All Chapters of หย่าเสียทีคนที่ข้าอยากปกป้องรออยู่: Chapter 41 - Chapter 50

๔๒เราไม่อาจกลับไปอยู่จุดเดิมได้อีกแล้วหรงฟู่กุ้ยชื่นชมหลินจินพ่ายที่พานางมาดักรอเมิ่งกวังฮุยได้ถูกจุด ตรงสะพานโค้งข้ามสระบัวเล็กเมิ่งกวังฮุยนำทหารลาดตระเวนมาทางนี้พอดี!หลินจินพ่ายหยิบก้อนหินจากพื้นแล้วขว้างไปที่กลุ่มทหาร หินกระทบเข้ากับทหารนายหนึ่งพอดี“ใคร!”เมิ่งกวังฮุยหยุดเดิน หันหลังไปมองพลทหารก็เห็นว่าเขากำลังหันรีหันขวางมองที่มาของหินที่กระทบร่างเมื่อครู่นี้“เกิดอันใดขึ้น”เมิ่งกวังฮุยถามเสียงเข้ม พลทหารไม่รอช้ารีบรายงานสิ่งที่ตนประสบเมื่อครู่“มีคนขว้างหินใส่ข้าน้อยขอรับท่านรองแม่ทัพ”เมิ่งกวังฮุยกวาดสายตามองโดยรอบ ดวงตาเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นสตรีหน้าคุ้นยืนอยู่หลังหินก้อนใหญ่หากนางมาเพียงลำพังเขาคงเลือกไม่สนใจ แต่เมื่อเห็นนางมากับสตรีด้วยคนหนึ่งและสัมผัสได้ถึงสายตาที่กำลังลอบมองอีกจุดหนึ่งถึงได้สั่งพลทหารให้เดินลาดตระเวนนำไปก่อนเมื่อตรงนี้เหลือเพียงเขาแล้ว ชายหนุ่มก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า…“มีอันใด!”หรงฟู่กุ้ยแข็งใจเอาไว้เมื่อได้รับน้ำเสียงราบเรียบฮุยเกอของนางแม้จะไม่อ่อนหวานมากนัก แต่ก็ไม่เคยพูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้กับนาง“ฟู่กุ้ย! ไปสิ…เขาเรียกเจ้าแล้ว”หรงฟู่กุ้

๔๔มะนาวหวานน้ำตาลเปรี้ยวหรงซินเยวี่ยนตั้งแต่ทราบว่าเมิ่งซ่านซีคือเฮยอ้านหนานวั่งก็สนทนากันด้วยความถูกคอมากขึ้น หัวข้อสนทนาส่วนใหญ่เกี่ยวกับนิยายแต่ละเรื่องของเฮยอ้านหนานวั่ง ซึ่งเมิ่งซ่านซีก็เต็มใจที่จะสนทนาเรื่องนี้เขาดีใจมากที่มีคนรักผลงานเขาเช่นนี้ เรื่องหนึ่งที่ชายหนุ่มขอหรงซินเยวี่ยนคือห้ามเผยแพร่ตัวตนของนักเขียนเฮยอ้านหนานวั่ง ไม่ว่าจะเป็นกับคนทั่วไปหรือแม้แต่คนในตระกูลเมิ่งเมิ่งกวังฮุยก็ไม่ได้รับการละเว้น!“ซีซี ข้าอ่านเรื่องดั่งกลีบบุปผากลางเหมันต์จบแล้ว น้ำตาเช็ดหัวเข่า สุดท้ายแล้วแม่ก็ได้เห็นความสำเร็จของลูก ต่อให้สุดท้ายลูกจะไม่รู้ว่านางเป็นมารดาก็ตาม”นิยายเรื่องนี้ของเฮยอ้านหนานวั่งเกี่ยวกับสตรีนางหนึ่งที่ถูกโจรลักพาตัวข่มขืนและกรีดใบหน้าจนเสียโฉม เมื่อทางการช่วยเหลือจนส่งกลับบ้านได้ สามีกลับรังเกียจและแต่งสตรีคนใหม่เข้าจวนเพื่อให้บุตรชายเพียงคนเดียวไม่ขาดมารดาโดยโกหกบุตรชายว่ามารดาเสียชีวิตไปแล้วเมื่อเวลาผ่านไป บุตรชายของนางสอบได้อันดับหนึ่งในการคัดเลือกขุนนางจึงมากราบไหว้มารดาหน้าหลุมฝังศพก็พบสตรีหน้าบากคนหนึ่งกวาดลานสุสานอยู่ หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วนางก็คือมารดาที่

๔๖ขีดเส้นทำไมสรุปแล้วคือคลั่งรักเมิ่งกวังฮุยได้สมใจแล้ว ยามนี้เขากำลังแช่น้ำอุ่นกับภรรยาคนงามในถังน้ำเดียวกัน ระหว่างนี้นางก็พูดถึงท่าทีแปลก ๆ ของคนในจวน เมื่อสามีบอกนางถึงรู้สาเหตุที่สาวใช้แต่ละคนหวาดกลัวตนเมื่อยามที่เดินผ่านที่แท้พวกนางเพิ่งผ่านการโดนลงโทษจากสามีนางมา ต้นเหตุมาจากเรื่อง ‘หย่า’ ที่หลุดมาจากปากฮูหยินผู้เฒ่า“ป่านนี้ทุกคนไม่แช่งชักหักกระดูกข้าแล้วหรือเจ้าคะ ต้นเหตุของต้นเหตุที่ทำให้ทุกคนโดนโบย…อะ!”เมิ่งกวังฮุยไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง ลงโทษนางด้วยการยื่นหน้าไปกัดริมฝีปากล่าง“อย่าพูดเช่นนี้ ห้ามคิดแบบนี้ พวกนางได้รับโทษเพราะปากของพวกนางเอง หากไม่มีใจนินทาเจ้านายก็คงไม่ได้รับผลกรรม…เลี้ยงไม่เชื่อง!”“เลี้ยงไม่เชื่องหรือเจ้าคะ ฟูจวินได้หมายถึงใครแบบเฉพาะเจาะจงหรือไม่”เมิ่งกวังฮุยพยักหน้ารับแล้วบอกเรื่องที่สาวใช้คนหนึ่งเป็นสายให้องค์หญิงรอง หรงซินเยวี่ยนอ้าปากค้าง ตัดสินใจถูกที่นัดแนะกับสามีแสดงละคร“เอาเลยเจ้าค่ะ”คิ้วเข้มเลิกขึ้นเพราะไม่เข้าใจว่านางจะสื่ออะไร“อะไรหรือ”“เอ่ยชมข้าเลยเจ้าค่ะ ข้ารอฟังคำชมอยู่ สองคืนที่ฟูจวินไม่ได้นอนที่นี่เป็นการแสดงละครที่ดีเยี่ยม ซึ่งผู

๔๘เตรียมบอกลาเมืองหลวงแรกที่ฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินใหญ่ทราบว่าบุตรหลานได้รับพระราชโองการพวกนางดีใจนัก แต่สุดท้ายก็ดีใจไม่สุดเพราะเมิ่งกวังฮุยต้องออกเดินทางไปรับตำแหน่งทันทีโดยมีเวลาเตรียมตัวเพียงสามวันฮูหยินผู้เฒ่านั่งตั่งยาวในเรือนใหญ่โดยการช่วยพยุงของหลี่จื่อหยาง“ท่านแม่ค่อย ๆ นั่งเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ หน้าอมทุกข์เพราะเริ่มเป็นห่วงชีวิตความเป็นอยู่ของหลานชาย“ขึ้นชื่อว่าชายแดน อย่างไรก็ไร้ความเจริญ เหตุใดน้ำพระทัยถึงอยู่เพียงเท่านี้ พระราชทานแต่งตั้งทั้งทีไยถึงให้หลานชายของข้าไปอยู่ถึงชายแดน”เมิ่งกวังฮุยเห็นท่าทีอาวรณ์ของท่านย่าก็เดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ โอบนางเอาไว้ ปลอบใจ“ท่านย่า เดิมทีตำแหน่งแม่ทัพก็เป็นขุนนางฝ่ายบู๊ที่ไม่ง่าย ตราบใดที่ยังมีรองแม่ทัพหวัง ข้าไม่มีทางขึ้นเป็นแม่ทัพของทัพหลวงได้อยู่แล้ว”“...”“หากอยากได้ตำแหน่งแม่ทัพ พิทักษ์ชายแดนเท่านั้นถึงจะตกมาอยู่ที่มือของข้าได้ ตำแหน่งแม่ทัพคือปณิธานสูงสุดในสายอาชีพของข้า ตอนนี้ความฝันเป็นจริงแล้ว ต่อจากนี้มีเพียงแต่ต้องทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด”ฮูหยินผู้เฒ่าเข้าใจในสิ่งที่หลานชายจะสื่อ แต่เข้าใจกับรับได้เป็นคนล

๕๐หมอเทวดาหุบเขาเดียวดาย“ฮูหยิน ฟูจวินรักเจ้า”หรงซินเยวี่ยนหน้าร้อนผ่าวเพราะไม่คิดว่าเขาจะบอกรักนางในตอนนี้ ริมฝีปากอิ่มเริ่มสั่นเมื่อเห็นแววตาฉายความคาดหวังของเขานี่ข้าจะต้องบอกรักเขากลับแล้วใช่หรือไม่“ข้า…”“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย! ช่วยด้วย~”คำพูดของหรงซินเยวี่ยนหายเข้าไปในลำคอเมื่อได้ยินเสียงหนึ่งเอ่ยขัด น้ำเสียงร้อนรนขอความช่วยเหลือ ทำให้ทุกคนตื่นตัวกันในทันที“อาเฮ่า!”“ขอรับ!”“พาคนไปดูหน่อย”อาเฮ่าตอบรับคำสั่งแล้วพาทหารไปดูต้นเสียงด้วยรวมเขาแล้วเป็นหกคน“ฟูจวิน”หรงซินเยวี่ยนยืนขึ้นตามสามี มือบางถูกมือหนากุมเอาไว้ กลิ่นอายสังหารแผ่รอบกาย มือกำดาบแน่น ดวงตาคมดุจเหยี่ยวกวาดมองโดยรอบ ระแวดระวังภัย“ฮูหยินไม่ต้องกลัว มีฟูจวินอยู่”หรงซินเยวี่ยนพยักหน้ารับ รู้สึกเบาใจขึ้นมาก ยื่นมือที่ว่างอีกข้างให้เสี่ยวรุ่ย“คุณหนู…”เสี่ยวรุ่ยเข้ามาหาหรงซินเยวี่ยน กอดแขนนายสาว ในใจย่อมหวาดกลัวแต่เลือกที่จะเก็บซ่อนความรู้สึกเอาไว้“เสี่ยวรุ่ยไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”หรงซินเยวี่ยนไม่ได้พูดเปล่า นางหยิบมีดสั้นที่ปลอกหุ้มด้วยอัญมณีหลากสีออกมา เมิ่งกวังฮุยถึงกับผงะให้กับความแวววาว