้ คนที่ข้าอยากปกป้อง”“ฮูหยิน เรื่องนี้พูดเล่นไม่ได้”หรงซินเยวี่ยนจ้องตาเขา“ข้าไม่ได้ล้อเล่นเจ้าค่ะ เราหย่ากันเถิดเจ้าค่ะฟูจวิน ในเมื่อสุดท้ายข้าก็จะหย่าให้ท่านอยู่แล้ว”เมิ่งกวังฮุยหน้ามืดครึ้ม สูดหายใจเข้าลึกเพราะไม่อยากบันดาลโทสะใส่ฮูหยิ